Anna była młodą kobietą, która wciąż próbowała wierzyć, że kiedyś wyrwie się z biedy i zacznie żyć po swojemu. Miała marzenia, plany i nadzieję, ale problemy rodzinne zamykały ją w niewidzialnej klatce. Jej ojciec, Andrzej, od dawna nie potrafił oprzeć się hazardowi. Kolejne zakłady i desperackie próby odegrania się doprowadziły go w końcu do długu wynoszącego pięćdziesiąt milionów złotych.
Najgorsze było jednak to, komu był winien te pieniądze.
Wierzycielem okazał się Damian Wysocki — jeden z najbogatszych ludzi w kraju.
Nazwisko Wysockiego regularnie pojawiało się w prasie finansowej, ale ludzie interesowali się nie tylko jego majątkiem. Jeszcze częściej szeptano o jego niezwykłym wyglądzie.
Damian ważył podobno blisko sto czterdzieści kilogramów.
Był potężnie otyły, niemal bez przerwy ocierał pot z twarzy, a jego policzki pokrywały wyraźne blizny. Poruszał się na elektrycznym wózku. Krążyły pogłoski, że przez własny ciężar nie jest już w stanie samodzielnie chodzić.
Za jego plecami nazywano go okrutnie „Miliarderem-świnią”.
UMOWA
Pewnego wieczoru przed skromnym domem Anny zatrzymały się samochody należące do ludzi Wysockiego.
— Spłacicie zobowiązanie albo sprawa trafi do prokuratury i skończy pan w więzieniu — powiedział jeden z mężczyzn do Andrzeja.
Ojciec Anny pobladł.
— Nie mam takich pieniędzy! Skąd miałbym je wziąć?!
I wtedy, przyparty do muru, zrobił coś, czego Anna nigdy mu nie wybaczyła.
— Mogę oddać wam córkę! — wyrzucił z siebie. — Annę! Jest młoda, piękna, pracowita. Niech pan Wysocki ją poślubi. Niech weźmie ją zamiast tych pieniędzy!
Anna patrzyła na ojca, jakby właśnie zobaczyła obcego człowieka.
— Tato?! Ty naprawdę próbujesz mnie sprzedać?!
Andrzej nie potrafił spojrzeć jej w oczy.
Anna praktycznie nie miała wyboru. Wiedziała, że jeśli odmówi, jej ojciec może stracić wszystko i trafić za kratki. W końcu zgodziła się zostać żoną człowieka, którego nazwiska obawiali się nawet wpływowi ludzie.
ŚLUB
W dniu ceremonii szepty towarzyszyły im od chwili, gdy weszli na salę.
Anna miała na sobie olśniewającą suknię ślubną. Wyglądała pięknie, spokojnie i dostojnie. Obok niej siedział Damian Wysocki. Oddychał ciężko, pot spływał mu po skroniach, a na eleganckiej marynarce pozostał ślad po czerwonym barszczu.
— Biedna dziewczyna — szepnęła jedna z kobiet.
— Przecież wiadomo, że zrobiła to dla pieniędzy.
— Wyobrażasz sobie, że będzie musiała z nim spać?
Anna słyszała niemal każde słowo.
Nie spuściła jednak głowy.
Wyjęła chusteczkę i delikatnie otarła pot z czoła męża.
— Dobrze się pan czuje, panie Damianie? — zapytała spokojnie. — Może przynieść panu wodę?
Damian znieruchomiał.
Od początku spodziewał się obrzydzenia. Był przygotowany na grymas, odwracanie wzroku i przymusowy uśmiech kobiety, która czuje się sprzedana.
Tymczasem zobaczył w jej oczach współczucie.
Prawdziwą troskę.
— Wody — odpowiedział cicho.
Przez całą uroczystość Anna pozostawała przy nim.
Kiedy nadszedł czas robienia zdjęć, nie próbowała zwiększać dystansu między nimi.
Ujęła jego wielką, szorstką i lekko drżącą dłoń.
PRÓBA
Po ślubie małżonkowie pojechali do ogromnej rezydencji Wysockiego.
Gdy weszli do sypialni, Damian spojrzał na Annę chłodno.
— Będziesz spała na kanapie — oznajmił. — Jestem za duży. Przy mnie nie miałabyś miejsca. I jeszcze jedno…
Anna czekała.
— Przed snem umyjesz mi stopy. Potem mnie nakarmisz.
Nie wiedziała, że właśnie rozpoczynało się jej pierwsze prawdziwe doświadczenie z mężem.
Damian ją sprawdzał.
Celowo zachowywał się jak człowiek leniwy, niechlujny, opryskliwy i bezwzględny.
Potrafił odepchnąć talerz i krzyknąć:
— To jest niejadalne!
Innym razem rzucał:
— Ruszaj się szybciej! Wytrzyj mi plecy!
Przez trzy miesiące Anna opiekowała się nim niemal jak zawodowa pielęgniarka.
A jednak ani razu nie zaczęła narzekać.
— Przepraszam, panie Damianie. Jutro zrobię to lepiej — odpowiadała spokojnie.
Wieczorami, kiedy sądziła, że mąż już śpi, siadała przy jego łóżku i masowała jego obrzęknięte stopy.
Czasem mówiła do niego szeptem:
— Wiem, że gdzieś pod tym wszystkim jest dobry człowiek. Może zachowuje się pan w ten sposób, bo ludzie zbyt długo pana ranili. Nie musi się pan bać. Jestem tutaj. Zostałam pańską żoną i nie zamierzam po prostu zniknąć.
Damian słyszał każde słowo.
Leżał nieruchomo z zamkniętymi oczami.
A pod grubą warstwą sztucznej „skóry” coś zaczynało się zmieniać.
WIELKI BAL CHARYTATYWNY
Nadszedł wieczór wielkiego balu dobroczynnego. Po raz pierwszy od ślubu Damian miał oficjalnie pokazać Annę ludziom ze swojego świata.
Podarował jej elegancką, głęboko czerwoną suknię oraz kosztowną biżuterię.
Sam wystąpił w smokingu, który z trudem opinał jego ogromne ciało.
Gdy tylko pojawili się w sali, rozmowy zaczęły cichnąć. Niemal wszyscy zwrócili ku nim głowy.
Po chwili podeszła do nich Katarzyna.
Była dawną partnerką Damiana. Spotykali się jeszcze w okresie, gdy — jak sądziła — wyglądał zupełnie inaczej. To właśnie jej zdrada sprawiła kiedyś, że Damian przestał ufać kobietom.
Katarzyna zmierzyła go wzrokiem i parsknęła śmiechem.
— Damian, na Boga… Ty zrobiłeś się jeszcze większy!
Potem zerknęła na Annę.
— A to ta kobieta, którą sobie kupiłeś? Ile kosztowała? Wygląda jak zwyczajna łowczyni majątku.
Towarzyszące Katarzynie kobiety roześmiały się głośno.
— Idealna para — dorzuciła jedna z nich. — Potwór i opłacona żona.
Damian opuścił głowę.
Spodziewał się, że Anna zacznie płakać.
Albo odsunie się od jego wózka, udając, że go nie zna.
Może wreszcie poczuje wstyd.
Mylił się.
Anna puściła uchwyty wózka, wyszła przed męża i spojrzała prosto na Katarzynę.
— Przepraszam — powiedziała stanowczo. — Proszę więcej nie nazywać mojego męża potworem.
Katarzyna uniosła brwi.
— Słucham?
— Tak, mój mąż jest dużym człowiekiem. Tak, nie wygląda tak idealnie jak mężczyźni, których pani uważa za godnych podziwu — odpowiedziała Anna na tyle głośno, że usłyszeli ją stojący wokół goście. — Ale jego serce jest większe niż serca większości osób na tej sali razem wzięte.
Nikt już się nie śmiał.
Anna mówiła dalej:
— Tak, wyszłam za niego z powodu długu mojego ojca. Nie będę udawała, że było inaczej. Ale przez trzy miesiące zobaczyłam w tym człowieku dobro, którego wy nie jesteście w stanie dostrzec, bo zatrzymujecie wzrok na jego ciele.
Położyła dłoń na ramieniu Damiana.
— Jestem dumna, że noszę nazwisko Wysocka. I wolę przeżyć całe życie u boku człowieka, którego nazywacie „świnią”, niż spędzić jeden dzień wśród ludzi tak sztucznych jak wy.
Zapadła kompletna cisza.
Katarzyna stała nieruchomo, upokorzona na oczach wszystkich.
Damian patrzył na żonę i widział coś, czego szukał od lat: odwagę, lojalność oraz uczucie, którego nie dało się kupić.
— Aniu — powiedział cicho. — Jedźmy do domu.
PRAWDA
Po powrocie do rezydencji Anna pomogła Damianowi dotrzeć do sypialni.
— Zrobić panu herbatę? — zapytała troskliwie.
— Nie.
Anna zastygła.
Jego głos brzmiał inaczej.
Nie był już ciężki, zachrypnięty i zmęczony.
Stał się głęboki, spokojny i zaskakująco przyjemny.
— Aniu… spójrz na mnie.
Damian położył dłonie na podłokietnikach wózka.
A potem powoli wstał.
Anna gwałtownie nabrała powietrza.
— P-pan może chodzić?
Na twarzy Damiana pojawił się lekki uśmiech.
— Potrafię znacznie więcej, niż myślisz.
Stanął przed lustrem. Dotknął szyi, podważył palcami cienką krawędź materiału i zaczął odklejać silikon.
Anna patrzyła, niezdolna wykonać choćby jednego ruchu.
Warstwa po warstwie mężczyzna pozbywał się przebrania.
Najpierw zdjął protezę zmieniającą rysy twarzy, nadającą jej obrzękły wygląd i imitującą głębokie blizny.
Później zsunął ogromny kostium pogrubiający, ważący kilkadziesiąt kilogramów.
Na końcu zdjął łysą perukę.
Kilka minut później człowiek, którego całe otoczenie nazywało „Miliarderem-świnią”, przestał istnieć.
Przed Anną stał wysoki, wysportowany mężczyzna po trzydziestce. Miał silną sylwetkę, regularne rysy twarzy i wygląd, który mógł przyciągać spojrzenia niemal każdej kobiety.
Damian Wysocki.
Prawdziwy Damian.
Anna osunęła się na krawędź łóżka.
— Kim… kim pan jest?
Damian uklęknął przed nią i ujął jej dłonie.
— Nadal jestem sobą, Aniu.
— Ale dlaczego? — wyszeptała. — Dlaczego robił pan to wszystko? Po co ta twarz, ten wózek, ten kostium?
Damian spuścił wzrok.
— Bo byłem zmęczony.
Po chwili dodał:
— Każda kobieta, którą wcześniej spotkałem, widziała najpierw moją twarz i konto bankowe. Nie wiedziałem już, czy którakolwiek potrafiłaby pokochać mnie samego. Kiedy Katarzyna mnie zdradziła, obiecałem sobie, że nie ożenię się, dopóki nie znajdę kogoś, kto pokocha człowieka, a nie jego opakowanie.
W jego oczach pojawiły się łzy.
— Dlatego stworzyłem potwora. Chciałem wiedzieć, czy istnieje kobieta, która wytrzyma mój wygląd, zapach, ciężar, humory i złość.
Spojrzał na Annę.
— I znalazłem ciebie. Dzisiaj stanęłaś przede mną, kiedy wszyscy się śmiali. Broniłaś mnie, choć byłaś przekonana, że właśnie taki jestem naprawdę.
Anna rozpłakała się.
— Damian…
— Przeszłaś próbę. A ja teraz chcę dać ci wszystko, co mam. Majątek. Serce. I prawdziwą twarz.
Anna objęła męża.
Nie dlatego, że okazał się przystojny.
Objęła go, bo to, co czuła, narodziło się wcześniej — jeszcze wtedy, gdy sądziła, że jej mąż pozostanie „potworem” do końca życia.
Następnego ranka cała Polska mówiła o niezwykłej przemianie Damiana Wysockiego.
Ludzie nie mogli uwierzyć, że człowiek wyśmiewany miesiącami jako odpychający miliarder w rzeczywistości wygląda zupełnie inaczej.
Zdjęcia przystojnego biznesmena stojącego obok skromnej żony obiegły media.
Katarzyna, a nawet niektórzy krewni Anny, natychmiast próbowali ponownie znaleźć się blisko małżeństwa.
Ochrona nie wpuściła ich do rezydencji.
Podczas jednego z wywiadów Damian powiedział tylko:
— Drzwi mojego domu są otwarte wyłącznie dla ludzi, którzy przychodzą ze szczerymi intencjami.
Wydawało się, że od tego momentu Anna i Damian będą już po prostu szczęśliwi.
Ale zdjęcie maski nie rozwiązało wszystkiego.
CZĘŚĆ DRUGA: CENA MASKI
Rankiem po ujawnieniu prawdy światło wpadające przez jasne zasłony rezydencji Wysockich wydawało się Annie inne niż wcześniej.
Było ostrzejsze.
Jakby nie pozwalało już niczego ukrywać.
Anna nie obudziła się przy dźwięku ciężkiego oddechu potężnego mężczyzny. Zobaczyła Damiana siedzącego przy oknie w jedwabnym szlafroku. Przeglądał dokumenty na tablecie.
„Miliarder-świnia” zniknął.
Na jego miejscu siedział mężczyzna tak atrakcyjny, że dla Anny jego uroda wydawała się wręcz kolejną formą okrucieństwa.
— Patrzysz na mnie — powiedział Damian, nie odwracając głowy.
Anna usiadła na łóżku i przyciągnęła kołdrę bliżej siebie.
— Nie wiem, kim jesteś.
Damian spojrzał na nią.
— Jestem twoim mężem.
— Mężczyzna, którym się opiekowałam, był drażliwy, ciężki i pachniał maścią leczniczą. Potrzebował mnie do najprostszych rzeczy. A ty… wyglądasz jak ktoś, kogo nigdy wcześniej nie spotkałam.
Damian odłożył tablet.
Podszedł do łóżka. Każdy ruch miał teraz swobodny, silny i pewny. Uklęknął przed żoną tak samo jak poprzedniej nocy.
— Moje wnętrze się nie zmieniło, Aniu. Zniknęło tylko przebranie. To ja rzuciłem talerzem, żeby zobaczyć, czy odpowiesz krzykiem. To ja leżałem z zamkniętymi oczami, słuchając twoich słów, kiedy masowałaś mi stopy i sądziłaś, że śpię.
Dla Anny sprawa nie była jednak tak prosta.
Pokochała człowieka, którego uważała za słabego, poranionego i zależnego od innych.
Teraz odkryła, że od początku to właśnie on kontrolował niemal każdy element ich historii.
SĘPY NADLATUJĄ
Przemiana Damiana wstrząsnęła nie tylko jego żoną.
Wieść o niej zadziałała na wielu ludzi jak zaproszenie.
Nie minęły dwie doby, gdy przed bramą rezydencji zaczęły pojawiać się samochody.
Pierwszy przyjechał Andrzej, ojciec Anny.
Nie zamierzał przepraszać córki za to, że potraktował ją jak przedmiot, którym można spłacić zobowiązanie.
Przyszedł z szerokim uśmiechem.
— Drogi zięciu! — wołał do domofonu. — Zawsze wiedziałem, że jesteś wyjątkowym człowiekiem! Teraz, kiedy sprawa długu jest już zamknięta, chyba możemy porozmawiać o interesach. Kilka milionów na nową firmę teścia nie zrobi ci przecież różnicy!
Damian obserwował go na monitorze w pokoju ochrony.
Mięśnie jego szczęki napięły się.
Odwrócił się do Anny.
— Mam go wpuścić?
Anna długo patrzyła na ekran.
Widziała człowieka, który kiedyś zaproponował ją wierzycielowi tak, jakby przekazywał samochód albo działkę.
W końcu pokręciła głową.
— Nie.
Damian nic nie powiedział.
— Ojciec nie oddawał mnie przystojnemu miliarderowi — dodała Anna. — Zgodził się przekazać mnie człowiekowi, którego uważał za potwora. Nie zasługuje teraz na spotkanie z mężczyzną, który krył się pod kostiumem.
Następna pojawiła się Katarzyna.
Jej nie chodziło przede wszystkim o pieniądze.
Chciała odzyskać nagrodę, którą — jak nagle uznała — kiedyś nierozważnie odrzuciła.
Tydzień później spotkali się na eleganckim przyjęciu.
Katarzyna miała na sobie odważną suknię i szła w stronę Damiana powoli, z pewnością kobiety przekonanej, że wystarczy jedno spojrzenie, by odzyskać dawną władzę.
— Damian, kochanie — powiedziała słodkim głosem, całkowicie ignorując Annę. — Muszę przyznać, że to było genialne.
Damian patrzył na nią bez emocji.
— Zawsze wiedzieliśmy, że jesteś trochę ekscentryczny, ale taki spektakl? Kostium, wózek, cała legenda? Szaleństwo, ale imponujące.
Uśmiechnęła się.
— Teraz jednak przedstawienie się skończyło. Możesz przestać udawać i zakończyć tę historię z… tą małą służącą. Potrzebujesz kobiety pasującej do twojej prawdziwej twarzy.
Rozmowy wokół ucichły.
Damian nie zrobił nawet kroku w tył.
Na jego ustach pojawił się spokojny, lodowaty uśmiech.
— Masz rację, Katarzyno. Przedstawienie się skończyło.
Kobieta uniosła podbródek z triumfem.
— Tylko że nadal nie rozumiesz, po co się zaczęło — dodał Damian. — Nie zakładałem tego kostiumu, żeby znaleźć kobietę godną mojej urody. Założyłem go, żeby znaleźć kobietę, dla której moja uroda nie będzie miała znaczenia.
Odwrócił się w stronę Anny i pocałował jej dłoń.
— Moja żona jest jedną z nielicznych osób w tym pomieszczeniu, których piękno nie kończy się na skórze. Wielu z was również nosi silikon. Po prostu waszych masek nie da się zdjąć palcami.
Katarzyna nie odpowiedziała.
PĘKNIĘCIA W LUSTRZE
Prawdziwe problemy nie zawsze przychodzą jednak razem z wrogami.
Czasem zaczynają się od własnego odbicia.
Mijały tygodnie.
Anna stawała się coraz cichsza.
Obok Damiana zaczęła czuć się jak dekoracja.
Kiedy był człowiekiem na wózku, potrzebował jej rąk, pomocy i obecności. Anna przygotowywała mu posiłki, pomagała się poruszać, pielęgnowała go i była przekonana, że bez niej nie radzi sobie z codziennością.
Teraz Damian radził sobie ze wszystkim.
Był silny.
Sprawny.
Pewny siebie.
Gdy wchodzili razem do pomieszczenia, ludzie najpierw patrzyli na niego.
Anna miała wrażenie, że Damian stał się słońcem, a jej przypadła rola księżyca, który jedynie odbija cudzy blask.
Pewnego wieczoru znalazła męża w prywatnej siłowni.
Ćwiczył z taką intensywnością, jakby nie próbował wzmacniać ciała, lecz je ukarać.
— Dlaczego nadal robisz sobie coś takiego? — zapytała Anna.
Damian odłożył ciężar.
— Co masz na myśli?
— Kostium zniknął. Nie musisz już niczego udowadniać. Osiągnąłeś to, czego chciałeś.
Damian zrzucił hantle na podłogę. Huk odbił się od ścian.
Odwrócił się do niej. Pot spływał po jego klatce piersiowej, ale w oczach nie było triumfu.
Był strach.
— Bo nadal go czuję.
Anna zmarszczyła brwi.
— Kogo?
— Tamtego człowieka.
Dotknął klatki piersiowej.
— Nadal czuję ciężar kostiumu. Nadal słyszę śmiech takich ludzi jak Katarzyna. Przez trzy lata udawałem „świnię”, żeby sprawdzić, kto zostanie obok mnie. Tylko że z czasem przestałem wiedzieć, gdzie kończyło się przebranie, a zaczynałem ja.
Anna milczała.
— Boję się — przyznał Damian — że jeśli przestanę kontrolować siebie choć na chwilę, ta maska znowu stanie się rzeczywistością.
Dopiero wtedy Anna zrozumiała.
Przebranie nie służyło wyłącznie do testowania innych ludzi.
Stało się więzieniem również dla Damiana.
Dążył do fizycznej doskonałości, ponieważ panicznie bał się kolejnego odrzucenia.
Anna podeszła do niego.
Położyła dłoń na jego szybko bijącym sercu.
— Nadal nosisz kostium.
Damian spojrzał na nią zaskoczony.
— Tylko teraz jest inny. Te mięśnie. Ta twarz. To nieustanne pilnowanie, żeby wszyscy zobaczyli człowieka idealnego. To kolejna zbroja.
Przesunęła dłonią po jego piersi.
— Nie potrzebuję miliardera. Nie potrzebuję potwora. Nie potrzebuję też greckiego boga. Tęsknię za człowiekiem, który potrafił pokazać mi, że jestem mu potrzebna.
OSTATNIA PRÓBA
Największy kryzys przyszedł wtedy, gdy firma Damiana stała się celem wrogiego przejęcia.
Za całą operacją stała rodzina Katarzyny oraz grupa niezadowolonych inwestorów. Twierdzili, że przez lata byli oszukiwani przez właściciela korporacji prowadzącego podwójne życie.
Sprawa trafiła do sądu.
Przeciwnicy Damiana próbowali dowieść, że człowiek, który przez kilka lat dobrowolnie udawał otyłego, oszpeconego inwalidę, nie powinien kierować wielką firmą.
Proces szybko zamienił się w medialny spektakl.
Wzywano psychiatrów.
Eksperci opowiadali o obsesji, traumie, potrzebie kontroli i problemach wynikających z wieloletniego używania przebrania.
Wreszcie przyszła kolej na Annę.
Stanęła przed sądem.
Prawnik reprezentujący przeciwną stronę podszedł bliżej.
— Nazwijmy rzeczy po imieniu, pani Wysocka. Mąż zawarł z panią małżeństwo, ukrywając własną tożsamość. Czy to prawda?
— Ukrywał swój wygląd — odpowiedziała.
— A więc oszukiwał panią.
Anna nie odpowiedziała.
Adwokat kontynuował:
— Czy nie uważa pani, że została zmanipulowana? Czy pani mąż nie jest człowiekiem czerpiącym satysfakcję z masek, kłamstw i sprawdzania innych?
Anna spojrzała na Damiana.
Po raz pierwszy od dawna nie wyglądał jak potężny miliarder.
Siedział przy ciężkim drewnianym stole, zaciskając palce na jego krawędzi.
Wyglądał bezbronnie.
Anna odwróciła się ponownie w stronę adwokata.
— Mój mąż nie zmusił mnie do tego, żebym go pokochała.
Na sali zrobiło się cicho.
— Świat jest pełen ludzi, którzy udają dobrych, chociaż w środku bywają potworami — mówiła dalej. — Damian jest jedynym człowiekiem, którego znam, który zrobił coś odwrotnego. Udawał potwora, bo chciał sprawdzić, czy gdzieś jeszcze istnieje dobro.
Adwokat chciał jej przerwać, lecz Anna dokończyła:
— Jeśli uważa pan to za chorobę, mam nadzieję, że kiedyś stanie się zaraźliwa.
Pozew został oddalony.
Damian zachował kontrolę nad firmą.
A jednak zwycięstwo w sądzie nie przyniosło im takiej ulgi, jakiej oczekiwali.
Dopiero po powrocie do domu mogli naprawdę poczuć, że najtrudniejsza część walki się skończyła.
EPILOG: ODBICIE DUSZY
Rok później nie zorganizowali wystawnego przyjęcia z okazji rocznicy.
Nie było setek gości.
Nie było fotografów.
Nie było sali balowej ani drogich dekoracji.
Anna i Damian siedzieli razem w niewielkim ogrodzie, który założyli własnymi rękami.
Nie otaczali ich służący.
Nie było żadnych masek.
Nie było długu, który określałby ich przyszłość.
Damian zrezygnował z funkcji prezesa i przekazał bieżące zarządzanie firmą zaufanej radzie.
Sam skoncentrował się na fundacji dobroczynnej.
Organizacja finansowała operacje rekonstrukcyjne ludzi po ciężkich oparzeniach oraz osób z rozległymi bliznami — tych, których społeczeństwo często przestawało dostrzegać, gdy tylko ich wygląd przestawał mieścić się w powszechnym wyobrażeniu piękna.
Damian rozumiał ich lepiej niż większość.
Przez lata sam doświadczał pogardy, choć blizny, które nosił, były sztuczne.
Anna nie była już kobietą pełniącą rolę służącej ani opiekunki.
Stała się równorzędną partnerką męża.
Pewnego wieczoru siedzieli obok siebie, obserwując zachodzące słońce.
Damian oparł głowę na jej ramieniu.
— Tęsknisz czasem za nim? — zapytał.
— Za kim?
— Za tym ogromnym facetem, którego musiałaś karmić i któremu masowałaś stopy.
Anna roześmiała się ciepło.
— Czasami.
Damian uniósł głowę.
— Naprawdę?
— Był strasznie marudny — odpowiedziała. — Ale całkiem dobrze się przytulał.
Damian zaczął się śmiać.
Tym razem nie był to uśmiech przystojnego miliardera.
Nie był to również wymuszony grymas człowieka ukrytego pod silikonową twarzą.
Po prostu uśmiechał się człowiek.
Po chwili znów spoważniał.
— Wiesz, czego się nauczyłem?
Anna spojrzała na niego.
— Ludzie przez całe życie marzą o kimś takim jak ja teraz. Bogatym, silnym, przystojnym. A ja przez całe swoje życie marzyłem tylko o kobiecie, która potrafiłaby pokochać mnie wtedy, kiedy wyglądałem jak człowiek, którego nikt nie chciał.
Anna splotła z nim palce.
W końcu „Miliarder-świnia” znalazł znacznie więcej niż żonę.
Znalazł człowieka, który stał się jego lustrem i pokazał mu, że zasługiwał na miłość również bez idealnej sylwetki, fortuny i prawdziwej twarzy.
Anna natomiast zrozumiała, że największym bogactwem tej historii nigdy nie było pięćdziesiąt milionów złotych, które zniknęły wraz z długiem jej ojca.
Nie był nim również pałac, firma ani kosztowna biżuteria.
Najcenniejsze okazało się serce człowieka, do którego musiała dotrzeć przez ciężar sztucznego ciała, silikonową skórę, gniew, strach i ogromną górę kłamstw.