Telefon z Urzędu Stanu Cywilnego, który odebrałam rankiem po ślubie, w jednej chwili zburzył wszystko, w co wierzyłam. Urzędniczka zażądała, żebym zjawiła się osobiście, i kilkakrotnie powtórzyła, że nie wolno mi powiedzieć o tym mężowi ani jednego słowa. Gdy zrozumiałam, dlaczego mnie wezwano, nie było już drogi powrotnej.
Hotelowy pokój wypełniał słodki zapach lilii, delikatna woń drogich perfum i cierpki aromat kawy, która zdążyła zupełnie wystygnąć. Przez szczelinę między ciężkimi zasłonami wpadały smugi porannego słońca. Złote światło padało na biały welon niedbale przerzucony przez fotel oraz na otwarte walizki stojące pod ścianą.
Joanna siedziała na brzegu łóżka i patrzyła na śpiącego Michała. W łagodnym świetle jego twarz wydawała się niemal chłopięca. Nie było na niej śladu napięcia, tajemnic ani niepokoju. Za pięć godzin mieli samolot do Gdańska, skąd planowali pojechać do Sopotu. Miesiącami marzyli o tym wyjeździe. Ich podróż poślubna miała rozpocząć się właśnie tego dnia.
Ciszę nagle przecięło ostre wibrowanie telefonu.
Joanna drgnęła i natychmiast chwyciła aparat z szafki nocnej, bojąc się, że hałas obudzi Michała. Na ekranie zobaczyła numer stacjonarny, którego nie miała zapisanego.
— Słucham? — szepnęła.
Wyszła na balkon i ostrożnie zamknęła za sobą przeszklone drzwi.
— Czy rozmawiam z panią Joanną Lewandowską? — odezwała się kobieta. — Nazywam się Elżbieta Kaczmarek. Jestem starszą inspektorką w Urzędzie Stanu Cywilnego, w którym wczoraj zawierali państwo małżeństwo. Dzwonię w wyjątkowo ważnej sprawie.
Jej ton był urzędowy, lecz pod opanowaniem wyraźnie kryło się napięcie.
— Podczas dodatkowej kontroli dokumentów system wykazał poważną niezgodność. Musi pani jak najszybciej osobiście przyjechać do urzędu.
— Ale za kilka godzin mamy samolot — odpowiedziała Joanna, czując, jak po plecach przebiega jej lodowaty dreszcz. — Czy nie da się tego wyjaśnić później? Albo telefonicznie?
— Niestety nie. I jeszcze jedno, pani Joanno…
Urzędniczka zamilkła na moment, po czym odezwała się ciszej.
— Proszę przyjechać sama. Niech pani niczego nie mówi Michałowi. To dla pani bezpieczeństwa. Proszę się pospieszyć. Będę czekała w pokoju numer dwanaście.
Połączenie zostało przerwane.
Joanna jeszcze przez dłuższą chwilę stała nieruchomo na środku balkonu. Chłodne powietrze wpadało jej do płuc, ale nie przynosiło ulgi.
Przyjedź sama.
Nic nie mów mężowi.
Dla pani bezpieczeństwa.
Te słowa krążyły w jej głowie, nie pozwalając znaleźć żadnego rozsądnego wyjaśnienia. Przecież dopiero wczoraj wzięli ślub. Michał nie był obcym człowiekiem. Byli razem od dwóch lat. Znała jego przyzwyczajenia, jego śmiech, sposób, w jaki marszczył brwi podczas czytania, i to, że nie potrafił zasnąć bez uchylonego okna.
Kiedy wróciła do pokoju, Michał już nie spał. Przeciągnął się, spojrzał na nią i uśmiechnął się tym samym ciepłym, szczerym uśmiechem, który zawsze sprawiał, że czuła się bezpieczna.
— Dzień dobry, żono — powiedział pogodnie.
Na dźwięk tych słów Joannę zabolało w piersi.
Kłamstwo, które za chwilę miało paść z jej ust, wydawało się tak ciężkie, że niemal fizycznie odbierało jej oddech.
— Michał, dzwonili z pracy — zaczęła, pilnując, by głos jej nie zadrżał. — W dokumentach dotyczących ostatniego przetargu znaleźli jakiś błąd. Kierownik jest wściekły. Muszę pilnie podjechać i podpisać protokół. Powiedział, że inaczej mogą wstrzymać wypłatę premii.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— W niedzielę? I to pierwszego ranka po naszym ślubie? Naprawdę niektórzy nie mają żadnych granic. Zawiozę cię.
— Nie, nie trzeba! — odpowiedziała zbyt szybko.
Natychmiast spróbowała złagodzić ton.
— Zostań i odpocznij. Prześpij się jeszcze trochę. Pojadę taksówką, podpiszę, co trzeba, i wrócę. Najwyżej za godzinę będę z powrotem. A ty w tym czasie sprawdź walizki, żebyśmy niczego nie zostawili.
Czterdzieści minut później taksówka zatrzymała się przed okazałym, kamiennym budynkiem Urzędu Stanu Cywilnego w Krakowie.
Jeszcze poprzedniego dnia Joanna i Michał przekraczali te same drzwi przy dźwiękach marsza Mendelssohna. Wtedy trzymali się za ręce, otoczeni rodziną i przyjaciółmi, pełni nadziei, że właśnie zaczynają wspólne życie.
Teraz Joanna nie weszła głównym wejściem.
Zgodnie z instrukcją skierowała się do bocznych drzwi przeznaczonych dla pracowników. Przemykała pustym korytarzem z poczuciem, jakby to ona popełniła przestępstwo i próbowała ukryć się przed całym światem.
W budynku panowała niemal całkowita cisza.
W pokoju numer dwanaście czekała na nią kobieta w średnim wieku, z włosami spiętymi w niski kok i grubymi oprawkami okularów. Na biurku leżała cienka teczka. Nie była duża, lecz Joannie wydawało się, że waży więcej niż wszystkie walizki pozostawione w hotelu.
— Proszę usiąść, pani Joanno — powiedziała Elżbieta Kaczmarek, wskazując krzesło. — Przepraszam, że musieliśmy wezwać panią w tak nietypowy i dyskretny sposób. Przepisy wymagają jednak, żeby w przypadku takiego ostrzeżenia przekazać informację małżonkowi osobiście.