– Zuzanna, ile masz lat? – zapytał cicho ojciec.
– Zuzanna, ile masz lat? – powtórzył w zamyśleniu. Wygląda na to, że nie jesteś studentką pierwszego roku, lecz raczej uczennicą szkoły średniej. Miłość jest piękna, ale trzeba gdzieś mieszkać, jeść codziennie. Trzeba. Dokąd tak pędzicie? Chcecie wziąć ślub już jutro? Nikomu nie przeszkadza twój Adam, niech przychodzi, poznamy się, porozmawiamy, z jego rodzicami się spotkamy. Tak mówię?
– Denis, kiedy wrócisz do domu? – zapytała Olga, dzwoniąc do męża do pracy.
– Już prawie kończę, niedługo będę – odpowiedział spokojnie Denis.
– Nie spóźnij się! Musimy porozmawiać – dodała żona, wyczuwając napięcie.
– Co się stało? – zaniepokoił się Denis.
– Jeszcze nic, ale musimy porozmawiać – Olga była wyraźnie zdenerwowana, choć nic złego na razie się nie wydarzyło.
Po kwadransie głowa rodziny już wchodziła do mieszkania.
– Co tu się dzieje? – ostrożnie spytał żonę.
– Przebierz się, umyj ręce, nie rzucaj się od razu ratować świat – pocałowała męża i lekko popchnęła w stronę łazienki.
Wkrótce ukończył wszystkie niezbędne czynności, przebrał się i wyszedł do salonu.
– Chodź – poprowadziła go żona do pokoju córki. Zuzanna siedziała na kanapie, oczy czerwone od łez.
– No i co się stało? – starał się zachować spokój Denis.
– Zapytaj ojca – prychnęła Olga. – Opowiedz tacie, co wymyśliłaś!
Zuzanna jeszcze bardziej się obraziła, odwróciła się do okna, wyraźnie nie chcąc mówić o swoich problemach.
– Dziewczyny! – Denis uderzył zdecydowanie dłonią w stół. – Albo spokojnie, bez histerii i zbędnych emocji mi powiecie, o co chodzi, albo radźcie sobie same, a ja pójdę odpocząć po pracy!
– Chcemy się pobrać! – z kwaśnym sarkazmem oznajmiła żona. – Dziś, bez odkładania!
– To znaczy? – lekko zdziwił się Denis. – Naprawdę od razu ślub? Za kogo, jeśli to tajemnica?
Ponieważ Zuzanna uporczywie milczała, odpowiedzieć musiała matka:
– Adam Kowalski, pamiętasz, ostatnio często bywał.
– Aha, czyli tak… Córko?
Zuzanna milczała.
– No więc, moja droga, skończ te zabawy. Mam tańczyć przed tobą, żeby coś się dowiedzieć? – powiedział ojciec poważnym tonem.
– Kochamy się z Adamem! – nagle wykrzyknęła córka. – On jest najlepszy i pobierzemy się!
– No dobrze, przynajmniej coś jasnego – westchnął Denis. – Uczy się z tobą?
– Tak, w tej samej grupie.
– Pierwszy rok – westchnął Denis, trochę ze zrozumieniem, trochę z rezygnacją.
– Nie jesteśmy dziećmi! – wybuchła córka. – Mamy osiemnaście lat, jesteśmy pełnoletni!
– Dobrze, skoro jesteście pełnoletni, to znaczy, że dorośli. Rozmawiamy jak dorośli.
– Nie chcę rozmawiać! – teraz zacznie się: „Jesteście jeszcze młodzi, poczekajcie, postawcie na nogi, sprawdźcie uczucia” i inne nudne frazesy. Jesteście dorośli, rozumiecie proste rzeczy: kochamy się, mamy uczucia! A wy chcecie wszystko zniszczyć!
– Córko, nikogo nie zamierzam niszczyć – westchnął ojciec zmęczony. – Chcę zrozumieć. Kochacie się z Adamem, prawda?
Zuzanna odważnie skinęła głową. – To już cieszy. – A chcecie się pobrać? Obaj, czy tylko ty?
– Tato, nie próbuj Adamowi robić przykrości. On też chce, żebyśmy się pobrali.
– No, świetnie. Macie pragnienie. A gdzie zamieszkacie, na jakie pieniądze? Myśleliście o tym?
– To nieważne! – krzyknęła córka. – Jeśli kochamy się, reszta nie ma znaczenia!
– Zuzanna, ile masz lat? – powtórzył ojciec. – Wygląda na to, że nie jesteś studentką pierwszego roku… Miłość jest piękna, ale trzeba gdzieś mieszkać, jeść codziennie. Dokąd pędzicie? Chcecie wziąć ślub od razu? Nikomu nie przeszkadza twój Adam, niech przychodzi, poznamy się, porozmawiamy, z jego rodzicami spotkamy się, prawda? – zwrócił się do żony.
– Dokładnie tak, kochanie. Ale jest jeden niuans – spieszą się.
– Co, Adam idzie do wojska?
– Nie, nie do wojska, ani nie Adam. Zuzanna, dlaczego milczysz? Mam mówić za ciebie?
– Nie milczę! – burknęła córka. – Będziemy mieć dziecko z Adamem.
– Oho – zaskoczony, zamamrotał Denis. – I co zamierzacie zrobić?
– Pobrać się! Urodzić! I nie próbujcie mnie od tego odwodzić! Nasze dziecko się urodzi!
– Dobrze, uspokój się! Nikt cię nie odwodzi, sami musicie się z tym zmierzyć. Czy rodzice Adama wiedzą?
– Dzisiaj. Umówiliśmy się, że każdy porozmawia z rodzicami dzisiaj.
– I co? Jeszcze nie dzwonił?
– Dobrze, jak zadzwoni, powiesz mi. Na razie pozwólcie mi zjeść, bo z waszymi emocjami zostanę głodny.
Poszli do kuchni, gdzie Olga szybko podgrzała obiad i podała talerz przed mężem.
– Co teraz zrobimy? – zapytała cicho.
– Jeszcze nie wiem. Poczekajmy, co powiedzą jego rodzice, może razem znajdziemy rozwiązanie.
Zaraz po kolacji przyszła zła wiadomość od Adama: rodzice stanowczo przeciwko, rozmowa zakończona kłótnią. Sytuacja była trudna.
Po kolejnych piętnastu minutach Zuzanna weszła do salonu z telefonem i cicho powiedziała, zasłaniając mikrofon:
– Mama Adama chce porozmawiać z jednym z was.
Olga skrzyżowała ręce:
– Kochanie, porozmawiaj ty, proszę, ja nie mogę.
Denis spojrzał surowo, ale wziął telefon, włączył głośnik i przyłożył palec do ust.
– Halo, dzień dobry, tu ojciec Zuzanny, Denis.
– Jolanta, matka Adama. Nasz syn dzisiaj oznajmił, że spotyka się z waszą córką. I z uwagi na jej stan, mają poważne plany. Wiecie o tym?
– Tak, rozmawialiśmy z Zuzanną.
– Dobrze. Proszę wziąć pod uwagę, że jesteśmy stanowczo przeciwni tym planom – powiedziała z ironią. – Nasz syn musi się uczyć, zdobywać zawód, robić karierę. Ślub w pierwszym roku studiów, a co dopiero dziecko, nie wchodzi w grę.
– Nam też nie w głowie był pośpieszny ślub córki. Ale Zuzanna będzie miała dziecko od waszego syna. Co z tym zrobić?
– To wasze problemy, Denis. Po pierwsze, nie jestem pewna, czy to dziecko Adama. Po drugie, nawet jeśli tak, „śpieszny ślub” się nie sprawdzi. Wasza córka chce wyjść za mąż, zwłaszcza że Adam nie pochodzi z ubogiej rodziny, ma mieszkanie i status. Rozumiem to po kobiecemu, ale jako matka zrobię wszystko, by zostawić mojego syna w spokoju. To nie tylko moja decyzja, mąż myśli tak samo. Porozmawialiśmy z synem, zgodził się i poprosił, aby wasza córka nie zawracała mu głowy. Niech robi, co chce, rodzi lub nas to nie dotyczy. Do widzenia.
Rozległy się krótkie sygnały. Denis spojrzał ciężko na swoje kobiety i ponuro rzekł:
– Słyszałyście? Krótko mówiąc, rodzimy dziecko, a winy ojca nie ma. Nic nie szkodzi. Weźmiecie urlop dziekański, potem wrócicie, nie jesteś pierwsza ani ostatnia. Finansowo pomożemy, przy dziecku też. Z tymi jeszcze się uporamy. Podli! Ja nie ja, dom nie mój. Dobrze, uspokójcie się, popłaczcie, jeśli trzeba, ale krótko. Poradzimy sobie!
Odprowadził żonę na bok i cicho powiedział:
– Weź dziś Zuzannę do siebie, niech nic nie narobi. Porozmawiaj z nią, uspokój. A ja położę się w jej pokoju.
Po godzinie rozległ się dzwonek do drzwi.
– Kto tam? – zniecierpliwiony zapytał Denis i poszedł otworzyć.
Wkrótce wrócił do salonu w towarzystwie młodego mężczyzny.
– Adam! – rzuciła się Zuzanna. – Przyszedłeś po mnie?
– Tak, po ciebie. Denis, Olga, przyjechałem zabrać Zuzannę.
– Dokąd? – zapytał ojciec.
– Nie wiem. Wynajmiemy mieszkanie. Jesteśmy pełnoletni, więc proszę nie przeszkadzać. Pojedziesz ze mną? – zapytał Adam Zuzannę.
– Oczywiście! Gdziekolwiek!
– Stop – ojciec podniósł rękę. – Kilka pytań. Matka powiedziała, że wszyscy jesteście przeciwni decyzji Zuzanny, w tym ty.
– Nie całkiem, Denis. Decyzję podjęła matka. Ojciec zgodził się z nią z automatu, ja tylko udawałem, że mnie przekonali. Potem wziąłem portfel, dowód i kartę, i oto jestem.
– Ciekawe! – Denis był wyraźnie zaskoczony. – Chcesz zabrać Zuzannę, wynająć mieszkanie, a na jakie pieniądze?
– Aha, całkiem nieźle. Co powiesz, żono, puścimy córkę? – powiedziała Olga. – Chłopak nie taki prosty, jak myśleliśmy.
– Nie wiem – wzruszyła ramionami. – Noc zapadła.
– Słusznie, na noc nie puszczać. Teraz decydujemy. Bierzecie ślub?
– Tak! – odpowiedzieli jednogłośnie.
– I dziecko urodzić?
– Tak samo.
– W takim razie popieramy, ale są warunki. Po pierwsze, szukasz pojednania z rodzicami, ty, Zuzanno, wspierasz. Adam zostaje u nas dziś, noc nie wychodzi. Przygotujemy ci miejsce w salonie, jesteś tylko gościem, mówisz swoim, że nocujesz u znajomych. Potem przygotujcie ich na prawdę, bez kłótni. Nauki nie porzucacie! Zwłaszcza ty – skinął w stronę Adama. – Zuzanna pójdzie na urlop macierzyński, potem nadrobi. Pomożemy, czym możemy, pieniędzmi i przy dziecku, ale za was nie będziemy pracować. Ślub na razie bez hałasu, pieniądze oszczędzamy. Potem będzie można i wesele urządzić. Zgadzasz się?
– Tak – bez wahania odpowiedział Adam.
– A ja chciałam wesele, prawdziwe, z welonem, limuzyną, gośćmi – rozczarowana westchnęła Zuzanna.
– Nie teraz – odparł narzeczony. – Ślub po cichu, a potem, za rok, dwa, zorganizujemy wesele.
– Dobrze, jak powiesz.
– Wszystko jasne, dzieci, plany gotowe, do spania, jutro wstajemy wcześnie.
Olga jednak zatrzymała męża, gdy wszedł do kuchni napić się wody.
– Jak to tak nagle zmieniłeś kurs?
– Nagle? Po rozmowie z jego mamą aż mnie trzęsło. A tu nagle ten, jak myślałem, maminsynek. Okazało się, że prawdziwy mężczyzna, nie ustąpił, nie zostawił ukochanej. Za takiego można córkę wydać!
– Masz rację, kochany! – pocałowała męża i poszła przydzielać miejsca do spania.
Życie dało wszystkim lekcję: miłość sprawdza się nie słowami, lecz czynami. A najtrudniejsze próby tylko wzmacniają te więzi, które naprawdę coś znaczą.