—Jeszcze jeden, — Katerina uśmiechnęła się. — Dawno, dawno temu to ja byłam kochanką, która przyszła do jego pierwszej żony i zgłosiła jej ciążę. To prawda, że zareagowała zupełnie inaczej: wpadła w złość, krzyczała, groziła, oskarżała. A wiesz jak to wszystko się skończyło? Zostawił ją dla mnie.
— Więc boisz się, że teraz wszystko się powtórzy?
— Nie boję się. „Doskonale rozumiem, że to możliwe” – powiedziała spokojnie Katerina. — Właśnie wyciągnąłem wnioski z błędów mojej pierwszej żony. Nie robię scen, nie stawiam ultimatum i nie próbuję powstrzymywać męża łzami. Żyję swoim życiem i nie ingeruję w jego życie.
—Ale czy można to nazwać miłością? — Alicja zapytała cicho.
—To się nazywa życie, — Katerina wzruszyła ramionami. — A miłość każdego człowieka jest inna. Moja miłość objawia się w tym, że ratuję rodzinę, wychowuję jego dzieci i nie niszczę domu z powodu każdego nowego hobby.
—W czym zatem wyraża się jego miłość?
—Faktem jest, że na końcu zawsze wraca do domu, — Katerina się uśmiechnęła. — I upewnia się, że niczego nie potrzebujemy. Dla niektórych to nie wystarczy. Mam już dość.
Katerina wróciła do stołu, wyjęła papierosa i zapaliła papierosa.
—Wiesz, o czym teraz myślę? — powiedziała, powoli uwalniając dym. — Jesteś młodą, atrakcyjną i mądrą kobietą. Po co marnować się na żonatego mężczyznę? Znajdź kogoś wolnego, załóż z nim rodzinę, miej dzieci. Uwierz mi, to o wiele lepsze niż zbieranie resztek szczęścia innych ludzi przez całe życie.
—Ale wydawał się taki… wyjątkowy.
—Specjalne? — Katerina uśmiechnęła się ciepło. — Kochanie, każdy mężczyzna wydaje się wyjątkowy, podczas gdy kobieta patrzy na niego przez różowe okulary. Ale uwierzcie temu, który pozbył się ich dawno temu: tylko ci, którzy potrafią wybrać jedną kobietę i pozostać blisko niej, są naprawdę wyjątkowi.
Alicja otarła łzy i spojrzała na Katerinę zupełnie inaczej.
—Prawdopodobnie masz rację, — cicho przyznała. — Byłam głupią dziewczyną, która wierzyła w piękną bajkę. Tylko bajka się skończyła, ale ty nadal musisz żyć dalej.
—To prawda, — Katerina skinęła głową z aprobatą. — A przed tobą jeszcze całe życie. Znajdź kogoś, kto zauważy tylko ciebie, wybierze ciebie zamiast tysięcy innych i nie zrezygnuje ze swojego wyboru przy pierwszej okazji.
—A co jeśli analiza potwierdzi, że dziecko pochodzi od Twojego męża?
—Wtedy dziecko dostanie wszystko, czego potrzebuje, — Katerina powiedziała pewnie. — Ale to nie znaczy, że powinnaś pozostać kochanką na zawsze. Zasługujesz na o wiele więcej.
Alicja wstała powoli.
—Wiesz co? — powiedziała. — Naprawdę nie potrzebuję twojego męża. Całkiem. Chcę poznać własną miłość — prawdziwą i jedyną.
—To właściwe słowa! — Katerina była szczerze szczęśliwa. — Kiedy poznasz swoją osobę, zrozumiesz, ile czasu poświęciłeś komuś, kto na ciebie nie zasługiwał.
— Byłam strasznie naiwna, — Alicja pokręciła głową. — Wydawało mi się, że miłość — to moment, w którym mężczyzna jest gotowy zniszczyć dla ciebie swoją rodzinę. I teraz rozumiem: prawdziwa miłość — kiedy chce założyć z tobą rodzinę.
—Dokładnie tak, — Katerina się zgodziła. — Taka miłość istnieje. Musisz po prostu być cierpliwy i nie zgadzać się na żałosne pozory.
Alicja skierowała się w stronę wyjścia, ale zatrzymała się przy samych drzwiach i odwróciła się:
— Dziękuję. Na potrzeby tej rozmowy. Na lekcję. Za pomoc w dostrzeżeniu prawdy. Chcę ci życzyć… — dziewczyna się zawahała.
—Życzcie mi mądrości, — zasugerowała Katerina. — Na moim miejscu tylko ona ratuje.
— W takim razie życzę ci mądrości. A dla siebie — prawdziwa miłość.
Drzwi za rudowłosą dziewczyną zamknęły się niemal bezgłośnie. Katerinę pozostawiono samą w swoim biurze. Odchyliła się na krześle i zmęczona zamknęła oczy.
Kolejna historia się skończyła. Kolejna naiwna młoda kobieta stawiła czoła trudnej rzeczywistości. Dobrze, że ten okazał się mądrzejszy od poprzednich i udało mu się zrozumieć: zasługuje na coś więcej niż szczątki z czyjegoś stołu.
Katerina spojrzała na zegarek. Do końca dnia pracy pozostało jeszcze dużo czasu. Ponownie wzięła opóźnione szkice katalogowe i wróciła do pracy. Życie toczyło się dalej — spokojne, uporządkowane, zrozumiałe i składające się z niekończących się kompromisów.
Gdzieś w głębi świadomości nagle pojawiło się pytanie: co by się stało, gdyby wiele lat temu postąpiła tak samo, jak postanowiła teraz Alicja? Gdybyś odmówił walki o żonatego mężczyznę, czy wyjechałbyś i poznał wolnego człowieka?
Myśl ta została jednak opóźniona tylko na chwilę. Katerina spojrzała na zdjęcie trójki dzieci stojących na stole i ponownie pochyliła się nad modelkami. Miała życie, które kiedyś sama wybrała, a teraz wydawało się, że jest już za późno, aby je zmienić.