Czterdziestodwuletnia partnerka odmówiła zmywania naczyń po sobie, tłumacząc się dopiero co zrobionym manicure. Wtedy przestałem jadać w domu, a jej zostawiłem pełny zlew brudnych talerzy.
Moja praca nie znosi bylejakości, słabości ani rozwiązań rozmytych jak mgła nad Wisłą. Jestem głównym inżynierem w zarządzie budowy mostów. To ode mnie zależy, by tysiące ton stali i betonu zamieniały się w konstrukcje zdolne wytrzymać ogromne obciążenia. Myślę rysunkami technicznymi, obliczeniami, wytrzymałością materiałów i terminami, których nie wolno przesuwać. Na budowach muszę kierować ludźmi twardymi, niełatwymi, przyzwyczajonymi do konkretu. Dlatego kiedy wieczorem wracam do swojego dużego mieszkania nad Wisłą, chcę mieć wokół siebie porządek, rozsądny układ rzeczy i wzajemny szacunek.
Z Martą poznaliśmy się na wystawie współczesnej architektury w Warszawie. Miała czterdzieści dwa lata. Zadbana, elegancka, dyrektorka artystyczna niewielkiej prywatnej galerii. Potrafiła pięknie mówić o sztuce, ubierała się z wyczuciem i sprawiała wrażenie kobiety, z którą da się stworzyć spokojny, wygodny związek dwojga dorosłych ludzi. Po pół roku uznaliśmy, że zamieszkamy razem. Marta przewiozła swoje rzeczy do mnie.
Na początku nasza codzienność układała się całkiem równo. Oboje pracowaliśmy, zakupy robiliśmy na zmianę, wieczorami oglądaliśmy filmy. Ale pod koniec czwartego miesiąca Marta zaczęła się wyraźnie zmieniać. Szybko wyszło na jaw, że jej „doskonały gust” wymaga olbrzymich wydatków, a słowo „kompromis” w jej prywatnym słowniku zwyczajnie nie istnieje.
Punktem zwrotnym okazał się zupełnie zwyczajny wtorek, który zaczął się od banalnie brudnej patelni.
Wróciłem z budowy mniej więcej o ósmej wieczorem. Dzień był ciężki — betonowaliśmy podpory, przemarzłem na wietrze i marzyłem już tylko o ciepłym jedzeniu oraz ciszy.
Kiedy wszedłem do kuchni, zatrzymałem się w progu. Na płycie stała patelnia z zaschniętym tłuszczem. W zlewie piętrzyła się sterta talerzy ubrudzonych sosem, kubki z resztkami kawy i śladami zaschniętej pomadki, widelce, noże. Wszystko zostało jeszcze z poprzedniego wieczoru, a do tego doszły naczynia, których Marta używała rano i w południe, bo miała wolny dzień.
Sama Marta siedziała przy wyspie kuchennej i leniwie przewracała strony błyszczącego magazynu.
— Marta — skinąłem głową w stronę zlewu. — Zdaje się, że mieliśmy ustalenie: kto ma luźniejszy dzień, ten ogarnia kuchnię. Ja od dwóch dni wracam prawie nocą. Dlaczego te naczynia wciąż są brudne?
Powoli podniosła wzrok znad czasopisma. Wyciągnęła przed siebie dłonie z długimi paznokciami, dopiero co pokrytymi intensywnie czerwonym lakierem.
— Piotr, ty mówisz poważnie? Dwie godziny temu wyszłam z salonu. Ten manicure kosztował pięćset złotych. To jest skomplikowany wzór, swoją drogą. Jeśli teraz włożę ręce do gorącej wody z Ludwikiem, lakier popęka, a skóra mi się przesuszy. Ja nawet nie dotknę gąbki.
— Załóż gumowe rękawiczki — zaproponowałem spokojnie.
— W rękawiczkach nie czuję porcelany! — wydęła kapryśnie usta. — Poza tym jestem kobietą. Zostałam stworzona do piękna i inspiracji, a nie do szorowania twojego przypalonego tłuszczu. Jesteś mężczyzną, więc wstań i umyj. Albo zatrudnij panią do sprzątania. Przy twoich dochodach naprawdę możemy sobie na to pozwolić.
Patrzyłem na nią i coraz wyraźniej rozumiałem, że nie chodziło tylko o lenistwo. To było sprawdzanie granic. Rozpoznanie terenu. Jeśli teraz bez słowa stanę przy zlewie, jutro odmówi włączenia pralki, bo ma świeżo ułożone włosy, a pojutrze zażąda prywatnego kierowcy, bo w taksówkach drażni ją zapach choinki na lusterku.
— Pani do sprzątania nie będę zatrudniał, bo jesteśmy dwojgiem dorosłych ludzi i potrafimy umyć po sobie kilka talerzy — powiedziałem równo. — Swoje naczynia myję sam. A to są twoje.
— To niech stoją! — prychnęła i wróciła do przewracania strony. — Zobaczymy, komu pierwszemu puszczą nerwy.
— Zobaczymy — odpowiedziałem.
Odwróciłem się, wyszedłem do przedpokoju, włożyłem kurtkę i pojechałem zjeść kolację do dobrej restauracji z polską kuchnią niedaleko. Tak zaczęła się moja restauracyjna dieta.
Następne pięć dni przypominało teatr domowego absurdu.
Przestałem jeść w mieszkaniu. Rano podjeżdżałem do kawiarni po mocne espresso i rogalika. Obiad jadłem na budowie. Wieczorami wybierałem steakhousy albo włoskie trattorie. Dostawałem świetnie przygotowane jedzenie, dobrą obsługę i wracałem do domu najedzony, spokojny i całkowicie niewzruszony.
Marta najwyraźniej liczyła, że pęknę już drugiego dnia.
Ale góra w zlewie tylko rosła. Zamawiała jedzenie z dostawą, przekładała je na moje talerze — bo jedzenie z plastikowych pojemników uwłaczało jej „statusowi” — zjadała kolację i stawiała brudne naczynia na tej samej patelni.
Do piątku w kuchni pojawił się wyraźny, kwaśnawy zapach zalegającego jedzenia. Zlew był zapchany po brzegi.
Wieczorem wszedłem do kuchni, żeby nalać sobie wody z dystrybutora. Marta stała na środku pomieszczenia ze skrzyżowanymi na piersi rękami.