Cena ziemi była wysoka, lecz Magdalena zdecydowała się na zakup. Wydała niemal wszystkie oszczędności.
Budowę zaczęła praktycznie od zera.
Najpierw zamówiła projekt architektoniczny. Potem szukała rzetelnego wykonawcy.
Musiała nauczyć się rozróżniać rodzaje fundamentów, izolacji, pokryć dachowych, systemów wentylacyjnych i instalacji. Wcześniej z trudem odróżniała jedną klasę betonu od drugiej, a po kilku miesiącach potrafiła godzinami rozmawiać z ekipą o grubości ocieplenia albo właściwym rozmieszczeniu odpływów kanalizacyjnych.
Pierwsza firma budowlana zawiodła ją niemal natychmiast.
Wykonawca sztucznie zawyżał kosztorys, stale przekładał terminy, a część uzgodnionych materiałów próbował po cichu zastąpić tańszymi zamiennikami.
Magdalena zerwała umowę. Straciła kilka miesięcy, lecz nie pozwoliła nieuczciwym ludziom kontynuować prac.
Kolejną ekipę wybierała znacznie ostrożniej.
Każdy ukończony etap fotografowała telefonem. Paragony, umowy, faktury i protokoły układała w osobnych segregatorach.
Kilka razy w tygodniu przyjeżdżała na budowę, czasem jeszcze przed rozpoczęciem pracy w biurze. Przebierała się w samochodzie, wkładała kalosze i chodziła po przyszłym domu z miarką oraz notesem.
Budowa trwała prawie trzy lata.
Od czasu do czasu kończyły się pieniądze i roboty trzeba było wstrzymywać. Magdalena uparcie nie chciała zaciągać ogromnego kredytu, dlatego finansowała kolejne etapy stopniowo, gdy tylko pojawiały się środki.
Najpierw wylano fundament. Potem powstały ściany.
Mniej więcej po roku dom miał już dach i okna. Kilka miesięcy później podłączono ogrzewanie oraz wodę.
Do wykończenia wnętrz Magdalena podeszła bez pośpiechu. Wybierała trwałe materiały, neutralne kolory i proste meble, które nie miały wyjść z mody po jednym sezonie.
Ostatecznie budynek wyglądał dokładnie tak, jak w jej wyobrażeniach.
Przestronna kuchnia połączona z salonem otwierała się szerokimi oknami na ogród. Na głównym poziomie znajdowały się sypialnia, gabinet oraz pokój gościnny. Na poddaszu urządzono jeszcze dwa pokoje i niewielką bibliotekę.
Budowę tarasu Magdalena odłożyła na później.
Kiedy wszystkie dokumenty zostały wreszcie podpisane, a prawo własności wpisano do księgi wieczystej, długo siedziała samotnie na schodach prowadzących do ganku.
Dom należał wyłącznie do niej. Działka również.
Nie było żadnych kredytów hipotecznych, zastawów ani innych obciążeń.
Pawła nie było jeszcze wtedy w jej życiu.
Poznali się około roku po zakończeniu budowy.
Wspólna znajoma zaprosiła Magdalenę na otwarcie nowej restauracji w Warszawie. Paweł pracował jako kierownik handlowy w firmie sprzedającej sprzęt budowlany. Był pewny siebie, czarujący i potrafił znaleźć temat do rozmowy niemal z każdym.
Na pierwszą randkę poszli do niewielkiej, przytulnej kawiarni. Drugi raz spotkali się na wystawie sztuki współczesnej. Podczas trzeciej randki Paweł przyjechał do Magdaleny pod miasto i przez długi czas chodził po domu, szczerze zachwycając się każdym pomieszczeniem.
— Naprawdę sama to wszystko zorganizowałaś? — pytał z niedowierzaniem.
— Własnymi rękami oczywiście nie murowałam. Ale projekt, wykonawcy, zakupy i cała kontrola były po mojej stronie.
— Niewiarygodne. Ja utonąłbym w tylu dokumentach, umowach i ekipach.
Wtedy jego podziw wydawał się całkowicie szczery.
Często powtarzał, że fascynują go jej niezależność i umiejętność radzenia sobie z trudnymi sprawami bez cudzej pomocy.
Po dwóch latach Paweł przeprowadził się do Magdaleny.
Wcześniej wynajmował mieszkanie bliżej centrum, ale prawie każdy wieczór spędzał w domu za miastem. To Magdalena zaproponowała, żeby zamieszkał u niej na stałe. Uważała, że płacenie za lokal, z którego niemal nie korzysta, jest bez sensu.
Paweł przywiózł ubrania, książki, sprzęt elektroniczny i kilka pudeł z osobistymi rzeczami.
Na początku odnosił się do domu z ogromnym szacunkiem. Zawsze pytał, gdzie może coś postawić. Konsultował większe zakupy. Nigdy nie nazywał siebie właścicielem i opowiadał znajomym, że Magdalena sama zbudowała to miejsce od podstaw.
Rok później wzięli ślub.
Uroczystość była niewielka i rodzinna.
Prawo własności nadal należało wyłącznie do Magdaleny, ponieważ działkę kupiła i cały dom sfinansowała na długo przed małżeństwem.
Nigdy nie było to powodem konfliktu.
Paweł dobrze wiedział, do kogo należy nieruchomość, i otwarcie to przyznawał.
Pierwsze lata ich małżeństwa mijały spokojnie.
Wspólnie dokończyli taras. Paweł zapłacił za część materiałów, a nawet pomagał robotnikom układać deski.
Później posadzili kilka jabłoni, śliwę i wiśnię. Wzdłuż ogrodzenia Magdalena zasadziła hortensje, a Paweł urządził miejsce na grill.
Latem często przyjeżdżali przyjaciele. Zimą w salonie stawała wielka choinka, a rodzice obojga małżonków zasiadali przy świątecznym stole.
Z zewnątrz ich życie mogło wydawać się niemal idealne.
Magdalena poświęcała dużo czasu pracy, ale starała się zostawiać zawodowe kłopoty za drzwiami domu.
Paweł regularnie wyjeżdżał służbowo.