Budowę zaczynała niemal od zera.
Najpierw zamówiła projekt architektoniczny. Potem rozpoczęła poszukiwania rzetelnego wykonawcy.
Musiała nauczyć się rozróżniać rodzaje fundamentów, technologie ocieplenia, konstrukcje dachowe, systemy wentylacji i sposoby prowadzenia instalacji. Jeszcze niedawno nie odróżniała klas betonu, a po kilku miesiącach potrafiła godzinami dyskutować o grubości izolacji albo właściwym rozmieszczeniu odpływów.
Pierwsza firma zawiodła ją niemal od początku.
Wykonawca zawyżał kosztorysy, przesuwał terminy i próbował po cichu zastąpić uzgodnione materiały tańszymi odpowiednikami.
Magdalena rozwiązała umowę. Straciła kilka miesięcy, ale nie pozwoliła nierzetelnej ekipie kontynuować prac.
Kolejnych budowlańców wybierała znacznie ostrożniej. Każdy etap fotografowała telefonem. Faktury, umowy i protokoły odbioru przechowywała w osobnych segregatorach.
Kilka razy w tygodniu przyjeżdżała na działkę, czasem jeszcze przed rozpoczęciem pracy w biurze. Przebierała się w samochodzie, wkładała kalosze i chodziła po przyszłym domu z miarką oraz notesem.
Budowa trwała prawie trzy lata.
Bywało, że kończyły się pieniądze i roboty trzeba było na kilka miesięcy wstrzymywać. Magdalena nie chciała zaciągać ogromnego kredytu, dlatego większość wydatków pokrywała stopniowo, w miarę zdobywania kolejnych środków.
Najpierw wylano fundamenty. Potem powstały ściany. Po mniej więcej roku dom miał już dach i okna. Kilka miesięcy później uruchomiono ogrzewanie i doprowadzono wodę.
Wykończeniem wnętrz zajęła się bez pośpiechu. Wybierała trwałe materiały, spokojne kolory i proste meble, które nie przestaną być aktualne po jednym sezonie.
W końcu dom wyglądał dokładnie tak, jak w jej marzeniach.
Przestronna kuchnia połączona z salonem otwierała się na ogród. Na głównym poziomie znajdowały się sypialnia, gabinet i pokój gościnny. Na poddaszu urządzono dwa kolejne pokoje i małą bibliotekę.
Budowę tarasu Magdalena zostawiła na później.
Kiedy wszystkie formalności zostały zakończone, a własność wpisano do księgi wieczystej, długo siedziała samotnie na schodkach przed wejściem.
Dom należał wyłącznie do niej.
Działka również.
Nie było kredytu, hipoteki ani żadnych innych obciążeń.
Marcina nie było jeszcze wtedy w jej życiu.
Poznali się mniej więcej rok po zakończeniu budowy. Wspólna znajoma zaprosiła Magdalenę na otwarcie nowej restauracji w Warszawie.
Marcin pracował jako kierownik handlowy w przedsiębiorstwie sprzedającym sprzęt budowlany. Był pewny siebie, czarujący i z łatwością znajdował wspólny temat z każdym rozmówcą.
Na pierwszą randkę poszli do niewielkiej, przytulnej kawiarni. Drugie spotkanie odbyło się na wystawie sztuki współczesnej. Za trzecim razem Marcin przyjechał do Magdaleny i długo chodził po domu, zachwycając się kolejnymi pomieszczeniami.
— Naprawdę sama to wszystko zorganizowałaś? — pytał z niedowierzaniem.
— Własnymi rękami nie murowałam, ale projekt, wykonawcy, zakupy i cały nadzór były na mojej głowie.
— Niesamowite. Ja utonąłbym w tych wszystkich umowach, papierach i problemach z ekipami.
Wtedy jego podziw wydawał się szczery.
Często powtarzał, że imponują mu jej niezależność i zdolność radzenia sobie z trudnymi sprawami.
Dwa lata później Marcin wprowadził się do Magdaleny. Wcześniej wynajmował mieszkanie bliżej centrum, lecz niemal każdy dzień spędzał poza miastem.
To Magdalena zaproponowała przeprowadzkę. Uważała, że nie ma sensu płacić za lokal, z którego prawie się nie korzysta.
Marcin przywiózł ubrania, książki, sprzęt elektroniczny i kilka pudeł z drobiazgami.
Na początku traktował dom z ogromnym szacunkiem. Pytał, gdzie może postawić każdą rzecz. Konsultował większe zakupy. Nigdy nie przedstawiał się jako właściciel i chętnie opowiadał znajomym, że to Magdalena samodzielnie doprowadziła budowę do końca.
Po kolejnym roku wzięli ślub.
Uroczystość była niewielka, rodzinna i spokojna.
Dom nadal pozostawał wyłączną własnością Magdaleny, ponieważ ziemię kupiła, a budowę opłaciła jeszcze przed zawarciem małżeństwa.
Nigdy nie wywoływało to między nimi kłótni. Marcin doskonale wiedział, do kogo należy nieruchomość, i przez długi czas nie próbował tego kwestionować.
Pierwsze lata małżeństwa były dobre.
Wspólnie dokończyli taras. Marcin zapłacił za część materiałów i pomagał ekipie układać deski. Później posadzili kilka jabłoni, śliwę i wiśnię. Wzdłuż ogrodzenia Magdalena umieściła hortensje, a Marcin urządził miejsce na grill.
Latem często odwiedzali ich przyjaciele. Zimą stawiali w salonie dużą choinkę i zapraszali rodziców na świąteczny obiad.
Z boku ich życie mogło wyglądać niemal idealnie.
Magdalena dużo pracowała, lecz starała się zostawiać zawodowe problemy za drzwiami. Marcin często wyjeżdżał służbowo.
Na początku jego podróże rzeczywiście wiązały się z pracą. Przywoził drobne upominki, opowiadał o spotkaniach i pokazywał zdjęcia z różnych miast.
Z czasem wyjazdów było coraz więcej. Niekiedy informował o nich dopiero poprzedniego wieczoru. Potrafił nagle zniknąć na cały weekend. Wracał rozdrażniony, zmęczony i niechętny do rozmowy.