— Wynajmiemy! — ucieszył się Stanisław, jakby właśnie odnalazł brakujący element układanki. — Dwa pokoje, nawet na obrzeżach, dadzą ze dwa tysiące miesięcznie. Będzie i na samochód, i na działkę.
Krystyna zmarszczyła brwi.
— Ty mówisz o mojej matce czy o krowie dojnej? Ona przeżyła w tym mieszkaniu pół wieku. Tam jest całe jej życie.
— Daj spokój — zbył ją Stanisław. — Jakie życie w tym wieku? Jej potrzeba opieki.
Wtedy odezwał się Kuba, nie odrywając od razu wzroku od telefonu.
— A babcia Helena wie o tych planach?
— Jeszcze nie — przyznał Stanisław. — Zamierzamy jej zaproponować.
— A jeśli nie będzie chciała? — spytała Ola.
— Przekonamy ją — odparł pewnie. — Wytłumaczymy, że tak będzie lepiej.
— Lepiej dla kogo? — wtrącił nagle Michał, zwykle najcichszy z całej trójki. — Dla babci czy dla was?
— Michał! — skarciła go Ewa.
— Ja tylko pytam — chłopiec wzruszył ramionami. — W ogóle zapytaliście ją kiedyś, czy ciężko jej samej? Przecież odwiedzamy ją raz na pół roku.
— Każdy ma swoje sprawy — westchnęła Krystyna.
— Właśnie — podchwycił Stanisław. — A jak zamieszka z nami, będziemy się widywać codziennie!
Wnuki wymieniły spojrzenia. Krystyna od razu zrozumiała, że entuzjazmu w nich nie ma ani odrobiny. Babcia Helena była surowa, należała do tych osób, które uważały telefony za zło konieczne, a media społecznościowe za głupoty, które tylko zabierają ludziom czas.
— Najpierw zapytajcie babcię — zaproponowała Ewa. — Może ona wcale nie chce się wyprowadzać?
— Oczywiście, że zapytamy — kiwnęła głową Krystyna. — Jutro do niej pojedziemy.
— Jadę z tobą — natychmiast oznajmił Stanisław. — We dwoje szybciej ją namówimy.
Następnego dnia pojechali do Heleny Wiśniewskiej. Przyjęła ich z radością: nakryła stół, wyjęła konfiturę z porzeczek i upiekła ulubione ciasto zięcia.
— Jak się czujesz, mamo? — zapytała Krystyna w kuchni.
— Normalnie — odpowiedziała Helena dziarsko. — Rano ćwiczenia, potem sklep, wieczorem z dziewczynami serial. Żyję sobie.
— Właśnie o tym chcieliśmy porozmawiać — zaczął Stanisław przy stole. — O pani życiu, pani Heleno.
— A co z nim nie tak? — starsza kobieta od razu spoważniała.
— Nic, nic — pospieszyła Krystyna. — Tylko… może przeniosłabyś się do nas? Zrobimy ci miejsce, będziemy się tobą opiekować…
— Do was? — Helena uniosła brwi. — A skąd nagle taki pomysł?
— No, wiek — włączył się Stanisław. — Nigdy nie wiadomo, co się może stać. A u nas rodzina, wnuki, zawsze ktoś miałby panią na oku.
Helena zmrużyła oczy, po czym przeniosła spojrzenie na córkę.
— A moje mieszkanie?
— Można wynająć — rzucił Stanisław z pozorną lekkością. — Dodatkowy dochód. Zwłaszcza teraz, kiedy potrzebujemy auta na działkę.
— Aha — skinęła powoli Helena. — Czyli jednak chodzi o moje pieniądze?
— Nie tylko! — Krystyna posłała mężowi gniewne spojrzenie. — Mamo, naprawdę chcemy, żebyś była bliżej — powiedziała twardo. — A samochód… Samochód może poczekać.
Helena długo patrzyła na nich w ciszy, a potem cicho się roześmiała.
— Dziękuję ci, córko. Bo już pomyślałam, że nie córka przyjechała, tylko pośrednik z zięciem.
Stanisław poczerwieniał, lecz nie odezwał się ani słowem.
Tydzień później, w niedzielę, cała rodzina znów zebrała się przy stole. Tym razem siedziała przy nim także Helena — nie jak gość, lecz jak ktoś, kto od progu wziął kuchnię w swoje ręce i sam napiekł pierogów z kapustą.
— Babciu, mogę ci podłączyć tablet do telewizora? — zapytał nieśmiało Michał. — Będziesz mogła oglądać zdjęcia wnuków.
Starsza kobieta uśmiechnęła się łagodnie.
— Dawaj, wnusiu. Tylko najpierw wypijemy herbatę. A samochód… Kupicie, kiedy będzie można. Autobus nie ucieknie, a działka też nigdzie się nie przeprowadzi.
