Moja praca nie wybacza nieścisłości, słabości ani decyzji podjętych „mniej więcej”. Jestem głównym inżynierem w zarządzie budowy mostów. To ode mnie zależy, czy tysiące ton stali i betonu zamienią się w konstrukcje, które mają wytrzymać obciążenia niewyobrażalne dla zwykłego człowieka. Myślę rysunkami technicznymi, obliczeniami, wytrzymałością materiałów i terminami, których nie wolno przesuwać. Na budowach kieruję ludźmi twardymi, upartymi i dalekimi od delikatności, dlatego kiedy wieczorem wracam do swojego dużego mieszkania przy bulwarach wiślanych, chcę mieć wokół siebie porządek, rozsądny układ spraw i elementarny szacunek.
Katarzynę poznałem na wystawie współczesnej architektury. Miała czterdzieści dwa lata. Zadbana, elegancka, pracowała jako dyrektorka artystyczna w niewielkiej prywatnej galerii. Umiała mówić o sztuce tak, że ludzie przestawali patrzeć na zegarki. Ubierała się świetnie i sprawiała wrażenie kobiety, z którą można stworzyć spokojny, wygodny związek dwojga dorosłych ludzi. Po sześciu miesiącach uznaliśmy, że zamieszkamy razem. Katarzyna przeniosła swoje rzeczy do mnie.
Na początku codzienność układała się całkiem zwyczajnie. Oboje pracowaliśmy, zakupy robiliśmy na zmianę, wieczorami oglądaliśmy filmy. Jednak pod koniec czwartego miesiąca Katarzyna zaczęła się zmieniać coraz wyraźniej. Szybko wyszło na jaw, że jej „doskonały gust” pochłania ogromne pieniądze, a słowo „kompromis” najwyraźniej nigdy nie trafiło do jej prywatnego słownika.
Przełom nastąpił w zupełnie zwykły wtorek. Wszystko zaczęło się od brudnej patelni.
Wróciłem z budowy mniej więcej o ósmej wieczorem. Dzień był ciężki, zalewaliśmy podpory, przemarzłem na wietrze i marzyłem wyłącznie o ciepłym jedzeniu oraz ciszy.
Gdy wszedłem do kuchni, zatrzymałem się w progu. Na kuchence stała patelnia z zaschniętym tłuszczem. W zlewie piętrzyły się talerze oblepione sosem, filiżanki z resztkami kawy i śladami zaschniętej szminki, widelce, noże. To wszystko leżało tam jeszcze od poprzedniego wieczoru, a na górze doszły naczynia, których Katarzyna używała rano i w południe, bo akurat miała wolny dzień.
Sama Katarzyna siedziała przy kuchennym blacie i przerzucała strony błyszczącego magazynu.
— Katarzyna — skinąłem głową w stronę zlewu. — Zdaje się, że umawialiśmy się jasno: ten, kto ma luźniejszy dzień, pilnuje porządku. Od dwóch dni wracam prawie w nocy. Dlaczego naczynia nadal są brudne?
Powoli podniosła wzrok znad magazynu. Wyciągnęła przed siebie dłonie z długimi paznokciami, dopiero co pokrytymi jaskrawoczerwonym lakierem.
— Piotr, ty naprawdę mówisz poważnie? Dwie godziny temu wyszłam z salonu. Ten manikiur kosztował pięćset złotych. I to jest skomplikowany projekt, żeby było jasne. Jeśli teraz włożę ręce do gorącej wody z Ludwikiem, lakier popęka, a skóra będzie sucha jak papier. Ja nawet nie dotknę gąbki.
— Załóż gumowe rękawiczki — zaproponowałem spokojnie.
— W rękawiczkach nie czuję porcelany! — wydęła usta z obrażoną miną. — Poza tym jestem kobietą. Jestem stworzona do piękna i inspiracji, nie do szorowania twojego przypalonego tłuszczu. Jesteś mężczyzną, więc wstań i umyj. Albo zatrudnij sprzątaczkę. Przy twoich dochodach naprawdę możemy sobie na to pozwolić.
Patrzyłem na nią i bardzo wyraźnie rozumiałem, że nie chodzi już tylko o lenistwo. To było badanie granic. Rozpoznanie terenu. Gdybym wtedy bez słowa stanął przy zlewie, następnego dnia odmówiłaby włączenia pralki z powodu ułożonych włosów, a za dwa dni zażądałaby prywatnego kierowcy, bo w taksówkach drażni ją zapach odświeżacza.
— Nie zamierzam zatrudniać sprzątaczki, bo oboje jesteśmy dorośli i potrafimy umyć po sobie kilka talerzy — powiedziałem równym tonem. — Swoje naczynia myję sam. A te są twoje.
— To niech stoją! — prychnęła, wracając do magazynu. — Zobaczymy, komu pierwszemu puszczą nerwy.
— Zobaczymy — odpowiedziałem.
Odwróciłem się, wyszedłem do przedpokoju, założyłem kurtkę i pojechałem na kolację do dobrej gruzińskiej restauracji niedaleko domu. Tak zaczęła się moja restauracyjna dieta.
Następne pięć dni wyglądało jak teatr domowego absurdu.
Przestałem jeść w domu. Rano podjeżdżałem do kawiarni po mocne espresso i rogalik. Obiad jadłem na budowie. Wieczorami wybierałem steakhousy albo włoskie trattorie. Dostawałem świetnie przygotowane jedzenie, dobrą obsługę i wracałem do mieszkania syty, spokojny oraz całkowicie niewzruszony.
Katarzyna najwyraźniej zakładała, że złamię się już drugiego dnia.
Tymczasem góra w zlewie tylko rosła. Katarzyna zamawiała jedzenie z dostawą, przekładała je na moje talerze, bo jedzenie z plastikowych pojemników rzekomo nie pasowało do jej „poziomu”, potem jadła i dokładała brudne naczynia na tę samą patelnię.
W piątek w kuchni unosił się już wyraźny kwaśny zapach stojących resztek. Zlew był zapchany po brzegi.
Wieczorem wszedłem do kuchni, żeby nalać sobie wody z dystrybutora. Katarzyna stała pośrodku pomieszczenia z rękami skrzyżowanymi na piersi.
— Piotr! To już wcale nie jest zabawne! — wybuchła. — Do kuchni nie da się wejść! Tam śmierdzi!
