Alarmy następowały jeden po drugim, a kabina wokół Liama zdawała się kurczyć, zamieniając się w duszną, niemal nie do wytrzymania pułapkę. Zaciskał drżące dłonie na sterach, próbował uspokoić rwący oddech i gorączkowo przenosił wzrok między kolejnymi wskaźnikami, lecz żaden ekran nie dawał jasnego obrazu sytuacji. Każdy instrument pokazywał jakby inną wersję prawdy.
— Kapitanie… proszę, niech się pan ocknie — wyszeptał łamiącym się głosem.
Stevens nie reagował. Bezwładnie osunął się w fotelu, a jego oddech był tak płytki i rzadki, że Liam musiał uważnie się przyglądać, by upewnić się, że mężczyzna nadal żyje.
I właśnie wtedy samolot ponownie gwałtownie zadrżał.
To nie przypominało zwykłych turbulencji. Przez kadłub przetoczyły się ciężkie, głuche wibracje i Liam natychmiast zrozumiał, że problem nie znajduje się na zewnątrz. Coś poważnego działo się wewnątrz systemów maszyny. Być może samolot pracował już na granicy swoich możliwości.
Rozpaczliwie próbował przypomnieć sobie procedury, kolejność działań i wszystkie kroki, które mogłyby pomóc odzyskać kontrolę. Ale myśli plątały się, a odpowiedzialność przygniatała go tak mocno, że nawet dobrze znane schematy wydawały się nagle pozbawione sensu.
W kabinie pasażerskiej wstrząsy były odczuwalne jeszcze silniej. Ludzie wybudzili się ze snu, rozmowy urwały się natychmiast, a spokój zwykłego lotu zniknął w jednej chwili.
Warren otworzył oczy już po pierwszym silnym szarpnięciu. Zareagował szybciej, niż zdążył cokolwiek przeanalizować — mocniej przyciągnął do siebie Norę, gdy samolot ponownie przechylił się na bok.
Dziewczynka poruszyła się niespokojnie i kurczowo zacisnęła palce na rękawie jego bluzy.
— Tato… co się dzieje?
Warren nie odpowiedział od razu.
Nie wsłuchiwał się ani w spanikowane głosy pasażerów, ani w uspokajające komunikaty stewardes. Całą uwagę skupiał na pracy silników. Ich rytm był nierówny, jakby jedna instalacja zakłócała drugą i destabilizowała cały mechanizm.
Tak nie brzmiał sprawny lot.
Wskazania na panelach przeczyły sobie nawzajem.
Drgania kadłuba stawały się coraz silniejsze.
Autopilot wyłączył się samoczynnie.
Na pokładzie działo się coś naprawdę niebezpiecznego.
Kiedy przez interkom rozległa się prośba o zgłoszenie się osób z doświadczeniem wojskowego pilotażu, w pamięci Warrena coś nagle drgnęło.
Dziewięć lat zniknęło, jakby wymazał je jeden krótki oddech.
Przypomniał sobie obietnicę, którą kiedyś złożył samemu sobie — za wszelką cenę wrócić do domu.
A teraz los ponownie postawił go przed wyborem, przed którym nie dało się uciec.
Nora patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. To milczące zaufanie okazało się cięższe niż jakikolwiek strach.
— Jestem przy tobie — powiedział cicho, starając się, by głos brzmiał spokojnie. — Nigdzie nie zniknę.
Poprawił jej pas bezpieczeństwa, okrył ją kocem i przez chwilę zatrzymał wzrok na jej twarzy. Potem powiedział już całkowicie szczerze, bez pustych obietnic:
— Zrobię wszystko, żeby wrócić jak najszybciej.
Dziewczynka niechętnie puściła rękaw jego bluzy.
A kiedy Warren wstał, poczuł, jak przeszłość wraca nie jako wspomnienie, lecz jako pamięć ciała: w sposobie, w jaki się wyprostował, w uważności wobec przyrządów, w dawnym nawyku wyczuwania maszyny całym sobą.
Ruszył w stronę przedniej części samolotu, gdzie czekała już Jillian. Jej zawodowy spokój zaczynał pękać, choć nadal starała się panować nad emocjami.
— Mam doświadczenie w lotnictwie wojskowym — powiedział krótko.
Drzwi do kokpitu otworzyły się niemal natychmiast.
W środku unosiło się gorące powietrze przesiąknięte zapachem przegrzanej elektroniki. Liam wyglądał zdecydowanie zbyt młodo i zbyt spięcie jak na taką sytuację.
— Proszę pokazać, co się dzieje — odezwał się Warren spokojnym tonem.
Szybko ogarnął wzrokiem przyrządy: rozbieżne wskazania prędkości, skoki wysokości, niestabilny ciąg silnika.
Wniosek pojawił się niemal natychmiast.
— To wygląda na awarię czujników Pitota — powiedział. — Na tych danych nie można teraz polegać.
Samolot ponownie szarpnęło, a Liam zbyt gwałtownie pociągnął ster.
Warren delikatnie, lecz stanowczo zatrzymał jego ruch.
— Bez gwałtownych manewrów. Prowadź maszynę według kąta pochylenia i ciągu, nie według tych błędnych odczytów.
Za oknami nie było żadnych punktów odniesienia — jedynie nocna ciemność i gęste chmury. Musieli polegać na instrumentach, wiedząc jednocześnie, że nie wszystkim można ufać.
— Jeśli zostaniemy na tej wysokości, ryzyko będzie tylko rosło — powiedział Warren po krótkiej chwili. — Lepiej rozpocząć zniżanie i spróbować odzyskać kontrolę, póki jeszcze mamy szansę.
Liam zawahał się jedynie przez moment, po czym milcząco skinął głową.
Zaczęli działać razem — krótkimi, precyzyjnymi ruchami, bez paniki i bez złudzeń. Samolot niechętnie, ale stopniowo zaczynał reagować.
Niebezpieczeństwo wciąż było ogromne, jednak w kokpicie pojawiło się coś, czego wcześniej brakowało najbardziej.
Plan.
I właśnie wtedy Warren ponownie pomyślał o Norze siedzącej samotnie w kabinie pasażerskiej. O tym, że każdy błąd popełniony tutaj odbije się również na jej małym fotelu przy oknie.
Ta myśl otrzeźwiła go bardziej niż strach.
Nie był już zwykłym pasażerem.
Znów stał się człowiekiem odpowiedzialnym za cudze życie.
Samolot powoli schodził niżej, zanurzając się w noc, w nieznane, w ciężką ciemność. Ale teraz w kokpicie pojawiło się wreszcie to, czego od początku tak bardzo brakowało:
jasność,
współpraca
i ostrożna nadzieja.
A to oznaczało, że walka o ocalenie właśnie się rozpoczęła.