Piotr poszedł do łazienki. Gorący prysznic zmył część złości, ale nie napięcie, które narastało od tygodni. Przez piętnaście lat małżeństwa nigdy nie czuł się w domu tak obco. Kiedy wrócił do sypialni, Agnieszka już leżała pod kołdrą.
— Nie zwracaj uwagi na mamę — szepnęła. — Po śmierci taty jest jej ciężko.
— Dajmy jej czas — pogładził ją po dłoni. — Przywyknie.
Chciał powiedzieć, że boi się, iż to on przywyknie: do docinków, tłumaczenia każdego kroku i braku własnej przestrzeni. Ale milczał.
Rano w mieszkaniu pachniało smażoną rybą, której Piotr nie znosił od dzieciństwa. Barbara dobrze o tym wiedziała.
— Dzień dobry — mruknęła teściowa. — Śniadanie prawie gotowe.
— Dziękuję, zjem w pracy — Piotr nalał sobie kawy i spieszył się do wyjścia.
— Jak zawsze — westchnęła. — Moje jedzenie nie jest dość dobre dla pana kierownika.
— Nie o to chodzi. Po prostu się spieszę.
— A Agnieszka zje w domu, jak porządna żona — dodała Barbara, nakładając duży kawałek ryby. — Nie jak niektórzy, wiecznie gdzieś gnający.
Piotr dopił kawę i ruszył do przedpokoju. Spotkał tam zaspana Agnieszkę.
— Już wychodzisz? — zdziwiła się.
— Tak, mam dużo pracy — pocałował ją w policzek. — Twoja mama usmażyła rybę.
— Znowu? — skrzywiła się Agnieszka. — Przepraszam, porozmawiam z nią.
— Nie warto — powiedział zmęczony. — To nic nie da.
Dzień w pracy wlókł się bez końca. Myśli o domu nie pozwalały mu się skupić. W południe zadzwoniła Agnieszka.
— Cześć, jak tam? — Jej głos był napięty.
— Pracuję. Co się stało?
— Mama przeglądała twoje rzeczy w szafie. Twierdzi, że robiła porządek. Powiedziałam jej, że nie lubisz, gdy ktoś rusza twoje rzeczy, i obraziła się.
— Mam tego dosyć — Piotr nie wytrzymał. — Dlaczego ona uważa, że może rządzić się w naszym domu?
— Ona tylko chce pomóc — broniła matki Agnieszka. — Musi czymś się zająć.
— Niech zajmie się swoimi sprawami! — podniósł głos, po czym zrozumiał, że mogą go słyszeć koledzy. — Oddzwonię później. Teraz nie mogę rozmawiać.
Rozłączył się i spojrzał w okno. Pomyślał, że może trzeba poprosić Barbarę, by wróciła do siebie, ale ona po śmierci męża sprzedała mieszkanie. Powiedziała, że w każdym kącie było za dużo wspomnień, więc odwrotu już nie było.
Wieczorem Piotr został w pracy dłużej, nie chcąc wracać. Kiedy w końcu wszedł do domu, Agnieszka przywitała go z winną miną.
— Coś się stało? — spytał, zdejmując buty.
— Mama przypadkiem rozbiła twój model samolotu — powiedziała cicho. — Ten, który przywiozłeś z Berlina.
Piotr zamarł. Rzadki model Messerschmitta był jego dumą.
— Przypadkiem?
— Odkurzała, zahaczyła o regał i model spadł.
— Dlaczego odkurzała w moim gabinecie? — wzbierała w nim złość. — Przecież ustaliliśmy, że to jedyne miejsce, do którego nie wchodzi!
— Chciała zrobić ci przyjemność — Agnieszka spuściła wzrok. — Wiedziała, że wrócisz późno, więc posprzątała.
— Gdzie ona jest?
— U sąsiadki. Powiedziała, że wróci, kiedy się uspokoisz.
Piotr wszedł do gabinetu. Na biurku leżały szczątki modelu: skrzydła odłamane, kadłub pęknięty na pół. Miesiące cierpliwej pracy rozsypały się w kawałki.
— To ostatnia kropla — powiedział cicho, patrząc na zniszczony samolot.
— Piotr, proszę — Agnieszka podeszła do niego. — Ona nie chciała.
— Nie chodzi o samolot — odwrócił się do żony. — Chodzi o to, że twoja matka nie szanuje naszej prywatności, zasad i małżeństwa. Wtrąca się bez przerwy.
— Ona się o nas martwi — broniła się Agnieszka, choć jej głos nie brzmiał już pewnie.
— Nie martwi się, tylko kontroluje — powiedział twardo Piotr. — I ja tak dłużej nie mogę.
— Co masz na myśli? — w oczach Agnieszki pojawił się strach.
— Albo twoja matka się wyprowadza, albo się rozwodzimy. Mówię poważnie. Jestem na granicy.
Agnieszka cofnęła się, jakby ją uderzył.
— Nie możesz mówić serio! Mam wyrzucić matkę?
— Nie mówię „wyrzucić”. Wynajmie mieszkanie niedaleko. Pomożemy finansowo, będziemy ją odwiedzać, ile będzie trzeba. Ale pod jednym dachem nie wytrzymam.
— A jeśli wybiorę mamę? — spytała cicho.
— Wtedy będziemy musieli się rozstać — odparł Piotr. — Przez piętnaście lat byłaś dla mnie pierwsza. Od trzech miesięcy czuję się gościem we własnym domu.
Agnieszka rozpłakała się.
— To nieuczciwe! Mama jest sama, potrzebuje wsparcia!
— A ja potrzebuję żony — powiedział, podchodząc bliżej. — Potrzebuję domu, w którym mogę odpocząć, a nie czekać na kolejną uwagę.
W tej chwili trzasnęły drzwi w przedpokoju. Barbara wróciła. Usłyszała głosy z gabinetu i natychmiast stanęła w progu.
— A, proszę, już jestem — zaczęła. — Pewnie zdążył ci nagadać na mnie? Ja chciałam tylko dobrze. A ta jego zabawka i tak stała zakurzona, żadnego pożytku.
— Mamo! — krzyknęła Agnieszka. — Nie teraz, proszę.
— A kiedy? Kiedy twój mąż raczy wysłuchać prawdy? Przecież on…
— Dość — przerwał Piotr spokojnie, aż sam się zdziwił. — Pani Barbaro, usiądźmy i porozmawiajmy jak dorośli.
Teściowa nagle zamilkła. Przeszli do salonu i usiedli: Piotr w fotelu, Agnieszka z matką na kanapie.
