Kiedy dziewczyny wróciły, każda z nich trzymała jeden ze starych ręczników.
—Musimy coś odebrać.
Wstałem tak ostro, że krzesło cofnęło się z głośnym, zgrzytliwym dźwiękiem.
—Skąd wziąłeś te ręczniki?
Emily położyła biel na stole. Grace ostrożnie umieściła różowy obok niego.
— Tato, — Emily powiedziała, — proszę, nie nienawidź nas po tym, co widzisz.
— Czy będę tego nienawidzić? Dlaczego miałbym cię nienawidzić?
Podbródek Grace zadrżał.
—Dlaczego masz te rzeczy?
—Okłamywaliśmy cię cały czas przez ostatnie trzy lata, — Grace przyznała.
Mocniej chwyciłem oparcie krzesła.
— Co dokładnie?
—O tym, dokąd poszli, — powiedziała Emily.
— Wszystkie te zajęcia pozalekcyjne? Wycieczki weekendowe?
Obaj skinęli głowami.
— Te same weekendowe wycieczki?
Odsunąłem się od stołu.
— Znalazłeś je?
Grace spojrzała na mnie niezrozumiale.
— Inna rodzina, — Wyjaśniłem.
Twarz Emily była zniekształcona.
— Tato, nie! Wcale tego nie robiliśmy!
— Znalazłeś swoich krewnych?
— Wszystko w porządku, — Mówiłem za szybko. — Nawet jeśli kogoś znajdziesz, pomogę. Prawdziwy. Nigdy nie zmuszę cię do wyboru.
Grace pociągnęła w moją stronę biały ręcznik.
—Nie chodzi o to, żeby od ciebie uciec.
— A co z?
— Odwróć to, — zapytała Emily.
Otworzyłem ręcznik.
— Mówię poważnie.
Coś wypadło z fałd i wylądowało na stole między nami.
Trzy bilety lotnicze.
Trzy miejsca w pobliżu.
— Nie, — Szepnąłem.
—Wyjeżdżamy za trzy dni, — powiedziała Grace.
—Nie wróciliśmy tam od osiemnastu lat.
Trzy bilety lotnicze.
—Wiemy, — Emily odpowiedziała.
—Siedzieliśmy z dziećmi innych ludzi, udzielaliśmy korepetycji i wyprowadzaliśmy nasze psy. A kiedy podrosli, pracowali w weekendy — Grace wymieniła. — Oszczędzali każdego zarobionego dolara.
—Za to? — Zapytałem.
—Dla twojego dobra, — Emily odpowiedziała.
Pokręciłem głową.
— Nie mogę wrócić na tę plażę.
— Odłożyliśmy wszystko, co mogliśmy.
—Możesz, — powiedziała Grace. — Bo pójdziemy razem.
Przyciągnęła różowy ręcznik bliżej.
—To nie wszystko.
Chciałam odmówić, dopóki pokój i moje życie nie rozpadną się całkowicie.
Ale moje córki spojrzały na mnie i przez osiemnaście lat uczyłem je, aby nie uciekały od trudności.
Więc rozpakowałem drugi ręcznik.
— Pójdziemy razem.
Wewnątrz znajdował się album. Na okładce dziewczyny napisały
«Nasza rodzina pojawiła się zanim zaczęły się nasze wspomnienia».
Na pierwszej stronie było zdjęcie, na którym śpię z obojgiem dzieci przyciśniętych do klatki piersiowej.
Następnie nadeszły urodziny, utrata zębów mlecznych, przedstawienia szkolne, karty wyników i kartki z okazji Dnia Ojca.
Pod koniec z albumu wypadła koperta.
Wewnątrz znajdowało się zdjęcie Sary.
Album leżał przede mną.
— Skąd to wziąłeś?
—Kiedy mieliśmy piętnaście lat, zgubiłeś portfel — wyjaśniła Emily. — Udało mi się zrobić zdjęcie, zanim go odłożyłeś.
—Czy nigdy o niej nie mówiłeś, bo za bardzo cierpisz? — Zapytała Grace.
Odsunąłem krzesło.
— Chciałem cię chronić.
—Skąd wziąłeś to zdjęcie?
—Chronić się przed czym? — Zapytała Grace.
—Z poczucia, że byłeś moim drugim wyborem.
Emily podeszła bliżej.
—Nigdy tak nie myśleliśmy.
— Nie rozumiesz.
—W takim razie pomóż nam zrozumieć, — Grace zapytała.
—Nic nie rozumiesz.
Spojrzałem na uśmiechniętą Sarę na zdjęciu.
— Wydawało mi się, że gdybym wypowiedział jej imię, usłyszałbyś tylko, kogo straciłem, i nie zrozumiałbyś, co mi dałeś.
Emily przewróciła ostatnią stronę.
Napisano tam cztery imiona.
Sara.
Bluszcz.
Emily.
Łaska.
Zaparło mi dech w piersiach.
Znów spojrzałem na uśmiech Sary.
— Czy wiesz coś o Ivy?
Grace skinęła głową.
—Znaleźliśmy jej koc w cedrowej skrzyni, szukając starej girlandy.
Usiadłem ciężko na krześle.
Przez osiemnaście lat prawie nie wypowiadałem nazwiska Ivy, ponieważ za każdym razem sprawiało to, że strata była realna.
A teraz córki napisały to obok swojego, jakby zawsze powinno tam być.
— Czy wiesz coś o Ivy?
Emily podała mi złożoną kartkę papieru.
— Przeczytaj to.
Przeczytałem każdą linijkę.
Dziewczyny napisały, że znalazłam je w momencie, gdy sama wszystko straciłam. Że najpierw je karmił, a potem sam je jadł, nawet chodził do pracy chory i nauczył się radzić sobie z fryzurami, pracą domową, gorączką i lękami.
A potem doszedłem do słów, które mnie całkowicie złamały.
— Przeczytaj to.
Zauważyli, że co roku przed ich urodzinami milczałem. Widzieliśmy, że unikam morza i plaż. Przez wiele lat bali się, że kochanie ich zaszkodzi mi.
Ale potem zrozumieli.
Nie kochałam ich, bo zapomniałam o Sarah i Ivy.
Kochałam ich, nadal tęsknię za Sarah i Ivy.
Dlatego dziewczyny kłamały, pracowały i oszczędzały pieniądze przez trzy lata.
Wtedy wszystko zrozumieli.
List kończył się jednym wersem.