«Tak, twoja żona przeżyje nas wszystkich
Lida nigdy wcześniej nie dotykała telefonu męża, ale z jakiegoś powodu tym razem go podniosła. Jest więc hasło… Przypomniała sobie, że Kostya ustaliła kiedyś miesiąc i urodziny swojej córki. Zgadza się, nigdy nie zmienił hasła.
Otworzyła posłańca. Zaciekawiło go, z kim korespondował, z wyjątkiem kontaktów roboczych. Pierwszym na liście był jakiś «Kitten», a na awatarze była mocno przefiltrowana blondynka.
Serce Lidy jest niespokojne i często zatkane. Czy ona Kostya i ten sam kot… Lida ostro odrzuciła telefon na bok? Może lepiej nie znać prawdy i dalej żyć jak dawniej? Ale czy ona może to zrobić po tym?
Ponownie sięgnęła po telefon. Wydychała głęboko i otworzyła pogawędkę. Korespondencja obejmowała głównie wiadomości głosowe. Lida uwzględniła kilka ostatnich.
— Zay, idziemy dziś do restauracji czy zamówimy coś do domu? Naprawdę chcę czegoś smacznego, — głos kobiety został usłyszany z głośnika.
— Kotya, przepraszam, ale dzisiaj nie wyjdzie. Musisz zostać w domu. Moja żona wróciła ze szpitala na kilka dni, po czym ponownie kładzie się spać, odpowiedział Kostya —.
— Tak, tak bardzo, jak to możliwe, już mam tego dość… Powiedziałeś, że wszystko jest dla niej złe, leczenie prawie nie przynosi efektu, a ona, jak widzę, galopuje jak koń! Twoja żona przeżyje nas wszystkich!
— Yana, dlaczego to robisz? złoszczę cię, będę musiał cię dobrze ukarać, przygotuj się!
— Wiesz, już jestem tym wszystkim zmęczony! Ukryj, ukryj. Jestem już twoją żoną bardziej niż nią. Życie z nią z litości — to wielka przyjemność…
Chcę szybko zostać twoją oficjalną żoną, urodzić twojego syna, wyobrażasz sobie, jak szczęśliwi będziemy żyć? Czas pozbyć się tej starej galoszy i zacząć wszystko od nowa, kotku!
Wszystko płynęło przed oczami Lidy, a jej głowa zaczęła kręcić się od tego, co usłyszała. Nie słuchała dalej, rzuciła telefon na bok i usiadła na sofie.
— Mamo, źle się czujesz? zapytała — córkę, gdy wychodziła z pokoju.
— Katiush, jestem po prostu przerażony… Teraz otworzyłem korespondencję między twoim ojcem a jego… Dziewicami. Czekają, aż mnie nie będzie…
— Boże, mamo, czy to prawda? Czy tata ma jeszcze jedną?
Katya wzięła telefon i wysłuchała kilku wiadomości. Jej twarz zmieniła się tuż przed jej oczami.
— Jakie są podłe, nie ma słów! Jak mógł to zrobić? Mamo, co teraz zamierzasz zrobić?
— Nie wiem, córko… Przynajmniej zostawiłbym go teraz, ale nie mam dokąd pójść. Oczywiście chcę mu wszystko wyrazić prosto w twarz i wyjść, głośno trzaskając drzwiami.
Ale mam jeszcze przed sobą przebieg procedur i potrzebuję na to pieniędzy. To, co dają za darmo, mi nie odpowiada, bardzo to znoszę.
Potrzebujemy dobrych leków, ale kosztują dużo. Pieniądze twojego ojca — też są moimi pieniędzmi, razem założyliśmy biznes, beze mnie nic by mu nie wyszło, wiesz o tym.
Kiedy rozwód nieruchomość trzeba będzie podzielić, ale to wszystko zajmie trochę czasu, a ja prawie nie mam. Więc na razie nic mu nie powiem, a ty też się kontrolujesz. Na pewno wymyślę, jak się na nim zemścić…
Lida zwróciła telefon tam, gdzie pierwotnie leżał. I w samą porę. Mój mąż wleciał do mieszkania.
— Zapomniałem telefonu, gdzie on jest?
— Oto on, leżący na stole, — odpowiedział Lidzie, próbując sprawić, by jej głos brzmiał spokojnie.
— Całkowicie wydzielił się z tą pracą… Dziś znowu wydarzenie, wrócę późno. Nic ci nie potrzeba, Lido?
— Potrzebne. Pomyślałem i zdecydowałem, że potrzebuję mieszkania. Nie wiem, ile jeszcze mi zostało, chcę mieszkać w przytulnym mieszkaniu, a nie w tym ogromnym domu. I nie będziesz musiał patrzeć, jak znikam.
Mój przyjaciel sprzedaje dobre dwupokojowe mieszkanie w centrum miasta, z meblami i sprzętem AGD. Ona po prostu mi pasuje. I to niedaleko od szpitala.
Oczy Bonesa biegły. Zacisnął usta i pomyślał.
Lida spojrzała na niego i zdawała się słyszeć jego myśli…
«To trochę drogie, oczywiście, takie mieszkanie będzie kosztować. Ale nie zobaczę żony, mogę spokojnie spotkać się z Yanką i spędzić z nią więcej czasu. Myślę, że Lidzie nie zostało już długo, musi tylko poczekać. A potem wolność!
Teraz nie mogę odejść, wszyscy będą rzucać kamieniami, powiedzą, zostawiłem chorą żonę. I tak po jej śmierci spalę się trochę na pokaz i poślubię Yanę. Katka zamieszka w mieszkaniu, które kupuję. Wszyscy będą szczęśliwi i szczęśliwi…»
— Niezła myśl, Lido. Jeśli poczujesz się spokojniej, kupmy to. Niczego ci nie współczuję. Oto karta bankowa, są pieniądze na leczenie i życie.
A ja zajmę się jutro mieszkaniem. Można powiedzieć, że inwestowanie w nieruchomości. Podaj adres. Zarejestruję to na swoje nazwisko.
— Nie, lepiej zarejestrować to w imieniu swojej córki. Tak będę spokojniejsza, będę wiedziała, że będzie miała swój kącik.
— OK, Lida, mamy wspólną córkę, niech tak będzie.
Kostya wyszedł, a Lida upadła na sofę bez siły. Dopiero teraz naprawdę zaczęło do niej docierać, że Kostya ją zdradził. Ale trzydzieści lat temu prawie uklęknął przed nią i błagał ją o rękę.