Założyłem to sukienka na zakończenie roku szkolnego, które moja zmarła matka zdołała mi uszyć przed śmiercią, mając nadzieję, że uda mi się ją odnaleźć przynajmniej przez jeden wieczór. A potem moja macocha pojawiła się w tym samym egzemplarzu, zrobionym tak, jakby celowo, żeby mnie upokorzyć. Prawie uciekłam, ale mój chłopak zobaczył, co zrobiła i upewnił się, że cała publiczność też to rozumie.
Moja macocha weszła na bal maturalny repliką sukienki, które moja umierająca matka zrobiła dla mnie własnymi rękami i przez jedną straszną sekundę wszyscy wokół zdecydowali, że zgodziliśmy się ubrać tak samo.
Shirley uśmiechnęła się, jakby właśnie wygrała jakiś konkurs.
Ojciec spuścił wzrok na podłogę.
Moja macocha weszła na bal maturalny.
Odwróciłam się do wyjścia, łzy już spływały mi po policzkach, ale mój towarzysz Gary delikatnie dotknął mojego łokcia i szepnął
—Nie znikaj, Delilah.
Mama powiedziała mi te same słowa, kiedy przyszyła mi ostatnie szczegóły drżącymi rękami sukienka.
Rok wcześniej moja mama siedziała w łóżku, kładła na kolanach zakurzony różowy materiał i udawała, że igła w jej palcach w ogóle się nie trzęsie.
Czasami miała trudności z trzymaniem nawet łyżki, ale mimo to uparcie nalegała, aby sama przyszyła nasadki wzdłuż wycięcia.
Odwróciłam się do wyjścia, łzy już spływały mi po policzkach.
— Mamo, pozwól mi skończyć.
— Nie. Outlety — to jest moje.
— Mamo, musisz odpocząć. Proszę.
—Już odpoczywam, Delilah. Tylko to robię. Pozwól mi przynajmniej to zrobić, kochanie.
Sukienka była bez ramiączek, ściśle przylegała do gorsetu i delikatnie opadała ze spódnicą. Miał on być przeznaczony na moje ukończenie studiów, które miało się odbyć za rok.
—Daj mi przynajmniej to, kochanie.
Oboje zrozumieliśmy, że może nie dożyć jego spotkania.
—Kiedy to założysz, — Mama powiedziała, — obiecaj mi, że nie staniesz w kącie.
— Mamo, ja nawet nie umiem tańczyć.
— Wtedy się nauczysz.
Śmiałem się, ale śmiech zakończył się gdzieś pośrodku.
Dotknęła mojego policzka.
—Nie zrobiłam tej sukienki, żebyś się ukryła. Obiecaj, że nie znikniesz.
Osiem dni później jej nie było.
Oboje zrozumieliśmy, że może nie dożyć jego spotkania.
Po pogrzebie w naszym domu zrobiło się tak cicho, że wydawało się niemożliwe, aby w nim mieszkać. Ojciec prawie nie mówił. Niebieski kubek mamy wciąż znajdował się na drugiej półce i za każdym razem, gdy przechodziłem obok, dotykałem jej długopisu.
Potem mój ojciec poślubił Shirley.
Shirley była najlepszą przyjaciółką mamy, a ludzie mówili to tak, jakby szczegóły sprawiały, że wszystko było łagodniejsze i bardziej poprawne.
Ale tak się nie stało.
Potem mój ojciec poślubił Shirley.
Do poniedziałku kubek mojej matki zniknął.
Stałem w kuchni i patrzyłem na pustą przestrzeń na półce.
—Gdzie jest niebieski kubek mamy? — Zapytałem.
Shirley kontynuowała mycie truskawek.
—Był na niej chip, wyrzuciłem ją.
—Nie było tam chipa.
—Gdzie jest niebieski kubek mamy?
Mój ojciec wszedł do kuchni w chwili, gdy Shirley westchnęła zmęczona.
— Thomas, to była tylko filiżanka.
—To był kubek mojej matki, — Powiedziałem.
Ojciec pocierał grzbiet nosa.
— Proszę, nie zamieniaj każdej małej rzeczy w wojnę. Wszyscy próbujemy jakoś to przetrwać i iść dalej.
Wpatrywałem się w niego.
— Jak? Pozwolić jej wyrzucić mamę z naszego domu?
Jego usta się skurczyły.
— Dość.
Potem zdjęcie mojej matki zniknęło z korytarza. Następnego ranka znalazłem ramę zwróconą w stronę ściany.
— Jak? Pozwolić jej wyrzucić mamę z naszego domu?
Shirley uśmiechnęła się, gdy ją o to zapytałem.
—Po prostu odkurzałem.
Potem jej uśmiech stał się cieńszy.
—Jesteś do niej bardzo podobny, kiedy jesteś zły. Twojemu ojcu musi być ciężko widzieć jej twarz za każdym razem, gdy wchodzisz do pokoju.
— Jestem ich córką.
— Tak, — Shirley powiedziała cicho. — Wszyscy to zauważają.
—Jesteś do niej bardzo podobny, kiedy jesteś zły.
Potem ciągle znajdowała wymówki, żeby wejść do mojego pokoju. Dwukrotnie mnie stamtąd wyrzuciła, powołując się na niektóre «produkty czyszczące».
A potem znalazłem ją przy sukience. Sprawa była w połowie rozpięta.
Zamarłem w drzwiach.
— Co robisz?
Shirley odwróciła się do mnie, wciąż trzymając rękę w zamku błyskawicznym.
—Sprawdzanie, czy są jakieś ćmy.
—W mojej szafie?
—Twoja matka nie chciałaby, żeby jej praca poszła źle.
— Co robisz?
— Nie waż się mówić o mojej matce.
Spojrzała na sukienka.
—Naprawdę myślisz, że możesz być jej małym zastępcą, prawda?
Stałem między nią a szafą.
— Wyjdź.
Tego wieczoru opowiedziałem ojcu wszystko.
Stał przy kuchennym blacie i zjadł zimne resztki kolacji.
— Nie waż się mówić o mojej matce.
—Była w moim pokoju, — Powiedziałem. — Otworzyła sprawę swojej matki sukienka.
Ojciec odłożył widelec.
— Shirley po prostu próbuje pomóc.
— Ona nie pomaga. Dotyka rzeczy, o których doskonale wie, że mnie ranią.