Już otwierał usta, żeby odpowiedzieć, gdy pielęgniarka nagle się wtrąciła:
— Panie Kowalski, niedługo będziemy potrzebowali pańskiej decyzji.
Decyzji?
Odwróciłam się do niej gwałtownie.
— Jakiej decyzji?
Kobieta wyraźnie poczuła się niezręcznie.
Jakub powiedział szybko:
— Proszę zostawić nas na pięć minut.
Pielęgniarka skinęła głową i wróciła z dzieckiem do sali.
Gdy tylko drzwi się za nią zamknęły, stanęłam tuż przed mężem.
— Teraz mi wszystko opowiesz.
Jakub oparł się plecami o ścianę. Wyglądał na wyczerpanego.
— Liliana i ja dorastaliśmy razem.
Zamrugałam z niedowierzaniem.
— Przez te wszystkie lata ani razu nie wspomniałeś o kobiecie o tym imieniu.
— Wiem.
— Dlaczego?
Ponownie zerknął na zamknięte drzwi sali.
— Bo Liliana była moją siostrą.
Przez kilka sekund byłam przekonana, że źle go usłyszałam.
— Twoją siostrą?
Jakub zawsze twierdził, że był jedynakiem.
Jego rodzice już nie żyli. Znałam też niemal wszystkich krewnych, z którymi utrzymywał kontakt.
— Nigdy nie miałeś siostry.
— Miałem.
Nie potrafiłam dłużej mówić spokojnie.
— Dlaczego więc przez jedenaście lat naszego małżeństwa przekonywałeś mnie, że ona nie istnieje?
Ludzie przechodzący korytarzem zaczęli odwracać głowy w naszą stronę.
Jakub ściszył głos.
— Kiedy skończyłem siedemnaście lat, moja rodzina wymazała Lilianę ze swojego życia. Zabronili wszystkim nawet wypowiadać jej imię.
Powiedział, że Liliana była od niego starsza o sześć lat.
Kiedy Jakub był nastolatkiem, jego siostra bardzo poważnie pokłóciła się z ojcem, a potem nagle zniknęła.
Rodzice oznajmili znajomym, że sama wybrała inne życie i nie chce już mieć z rodziną nic wspólnego.
Mijały kolejne lata.
Jakub wielokrotnie próbował ją odnaleźć.
Niedługo przed naszym poznaniem Liliana niespodziewanie sama się z nim skontaktowała.
Stało się to tylko raz.
— Zmusiła mnie, żebym przysiągł, że nie powiem rodzicom, gdzie mieszka — wyjaśnił.
— Dlaczego?
Na moment zamilkł.
— Bała się naszego ojca.
Ta odpowiedź wywołała we mnie jeszcze więcej pytań, ale zanim zdążyłam zadać choć jedno, Jakub mówił dalej:
— Potem znowu zniknęła. Przez prawie dwanaście lat nie miałem od niej żadnych wiadomości.
— Aż do dzisiejszego ranka.
Skinął głową.
— Dzisiaj zadzwonili do mnie ze szpitala.
Spojrzałam przez szybę na przezroczyste łóżeczko.
— Ale dlaczego pracownicy szpitala skontaktowali się właśnie z tobą?
Jakub sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął złożoną kopertę.
— Bo Liliana zostawiła im moje nazwisko i numer telefonu.
Zimno rozeszło się po moich dłoniach.
— Gdzie ona teraz jest?
Jakub nie odpowiedział.
I wtedy zrozumiałam sama.
— Nie…
W jego oczach znowu pojawiły się łzy.
— Zmarła wczoraj.
Zakryłam usta dłonią.
Miałam wrażenie, że ściany korytarza przechylają się, a podłoga usuwa mi spod nóg.
— Po porodzie wystąpiły poważne komplikacje. Lekarze próbowali ją ratować, ale nie zdołali jej ocalić.
Ponownie spojrzałam na maleńką dziewczynkę za szybą.
— A jej ojciec?
— Nikt nie wie, kim jest.
— Nie miała żadnych innych krewnych?
— Poza mną nie ma nikogo.
Jakub wyciągnął w moją stronę kopertę.
Na jej powierzchni widniało moje imię.
Nie jego.
Podniosłam wzrok.
— Liliana napisała do mnie?
Mąż skinął głową.
— Wiedziała o tobie, o naszych synach i o całym naszym życiu.
Drżącymi palcami otworzyłam kopertę.
W środku znajdowała się jedna kartka, gęsto zapisana odręcznym pismem.
Już po przeczytaniu pierwszego zdania poczułam bolesny ucisk w piersi.
„Droga Zofio,
nie znasz mnie, ale wiem, że kiedyś całym sercem modliłaś się o córkę”.
Nie byłam w stanie czytać dalej.
Jakub odezwał się niemal bezgłośnie:
— Czytaj.
Na samym dole strony, pod kilkoma wersami rozmazanymi przez łzy, Liliana zostawiła ostatnią wiadomość:
„Zanim zdecydujesz, czy jesteś gotowa zabrać moją maleńką córeczkę do swojego domu, Jakub musi powiedzieć ci prawdę o tym, co naprawdę wydarzyło się w noc, kiedy zniknęłam”.