Zamarłam na korytarzu i patrzyłam, jak Maria Pietrowna zupełnie spokojnie grzebie w moich rzeczach. Wyjęła swetry, wykrzywiła usta, szepnęła coś niezadowolonego o całkowitym braku taste«» i odłożyła to z powrotem w taki sposób, że nie była to już moja szafa, ale jej własne terytorium.
— Co teraz robisz? — zapytałem równym głosem, choć we mnie wszystko było już rozciągnięte do granic możliwości.
— Uporządkowuję sprawy, — odpowiedziała, nawet nie odwracając głowy. — Inaczej jesteś tutaj, jak w akademiku. W porządku, żyjmy — i reedukujmy się.
Słowo «re-educate» uderzyło mocniej niż jej poranne krzyki.
Spojrzałem na Wiktora Siergiejewicza. Stał przy otworze kuchennym, z rękami złożonymi na piersi i z leniwą ciekawością obserwował, co się dzieje, jakby przed nim odtwarzany był zabawny program.
— To jest moja szafa, — Powiedziałem mocniej. — A to są moje rzeczy.
Maria Pietrowna ostro odwróciła się w moją stronę.
— Kiedy mieszkasz z moim synem, to też jest nasz dom, — ona odcięła. — Więc nauczmy cię normalnie żyć.
Normalny.
Uśmiechnąłem się cicho. Trzy godziny snu po nocnej zmianie. Kłótnie od rana. Wskazówki, wskazówki i reklamacje w mieszkaniu, za które płacę.
— Jesteście tu gośćmi, — Powiedziałem. — I proszę was o respektowanie moich osobistych granic.
— Granice? — kpiąco uniosła brwi. — Jakie słowa złapałeś! Czytałeś to w internecie? Byłoby lepiej, gdybym nauczyła się gotować normalną zupę.
W tej sekundzie w końcu coś we mnie trzasnęło.
Obszedłem ją, wziąłem torbę i poszedłem do wyjścia.
— Dokąd idziesz? — głos teściowej natychmiast stał się ostry.
— Do pracy, — Odpowiedziałem krótko.
— Jej praca… — parsknęła pogardliwie. — Siedzenie przy komputerze — jest dla mnie również trudne. Obecnie…
— To jest praca, — Przerwałem jej. — I to dzięki niej to mieszkanie jest opłacone.
W pokoju panowała nudna cisza.
Nawet Wiktor Siergiejewicz przestał żuć.
Maria Pietrowna powoli podeszła do mnie.
— Co teraz podpowiadasz? — zapytała innym głosem, niskim i zimnym.
Spojrzałem jej prosto w oczy.
— Że zapomniałeś, gdzie jesteś.
Zbladła.
— Och, tak… Jak odwrócił się twój język! Przyszliśmy do ciebie, a ty…
— Nie przyszedłeś «do us», — Powiedziałem spokojnie. — Przyszedłeś do mnie. Mieszkanie jest zarejestrowane na moje nazwisko. I spłacam hipotekę.
Te słowa wisiały między nami jak grzmot przed burzą.
— Dima nawet wie, co tu robisz? — syknęła.
Pochyliłem trochę głowę.
— Myślę, że najwyższy czas, aby dowiedział się, jak to jest.
I właśnie w tym momencie zadzwonił mój telefon. Na ekranie pojawiła się nazwa: «Dmitry».
Przyjąłem wyzwanie, nie odrywając wzroku od teściowej.
— Tak?
— Jesteś w domu? — jego głos brzmiał na napięty.
— Tak.
Wstrzymać.
— Zaraz będę. Musimy porozmawiać.
Uśmiechnąłem się powoli.
— Tak. Wszyscy mamy o czym rozmawiać.
Wyłączyłem połączenie i włożyłem telefon do kieszeni.
Maria Pietrowna spojrzała na mnie zupełnie inaczej. Po raz pierwszy to nie gniew przemknął jej oczami — strach.
A to był dopiero początek.
Drzwi otworzyły się z takim hukiem, że w kuchni rozbrzmiewały naczynia. Dmitrij wszedł szybko, nawet nie zdejmując butów, jakby bał się przegapić coś ważnego. Jego wzrok biegł ode mnie do mojej matki, potem do mojego ojca.
— Co tu się dzieje? — zapytał, ciężko oddychając.
Nikt nie odpowiedział od razu.
Maria Pietrowna jako pierwsza odzyskała rozum. Szybko podeszła do niego i chwyciła go za rękę.
— Dima, po prostu posłuchaj, na co sama sobie pozwala! Przyszliśmy pomóc, a ona prawie nas wyrzuca!
Stałem cicho przy wejściu, opierając się o ścianę. Zdecydowałem już — no screams. Żadnych łez. Tylko fakty.
— Nikogo nie wykopałem, — Powiedziałem spokojnie. — Prosiłem, żebyś szanował mój dom.
— Twój dom? — Dmitry zwrócił się do mnie ostro. — Czy teraz myślisz o tym poważnie?
Oto on. Właśnie ten moment.
— Tak, — Odpowiedziałem. — Absolutnie poważnie.
Maria Pietrowna nieźle się uśmiechnęła.
— Widzisz? Mówiłem ci, za bardzo ją rozpieściłeś! Ona już na nic cię nie stawia!
— Mamo, poczekaj, — machnął ręką, ale słowa już trafiły w cel.
Patrzył na mnie — zmęczony, zirytowany i jakoś niezwykle zimny.
— Dlaczego nie mogłeś po prostu być trochę cierpliwy? To moi rodzice.
— Kim w takim razie jestem? — Zapytałem cicho.
Zamilkł.
— Jestem cierpliwy już od trzech tygodni, — Kontynuowałem. — Poranne krzyki. Kpina z mojej pracy. Moje rzeczy są zabierane bez pytania. Moja przestrzeń przestała być moja.
— Och, nie przesadzaj! — interweniowała moja teściowa. — Jesteśmy pokrewni!
Odwróciłem się ostro w jej stronę.
— Kindred — jest wtedy, gdy dbają. I nie wtedy, gdy wywierają presję.
Pokój znów się uciszył.
Dmitrij przesunął dłonią po twarzy.
— Słuchaj, chodź bez skrajności… Nie przyszły długo.
— Powiedziałeś — przez tydzień, — przypomniało mi. — Trzy już minęły.
Odwrócił wzrok.
I ta odpowiedź mi wystarczyła.