Jeden malutki kawałek ubrania. To wystarczyło, aby wywołać oburzenie, zakazy, a nawet aresztowania na całym świecie.
W trwającej od dziesięcioleci wojnie między skromnością a wolnością bikini okazało się zarówno złoczyńcą, jak i zwycięzcą. Papieże nazywali go grzesznym. Rządy zakazały tego.
Ale kobiety nadal go nosiły — i z każdym odważnym wyglądem zmieniały zasady.
Krawcy na plażach
Na początku XX wieku stroje kąpielowe były dalekie od eleganckich i stylowych modeli, które znamy dzisiaj. W tamtych czasach była to gruba odzież wykonana z wełny, zaprojektowana tak, aby chronić przed słońcem. Nie chodziło o modę, chodziło o skromność.
Surowe zasady ubioru były powszechne na plażach w całych Stanach Zjednoczonych. Jak piszą Kathleen Morgan Drowne i Patrick Huber w swojej książce o popkulturze lat dwudziestych XX wieku, miejsca takie jak Clarendon Beach w Chicago zatrudniały nawet krawców do personalizacji kostiumów kąpielowych, które uważano za zbyt odkrywcze.
Podobne zasady obowiązywały w całym kraju —na przykład na Coney Island w 1915 r. zakazano noszenia skarpetek kąpielowych, jeśli były odsłonięte «dołeczki na kolanach». Wiadomo, że w Waszyngtonie policja plażowa egzekwowała te zasady, trzymając w ręku taśmę mierniczą.
Aresztowany za jednoczęściowy kostium kąpielowy?
Na początku XX wieku wszyscy próbowali się ukryć. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety musieli nosić garnitury od szyi do kolan — bez wyjątków. A co jeśli skóra była odsłonięta? Uznano to za skandaliczne.
Ale zmiany były już na horyzoncie. W 1907 roku australijska pływaczka Annette Kellerman jako jedna z pierwszych zakwestionowała te normy, nosząc jednoczęściowy garnitur odsłaniający ręce, nogi i szyję zamiast przyjętych wówczas pantalonów.
Kellerman, nazywana «australijską syreną» ze względu na swoje wybitne umiejętności pływackie, większą część życia spędziła na kwestionowaniu norm społecznych i ponownym przemyśleniu ideałów.
Według samej Kellerman została aresztowana przez policję za swój «nieprzyzwoity» strój, choć nie ma oficjalnych raportów potwierdzających tę informację. Jednak w tamtym czasie wywołało to skandal — kobieta pływała w ten sposób. Incydent trafił na pierwsze strony gazet i wywołał ruch.
Odważny wybór kostiumu kąpielowego Kellerman przykuł uwagę opinii publicznej, a jej jednoczęściowe garnitury wkrótce stały się popularnym trendem.
Popyt wzrósł tak bardzo, że ostatecznie wprowadziła na rynek własną linię kostiumów kąpielowych, a «Annette Kellerman», jak zaczęto je nazywać, stała się pierwszym krokiem w kierunku ewolucji nowoczesnych kostiumów kąpielowych dla kobiet.
Szalone lata 20.: Nowa fala mody
W latach dwudziestych styl flapper zaczął zyskiwać na popularności nie tylko w sukniach wieczorowych, ale także na plaży.
Wszystko zaczęło się, gdy grupa rebeliantów z Kalifornii zbuntowała się przeciwko tradycji. Znane jako «dziewczyny w spódnicach», ich rewolucyjny cel był prosty: stroje kąpielowe, w których kobiety faktycznie mogły pływać.
W związku z tym stroje kąpielowe zaczęły się zmieniać, stając się bardziej praktyczne i obcisłe. Spódnice dziewczęce» symbolizowały ogólnokrajową zmianę, która dotyczyła nie tylko mody, ale także funkcjonalności i swobody przemieszczania się.
Choć jak na dzisiejsze standardy kobiety były nadal skromne, stopniowo pokazywały więcej skóry, a kostiumy kąpielowe projektowano tak, aby zapewniały swobodę ruchu. Ale prawdziwa rewolucja wciąż była przed nami.
Bikini: Skandaliczny krok naprzód
Nadszedł rok 1946, a wraz z nim narodziny bikini. Wynaleziony przez francuskiego inżyniera Louisa Rearda, ten dwuczęściowy kostium kąpielowy odsłaniał pępek i eksponował więcej skóry, niż ktokolwiek uważał za odpowiednie do przestrzeni publicznych.
Zaledwie kilka dni przed wprowadzeniem bikini w 1946 r. Stany Zjednoczone przeprowadziły pierwszą w czasie pokoju próbę nuklearną na atolu Bikini, która przyciągnęła uwagę całego świata.
Chociaż projektant Louis Reard nigdy nie wyjaśnił, dlaczego nazwał kostium kąpielowy «bikini», wielu uważa, że była to wskazówka dotycząca wybuchowego efektu, jaki miał nadzieję, że wywoła —zarówno komercyjnie, jak i kulturowo —jak sama bomba. Inni sugerują, że tytuł przywołuje myśli o egzotycznym uroku Oceanu Spokojnego lub porównuje szok wywołany skąpym kostiumem kąpielowym do siły eksplozji atomowej.
Reakcje w USA były szybkie, a na wielu plażach zakazano bikini, co uznano za jawny bunt. W Europie sprawy nie były dużo łatwiejsze. W 1949 roku Francja zakazała noszenia bikini na swoich plażach, a w Niemczech zakazano ich noszenia na publicznych basenach aż do lat 70. XX wieku. Jednocześnie niektóre grupy komunistyczne potępiły bikini jako oznakę kapitalistycznej dekadencji i upadku moralnego.
Papież Pius XII uznał bikini za grzeszne, a kilka krajów, w tym Belgia, Włochy, Portugalia i Hiszpania, wprowadziło ogólnokrajowy zakaz noszenia kostiumów kąpielowych.