I zaraz następna: „Gdybyś wiedziała, jak jestem wdzięczny losowi za ciebie”.
Te słowa roztopiły ostatnie wątpliwości.
Poszłam do bankomatu i wypłaciłam część pieniędzy. Tych samych, które odkładałam na marzenie, na podróż, na siebie. Ręce mi drżały. W głowie huczało: „To tylko pożyczka. On odda”.
Wieczorem spotkaliśmy się w kawiarni nad morzem. Karim wyglądał na spiętego, ale gdy mnie zobaczył, uśmiechnął się.
— Jesteś aniołem — powiedział cicho, kiedy podałam mu kopertę. — Nigdy tego nie zapomnę.
— Ufam ci — odpowiedziałam.
Dotknął mojego policzka.
— To nie koniec, Katarzyno. To początek. Wkrótce wszystko się zmieni.
Mówił o przyszłości, o domu nad morzem, o restauracji, w której będę gospodynią. Jego słowa kręciły w głowie jak słodkie wino. Gdy odszedł, nie poczułam ulgi, tylko pustkę. W piersi zrobiło się cicho i niespokojnie. Morze szumiało, jakby wiedziało więcej niż ja.
Jeszcze nie rozumiałam, że w tamtej chwili zrobiłam krok, od którego nie będzie odwrotu.
Minęło kilka dni i Karim znów stał się dawny: spokojny, pewny siebie, nawet wesoły. Pieniądze jakby się rozpłynęły. Bez pokwitowań, bez potwierdzeń. Przysięgał, że wszystko jest pod kontrolą. Chciałam wierzyć. I wierzyłam. Bo inaczej musiałabym przyznać, że jestem głupia.
Znów prowadził mnie do restauracji, dawał kwiaty, żartował, nazywał „moją Katarzyną od gwiazd”. Śmiałam się i starałam nie myśleć o strachu, który zamieszkał we mnie. Cienkim, lepkim, jak cień za plecami.
Pewnego wieczoru na promenadzie nagle się zatrzymał:
— Formalność. Tymczasowe pełnomocnictwo. Do jednej transakcji. Trzeba przeprowadzić część kapitału przez twój kraj. Potrzebny jest ktoś z lokalnym obywatelstwem. Tylko ty możesz pomóc.
Mówił szybko i pewnie, jakby wszystko było oczywiste. Nie rozumiałam szczegółów, ale słyszałam najważniejsze: potrzebował pomocy.
— Karim, nie jestem pewna, czy mogę.
— Możesz wszystko — przerwał miękko. — To znak zaufania między nami.
Wyjął tablet i pokazał dokumenty. Angielskie linijki, liczby, tabele.
— Katarzyno — powiedział. — Bez ciebie przepadnę.
Wypuścił powietrze, jakby zrzucił z siebie ogromny ciężar.
— Teraz wszystko pójdzie jak trzeba. Za tydzień będziemy bogaci.
Siedzieliśmy w samochodzie przy brzegu. Mówił o domu, restauracji, podróżach. Jego słowa kładły się na duszy ciepłym piaskiem. Chciałam wierzyć, że to prawda.
Ale następnego dnia znów zniknął. Telefon milczał. Wiadomości nie były odczytywane. Chodziłam po pokoju jak zwierzę w klatce.
Trzeciego dnia pojawił się późnym wieczorem. Zmęczony, ale uśmiechnięty.
— Udało się — powiedział, całując mnie w czoło. — Jutro kończymy. Została drobnostka.
— Jaka drobnostka?
— Ciężarówka twojego męża. Mówiłaś, że jest zarejestrowana na ciebie.
Zamarłam.
— Tak, ale…
— Posłuchaj. To tymczasowe. Sprzedamy, zainwestujemy pieniądze, a za miesiąc kupimy dwie nowe. On nawet nie zauważy.
Nie wierzyłam własnym uszom.
— Karim, oszalałeś? To nie moje. To ciężarówka Andrzeja, jego praca, jego życie.
Jego głos stwardniał.
— To szansa. Dla nas. Dla przyszłości.
Mówił długo, pewnie, jak modlitwę. Miłość, zaufanie, rodzina, marzenie — wszystko się mieszało.
— Chcesz być ze mną? — spytał. — Chcesz życia bez bólu? Więc uwierz.
Milczałam. Przycisnął moją dłoń do swojej piersi.
— Nie zdradzę cię. Przysięgam.
Ta przysięga brzmiała zbyt szczerze. I poczułam, że spadam nie w przepaść, lecz w jego oczy, w których odbijały się niebo i kłamstwo.
Kiedy wyszedł, siedziałam przy oknie i patrzyłam na światła. To było szaleństwo. Ale może właśnie szaleństwo jest miłością?
Rano obudził mnie telefon. Głos Karima był poruszony, lecz pewny:
— Dziś decydujący dzień. Wszystko gotowe. Zostało sfinalizować transakcję.
— Jaką? — spytałam, udając, że nie rozumiem.
— Katarzyno, wiesz. Samochód. Bez tego dokumenty nie ruszą.
Usiadłam na łóżku. Słońce biło w okno, piekły mnie oczy.
— Ale on nie jest mój — wyszeptałam. — To męża.
— Formalnie twój. Prawda?
— Tak, ale…
— Więc się nie bój. Nie kradniesz. Inwestujesz w naszą przyszłość.
Mówił miękko, jakby przekonywał dziecko.
— Katarzyno, to szansa. Jeden dzień i będziemy wolni. Pieniądze wrócą, nawet nie zauważysz.
Słuchałam, a we mnie podnosiła się fala: strach, wina, nadzieja.
— Jeśli Andrzej się dowie…
— Nie dowie się — przerwał. — Wszystko legalnie. Tylko pełnomocnictwo, kilka papierów. Potem odkupimy. Jestem obok. Biorę wszystko na siebie. Ty tylko podpisz.
Tego dnia nie poszłam na plażę i nie zjadłam śniadania. Głowa huczała, ciało bolało. W środku kołatała jedna myśl: a jeśli naprawdę się uda?
„Katarzyno, jestem przy tobie — przyszła następna wiadomość. — Bez ciebie nie mam szans. Jesteś moim losem”.
Karim oddzwonił prawie od razu.
— Udało się! Jesteśmy uratowani. Nawet nie wiesz, co zrobiłaś.
Uśmiechnęłam się, ale w środku coś się urwało.
— Kiedy zwrócisz pieniądze? — spytałam cicho.
— Za tydzień. Najwyżej dwa. Wiesz przecież, że cię nie zawiodę.
Mówił pewnie, jak zawsze. Tylko teraz w tej pewności było coś chłodnego.