Jej kariera dopiero zaczynała nabierać rozpędu. Zachwycała niezwykłą urodą, a miliony widzów zapamiętały ją jako zalotną dziewczynę w bikini, która pojawiła się u boku Stefana Borkowskiego w filmie „Człowiek z blizną”.
Później wydarzyło się coś, czego nikt nie potrafił wyjaśnić. Natalia nagle zniknęła na nadmorskiej plaży, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu. Zostały jedynie pytania oraz zagadka, która od 42 długich lat nie daje ludziom spokoju.
Czy Natalia Lena Lipińska sama zaplanowała doskonałe zniknięcie i odegrała w nim główną rolę? A może stała się ofiarą zbrodni przygotowanej tak starannie, że sprawcy nigdy nie udało się odnaleźć?
Jej historia łączy marzenia o wielkim ekranie, olśniewającą urodę i wstrząsającą tajemnicę, która przez ponad cztery dekady pozostaje nierozwiązana i wciąż rozpala wyobraźnię ludzi.
Natalia urodziła się w 1965 roku w Ustce, w województwie pomorskim. Od najmłodszych lat sprawiała wrażenie dziewczyny stworzonej do wielkich rzeczy. Jasne włosy, piwne oczy i naturalny urok sprawiały, że gdy tylko pojawiała się w centrum uwagi, publiczność nie potrafiła oderwać od niej wzroku.
Miała zaledwie cztery lata, kiedy po raz pierwszy wystąpiła w konkursie piękności. Nie ograniczała się jednak do samego udziału — niemal natychmiast zaczęła wygrywać. Zanim weszła w wiek nastoletni, pojawiła się w ponad trzystu konkursach, a w około dwustu osiemdziesięciu zajęła pierwsze miejsce. Był to dopiero początek. W 1978 roku jej zdjęcie trafiło na okładkę magazynu „Uroda”, umacniając pozycję Natalii jako jednej z najbardziej obiecujących młodych modelek.
— Zawsze lubiłam występować przed ludźmi i pokazywać się publiczności. Jako mała dziewczynka uwielbiałam konkursy, bo mogłam się stroić, szczególnie w suknie przypominające dawne kreacje. Najbardziej podobały mi się staromodne kapelusze ozdobione piórami. Czułam się wtedy jak elegancka panna z przedwojennego dworku, ubrana w jedną z tych ogromnych sukien — opowiadała Natalia.
Za jej pierwszymi sukcesami stała matka, Elżbieta Lipińska, która z niesłabnącym zaangażowaniem wspierała wszystkie ambicje córki.
— Bez przerwy woziłam ją tam, gdzie akurat musiała się pojawić, i pomagałam jej w tym, co miała do zrobienia. Sprawiało mi to prawdziwą przyjemność. Lubiłam obserwować jej kolejne osiągnięcia, ponieważ ona nigdy nie zadowalała się przeciętnością. Zawsze chciała być najlepsza i sięgać możliwie najwyżej — wspominała Elżbieta.
Pierwszą rolę Natalia otrzymała w filmie „Małe damy” z 1980 roku, w którym zagrała rozbawioną uczestniczkę przyjęcia. Lokalne media bardzo szybko zaczęły przedstawiać ją jako przyszłą gwiazdę pochodzącą z ich regionu. Jasnowłosa piękność rozkoszowała się każdą chwilą zainteresowania.
— Ta uwaga wcale mnie nie zaskoczyła. Ciężko na nią pracowałam, dlatego teraz jestem szczęśliwa i ogromnie podekscytowana. Zawsze marzyłam o takim życiu, chociaż nigdy nie chciałabym znaleźć się zbyt daleko od morza. Wiem, że potrzeba czasu, ale pragnę kiedyś zdobyć Orła i poznać ludzi takich jak Daniel Olbrychski czy Bogusław Linda. Aktorstwo… mam je we krwi. Od zawsze lubiłam, kiedy ludzie na mnie patrzyli, i uwielbiałam pozować do zdjęć. Dobra aktorka powinna potrafić zagrać wszystko — powiedziała w wywiadzie dla „Głosu Wybrzeża”.
Prawdziwy przełom przyszedł w 1983 roku, gdy Natalia pojawiła się w „Człowieku z blizną” — produkcji, która z czasem stała się kultowym wydarzeniem w historii polskiego kina.