Albo twoja matka wyprowadzi się z naszego domu, albo rozwód — powiedziałem żonie po awanturze, która ostatecznie złamała moją cierpliwość

Piotr poszedł do łazienki. Gorący prysznic zmył część złości, ale nie napięcie, które narastało od tygodni. Przez piętnaście lat małżeństwa nigdy nie czuł się w domu tak obco. Kiedy wrócił do sypialni, Agnieszka już leżała pod kołdrą.

— Nie zwracaj uwagi na mamę — szepnęła. — Po śmierci taty jest jej ciężko.

— Dajmy jej czas — pogładził ją po dłoni. — Przywyknie.

Chciał powiedzieć, że boi się, iż to on przywyknie: do docinków, tłumaczenia każdego kroku i braku własnej przestrzeni. Ale milczał.

Rano w mieszkaniu pachniało smażoną rybą, której Piotr nie znosił od dzieciństwa. Barbara dobrze o tym wiedziała.

— Dzień dobry — mruknęła teściowa. — Śniadanie prawie gotowe.

— Dziękuję, zjem w pracy — Piotr nalał sobie kawy i spieszył się do wyjścia.

— Jak zawsze — westchnęła. — Moje jedzenie nie jest dość dobre dla pana kierownika.

— Nie o to chodzi. Po prostu się spieszę.

— A Agnieszka zje w domu, jak porządna żona — dodała Barbara, nakładając duży kawałek ryby. — Nie jak niektórzy, wiecznie gdzieś gnający.

Piotr dopił kawę i ruszył do przedpokoju. Spotkał tam zaspana Agnieszkę.

— Już wychodzisz? — zdziwiła się.

— Tak, mam dużo pracy — pocałował ją w policzek. — Twoja mama usmażyła rybę.

— Znowu? — skrzywiła się Agnieszka. — Przepraszam, porozmawiam z nią.

— Nie warto — powiedział zmęczony. — To nic nie da.

Dzień w pracy wlókł się bez końca. Myśli o domu nie pozwalały mu się skupić. W południe zadzwoniła Agnieszka.

— Cześć, jak tam? — Jej głos był napięty.

— Pracuję. Co się stało?

— Mama przeglądała twoje rzeczy w szafie. Twierdzi, że robiła porządek. Powiedziałam jej, że nie lubisz, gdy ktoś rusza twoje rzeczy, i obraziła się.

— Mam tego dosyć — Piotr nie wytrzymał. — Dlaczego ona uważa, że może rządzić się w naszym domu?

— Ona tylko chce pomóc — broniła matki Agnieszka. — Musi czymś się zająć.

— Niech zajmie się swoimi sprawami! — podniósł głos, po czym zrozumiał, że mogą go słyszeć koledzy. — Oddzwonię później. Teraz nie mogę rozmawiać.

Rozłączył się i spojrzał w okno. Pomyślał, że może trzeba poprosić Barbarę, by wróciła do siebie, ale ona po śmierci męża sprzedała mieszkanie. Powiedziała, że w każdym kącie było za dużo wspomnień, więc odwrotu już nie było.

Wieczorem Piotr został w pracy dłużej, nie chcąc wracać. Kiedy w końcu wszedł do domu, Agnieszka przywitała go z winną miną.

— Coś się stało? — spytał, zdejmując buty.

— Mama przypadkiem rozbiła twój model samolotu — powiedziała cicho. — Ten, który przywiozłeś z Berlina.

Piotr zamarł. Rzadki model Messerschmitta był jego dumą.

— Przypadkiem?

— Odkurzała, zahaczyła o regał i model spadł.

— Dlaczego odkurzała w moim gabinecie? — wzbierała w nim złość. — Przecież ustaliliśmy, że to jedyne miejsce, do którego nie wchodzi!

— Chciała zrobić ci przyjemność — Agnieszka spuściła wzrok. — Wiedziała, że wrócisz późno, więc posprzątała.

— Gdzie ona jest?

— U sąsiadki. Powiedziała, że wróci, kiedy się uspokoisz.

Piotr wszedł do gabinetu. Na biurku leżały szczątki modelu: skrzydła odłamane, kadłub pęknięty na pół. Miesiące cierpliwej pracy rozsypały się w kawałki.

— To ostatnia kropla — powiedział cicho, patrząc na zniszczony samolot.

— Piotr, proszę — Agnieszka podeszła do niego. — Ona nie chciała.

— Nie chodzi o samolot — odwrócił się do żony. — Chodzi o to, że twoja matka nie szanuje naszej prywatności, zasad i małżeństwa. Wtrąca się bez przerwy.

— Ona się o nas martwi — broniła się Agnieszka, choć jej głos nie brzmiał już pewnie.

— Nie martwi się, tylko kontroluje — powiedział twardo Piotr. — I ja tak dłużej nie mogę.

— Co masz na myśli? — w oczach Agnieszki pojawił się strach.

— Albo twoja matka się wyprowadza, albo się rozwodzimy. Mówię poważnie. Jestem na granicy.

Agnieszka cofnęła się, jakby ją uderzył.

— Nie możesz mówić serio! Mam wyrzucić matkę?

— Nie mówię „wyrzucić”. Wynajmie mieszkanie niedaleko. Pomożemy finansowo, będziemy ją odwiedzać, ile będzie trzeba. Ale pod jednym dachem nie wytrzymam.

— A jeśli wybiorę mamę? — spytała cicho.

— Wtedy będziemy musieli się rozstać — odparł Piotr. — Przez piętnaście lat byłaś dla mnie pierwsza. Od trzech miesięcy czuję się gościem we własnym domu.

Agnieszka rozpłakała się.

— To nieuczciwe! Mama jest sama, potrzebuje wsparcia!

— A ja potrzebuję żony — powiedział, podchodząc bliżej. — Potrzebuję domu, w którym mogę odpocząć, a nie czekać na kolejną uwagę.

W tej chwili trzasnęły drzwi w przedpokoju. Barbara wróciła. Usłyszała głosy z gabinetu i natychmiast stanęła w progu.

— A, proszę, już jestem — zaczęła. — Pewnie zdążył ci nagadać na mnie? Ja chciałam tylko dobrze. A ta jego zabawka i tak stała zakurzona, żadnego pożytku.

— Mamo! — krzyknęła Agnieszka. — Nie teraz, proszę.

— A kiedy? Kiedy twój mąż raczy wysłuchać prawdy? Przecież on…

— Dość — przerwał Piotr spokojnie, aż sam się zdziwił. — Pani Barbaro, usiądźmy i porozmawiajmy jak dorośli.

Teściowa nagle zamilkła. Przeszli do salonu i usiedli: Piotr w fotelu, Agnieszka z matką na kanapie.