— Nawet najnudniejsze drzewa?
— Zwłaszcza nudne drzewa.
Podałem Teresie lekką kurtkę.
—Prognozuje się deszcz.
—Wrócimy wcześniej.
Pocałowała mnie w policzek.
—Wrócimy wcześniej.
—Będę w domu na kolacji.
To były ostatnie słowa, jakie mi powiedziała.
Gdy dziewczyny wracały, deszcz padał tak mocno, że droga była prawie niewidoczna. Tanya prowadziła, a Phoebe i Teresa siedziały z tyłu.
Do domu pozostało mniej niż dwadzieścia minut, gdy zbocze nagle się zawaliło.
Strumień błota i wody uderzył w samochód, przebił się przez płot i wepchnął samochód do zalanego wąwozu.
To były ostatnie słowa, jakie mi powiedziała.
Tanya i Phoebe przeżyły.
Następnego ranka znaleziono ciało jednego z kolegów z klasy. Teresy nigdy nie odnaleziono.
Szeryf Kahn powiedział, że prąd najprawdopodobniej niósł ją dalej w dół rzeki.
Poszukiwania trwały dwa tygodnie, aż poziom wody uczynił je zbyt niebezpiecznymi.
Kilka miesięcy później Teresę oficjalnie uznano za zmarłą, a ja pochowałem pustą trumnę.
Najtrudniej było wrócić do domu i zobaczyć zakończenie roku szkolnego sukienka, wisząc na drzwiach swojej sypialni i czekając na wieczór, który nadszedł i zakończył się bez niej.
Tanya i Phoebe przeżyły.
Przez kilka lat praktycznie nie mogłem się zmusić, żeby wejść do tego pokoju. Każdej wiosny zatrzymywałam się na progu i myślałam o tym, jaką fryzurę Teresa zrobiłaby na bal maturalny.
Pewnego dnia mój terapeuta, dr Kim, zasugerował napisanie listu do mojej córki.
—To nie powinien być wpis do pamiętnika, — wyjaśniła. — Napisz bezpośrednio do Teresy.
Napisałem, że ją kocham, że pójdę za nią do wody i bez wahania oddam wszystkie pozostałe lata mojego życia w ciągu jeszcze jednej minuty w pobliżu.
Ale przede wszystkim prosiłem o wybaczenie za to, że nie było mnie tam i pozwoliłem jej umrzeć w samotności.
—To nie powinien być wpis do pamiętnika.
Tydzień później złożyłem list i położyłem go obok niego sukienka, przed spakowaniem stroju i przekazaniem go do sklepu charytatywnego.
Prawdopodobnie nie zauważając tego, popchnąłem to koperta pod podszewką.
Teraz usiadłem przy kuchennym stole i przeczytałem każdą linijkę jeszcze raz.
Pod koniec strony papier był pokryty łzami.
Zadzwoniłem do doktora Kima.
—Jedna kobieta znalazła list w swojej sukience, — Powiedziałem
Pod koniec strony papier był pokryty łzami.
— Ile udało jej się przeczytać?
— Wystarczająco, żeby przyjść do mojego domu.
Spojrzałem na prześcieradło.
—Napisałem, że Teresa umarła czekając na mnie.
—Uwierzyłeś w to, co ci powiedziano.
— Co to znaczy?
—Napisałem, że Teresa umarła czekając na mnie.
—Smutek wypełnia wszystkie pustki, Olivio. Teraz musisz zrozumieć, co dokładnie chcesz wiedzieć.
Po zakończeniu rozmowy zadzwoniłem do Tanyi, Phoebe i Holly.
Dotarli w niecałą godzinę.
Holly natychmiast mnie przytuliła, Tanya pozostała przy kuchennym blacie, a Phoebe nawet nie zdjęła płaszcza.
—Dziś przyszła tu kobieta w sukni balowej Teresy, — powiedziałem, kładąc list na stole. — Znalazła go w środku.
—Czy napisałeś do Teresy? — Zapytała Holly.
—Dr Kim poprosił mnie o to cztery lata po wypadku.
—Smutek wypełnia wszystkie pustki, Olivio.
Tanya spojrzała na Phoebe.
To spojrzenie trwało niecałą sekundę, ale udało mi się je zauważyć.
— Co teraz było?
Tanya zmarszczyła brwi.
— O czym ty mówisz?
— Ten wygląd.
— Jestem niczym…
— Nie.
— Co teraz było?
Mój głos sprawił, że przestała.
Phoebe w końcu zdjęła płaszcz.
— Co napisałeś?
Przeniosłem list do niej.
Rozłożyła kartkę i zaczęła czytać.
Kiedy Phoebe dotarła do linii, że Teresa zmarła sama, jej ręka zadrżała.
Przeniosłem list do niej.
—Dlaczego to napisałeś?
Spojrzałem na nią.
— Bo tak było.
Phoebe pokręciła głową.
— Nie.
Tanya odsunęła się od stołu tak gwałtownie, że nogi krzesła przeszły po podłodze z głośnym, zgrzytliwym dźwiękiem.
— Phoebe, zaczekaj.
—Dlaczego to napisałeś?
—Czego się spodziewać? — Zapytała Phoebe, opierając dłonie na stole. — Olivia obwinia siebie od dwudziestu lat.
—Nie chciałem, żeby dowiedziała się tego w ten sposób.
Wstałem.
— Czego dokładnie powinienem się dowiedzieć?
Żaden z nich nie odpowiedział.
—Gdzie była Teresa, kiedy ją ostatni raz widziałeś?
—Nie chciałem, żeby dowiedziała się tego w ten sposób.
Twarz Tanyi była zniekształcona.
— Olivio, proszę.
— Czy była w samochodzie?
Phoebe zakryła usta dłonią. Odpowiedź brzmiała stłumiona, przez palce.
— Nie.
W pokoju panowała absolutna cisza.
— Czy była w samochodzie?
Złapałem oparcie krzesła.
—Gdzie ona wtedy była?
—Na brzegu, — Tanya szepnęła. — Obok mnie.
Moje nogi są słabe. Udało mi się usiąść, zanim w końcu przestali mnie trzymać.
— Czy ona wyszła?
— Tak, — Phoebe odpowiedziała. — Teresa była bezpieczna.
— Czy ona wyszła?
— Jak więc zniknęła?
—Pozostałem uwięziony na tylnym siedzeniu. Pas się nie rozwiązał, a uszkodzone krzesło zmiażdżyło mi nogę.