Gdy uznali, że babcia już się nie liczy, cała rodzina zamilkła — bo jedno pytanie wnuka obnażyło prawdziwy powód ich troski

— Wynajmiemy! — ucieszył się Stanisław, jakby właśnie odnalazł brakujący element układanki. — Dwa pokoje, nawet na obrzeżach, dadzą ze dwa tysiące miesięcznie. Będzie i na samochód, i na działkę.

Krystyna zmarszczyła brwi.

— Ty mówisz o mojej matce czy o krowie dojnej? Ona przeżyła w tym mieszkaniu pół wieku. Tam jest całe jej życie.

— Daj spokój — zbył ją Stanisław. — Jakie życie w tym wieku? Jej potrzeba opieki.

Wtedy odezwał się Kuba, nie odrywając od razu wzroku od telefonu.

— A babcia Helena wie o tych planach?

— Jeszcze nie — przyznał Stanisław. — Zamierzamy jej zaproponować.

— A jeśli nie będzie chciała? — spytała Ola.

— Przekonamy ją — odparł pewnie. — Wytłumaczymy, że tak będzie lepiej.

— Lepiej dla kogo? — wtrącił nagle Michał, zwykle najcichszy z całej trójki. — Dla babci czy dla was?

— Michał! — skarciła go Ewa.

— Ja tylko pytam — chłopiec wzruszył ramionami. — W ogóle zapytaliście ją kiedyś, czy ciężko jej samej? Przecież odwiedzamy ją raz na pół roku.

— Każdy ma swoje sprawy — westchnęła Krystyna.

— Właśnie — podchwycił Stanisław. — A jak zamieszka z nami, będziemy się widywać codziennie!

Wnuki wymieniły spojrzenia. Krystyna od razu zrozumiała, że entuzjazmu w nich nie ma ani odrobiny. Babcia Helena była surowa, należała do tych osób, które uważały telefony za zło konieczne, a media społecznościowe za głupoty, które tylko zabierają ludziom czas.

— Najpierw zapytajcie babcię — zaproponowała Ewa. — Może ona wcale nie chce się wyprowadzać?

— Oczywiście, że zapytamy — kiwnęła głową Krystyna. — Jutro do niej pojedziemy.

— Jadę z tobą — natychmiast oznajmił Stanisław. — We dwoje szybciej ją namówimy.

Następnego dnia pojechali do Heleny Wiśniewskiej. Przyjęła ich z radością: nakryła stół, wyjęła konfiturę z porzeczek i upiekła ulubione ciasto zięcia.

— Jak się czujesz, mamo? — zapytała Krystyna w kuchni.

— Normalnie — odpowiedziała Helena dziarsko. — Rano ćwiczenia, potem sklep, wieczorem z dziewczynami serial. Żyję sobie.

— Właśnie o tym chcieliśmy porozmawiać — zaczął Stanisław przy stole. — O pani życiu, pani Heleno.

— A co z nim nie tak? — starsza kobieta od razu spoważniała.

— Nic, nic — pospieszyła Krystyna. — Tylko… może przeniosłabyś się do nas? Zrobimy ci miejsce, będziemy się tobą opiekować…

— Do was? — Helena uniosła brwi. — A skąd nagle taki pomysł?

— No, wiek — włączył się Stanisław. — Nigdy nie wiadomo, co się może stać. A u nas rodzina, wnuki, zawsze ktoś miałby panią na oku.

Helena zmrużyła oczy, po czym przeniosła spojrzenie na córkę.

— A moje mieszkanie?

— Można wynająć — rzucił Stanisław z pozorną lekkością. — Dodatkowy dochód. Zwłaszcza teraz, kiedy potrzebujemy auta na działkę.

— Aha — skinęła powoli Helena. — Czyli jednak chodzi o moje pieniądze?

— Nie tylko! — Krystyna posłała mężowi gniewne spojrzenie. — Mamo, naprawdę chcemy, żebyś była bliżej — powiedziała twardo. — A samochód… Samochód może poczekać.

Helena długo patrzyła na nich w ciszy, a potem cicho się roześmiała.

— Dziękuję ci, córko. Bo już pomyślałam, że nie córka przyjechała, tylko pośrednik z zięciem.

Stanisław poczerwieniał, lecz nie odezwał się ani słowem.

Tydzień później, w niedzielę, cała rodzina znów zebrała się przy stole. Tym razem siedziała przy nim także Helena — nie jak gość, lecz jak ktoś, kto od progu wziął kuchnię w swoje ręce i sam napiekł pierogów z kapustą.

— Babciu, mogę ci podłączyć tablet do telewizora? — zapytał nieśmiało Michał. — Będziesz mogła oglądać zdjęcia wnuków.

Starsza kobieta uśmiechnęła się łagodnie.

— Dawaj, wnusiu. Tylko najpierw wypijemy herbatę. A samochód… Kupicie, kiedy będzie można. Autobus nie ucieknie, a działka też nigdzie się nie przeprowadzi.