Po wypadku, w którym zginęli rodzice Kuby, u chłopca pojawiło się poważne zaburzenie snu połączone z częstymi epizodami lunatyzmu. Prawie każdej nocy wstawał z łóżka, nadal pozostając we śnie. Sam otwierał drzwi i okna, a potem próbował wychodzić z domu.
Za pierwszym razem Zofia znalazła wnuka boso na podwórku. Innym razem Kuba dotarł do schodów prowadzących na dach. Zaledwie dwa tygodnie wcześniej otworzył okno na piętrze i zdążył przełożyć przez nie jedną nogę, zanim babcia go zauważyła i odciągnęła od otworu.
Lekarze zalecili zakup specjalnego bezpiecznego łóżka oraz systemu monitorowania dziecka w nocy, ale Zofii nie było stać na tak drogi sprzęt. Czekając na decyzję w sprawie pomocy i dalszego leczenia wnuka, zgodnie z zaleceniem specjalisty używała miękkich zabezpieczeń ochronnych. Każdej nocy siedziała przy Kubie, prawie wcale nie zamykając oczu.
Czerwone ślady na nadgarstkach pojawiły się po wyjątkowo ciężkim ataku. Poprzedniej nocy chłopiec, pogrążony we śnie, wpadł w panikę i z ogromną siłą próbował się uwolnić, żeby ponownie dotrzeć do okna.
— Dlaczego wcześniej nikomu pani o tym nie powiedziała? — zapytała wstrząśnięta pani Anna.
Zofia popatrzyła na spokojnie śpiącego wnuka.
— Bałam się, że mi go odbiorą. On już stracił mamę i tatę. Gdyby zabrali mu jeszcze mnie, nie miałby nikogo.
Pani Anna w milczeniu spojrzała na szeroko otwarte okno. Przyjechali tutaj przekonani, że muszą ochronić małego chłopca przed przemocą ze strony własnej babci.
Tymczasem zobaczyli zupełnie inny obraz: wyczerpaną kobietę, która od wielu miesięcy prawie nie spała, bo każdej nocy próbowała nie dopuścić do tego, by jej wnuk przypadkiem zrobił sobie krzywdę.
Zofii nie aresztowano. Wręcz przeciwnie — szkoła postanowiła pomóc tej rodzinie i zorganizowała zbiórkę pieniędzy. W ciągu kilku dni udało się zgromadzić potrzebną kwotę. W domu zamontowano czujniki i alarmy, okna zabezpieczono, a dla Kuby kupiono specjalne bezpieczne łóżko.
Chłopiec wreszcie rozpoczął również pełne leczenie i został objęty stałą opieką specjalistów.
Trzy miesiące później pani Anna znów zwróciła uwagę na nadgarstki Kuby. Jego skóra była już czysta — nie było na niej ani czerwonych pręg, ani żadnych śladów.
— Babcia nadal wiąże ci ręce w nocy? — zapytała ostrożnie nauczycielka.
Kuba uśmiechnął się szeroko.
— Nie. Teraz, kiedy wstaję w nocy z łóżka, specjalne urządzenie od razu budzi babcię. Ale ona i tak śpi obok mnie.
Tego dnia Zofia, jak zawsze, przyszła odebrać wnuka po lekcjach. Po raz pierwszy nie miała na sobie swojego ciemnego płaszcza. Nie spuszczała wzroku i nie próbowała uciec od ludzi tak szybko, jak tylko się dało.
Kuba dostrzegł ją, podbiegł i mocno się przytulił. Potem, z dziecięcą dumą, powiedział:
— To moja babcia. Każdej nocy mnie ratowała. Tylko wcześniej jeszcze tego nie rozumiałem.