— Wstawać, już! — ostry głos teściowej przeciął mieszkanie dokładnie o ósmej rano. Nie miała jeszcze pojęcia, że za kilka godzin to ona będzie upychać swoje rzeczy do walizki.
— No pięknie! Do czwartej nad ranem nie spała! Prawdziwa księżniczka! Wstawaj natychmiast! W domu bałagan, normalnego jedzenia nie ma, a ona sobie leży! — jej krzyk wdarł się w mój sen jak ciężki młot uderzający w beton.
Powoli otworzyłam oczy i przez chwilę patrzyłam nieruchomo w sufit. Głowa pulsowała mi tępym bólem. Na zegarku była równo ósma. Spałam zaledwie trzy godziny, bo w nocy kończyłam trudne zlecenie, dzięki któremu właściwie domykaliśmy cały miesiąc. Ale panią Halinę to nie obchodziło. Dla niej praca przy laptopie nie była żadną prawdziwą pracą, tylko wygodną wymówką, żeby nie zajmować się domem.
Podniosłam się na łóżku, czując, jak w środku narasta we mnie zimna złość. To była moja sypialnia, moje łóżko, nasze z Piotrem mieszkanie, za które spłacaliśmy kredyt. A jednak od trzech tygodni czułam się tutaj nie jak gospodyni, ale jak ktoś obcy, kto przypadkiem zajmuje cudzą przestrzeń. Rodzice mojego męża mieli przyjechać tylko na kilka dni, a w praktyce zaczęli rozstawiać wszystko po swojemu, jakby to oni tu mieszkali.
Drzwi otworzyły się gwałtownie, bez pukania. W progu stanęła pani Halina w jaskrawym szlafroku, z rękami opartymi na biodrach.
— Czemu siedzisz? Chciałam zrobić naleśniki, a mąki nie ma. Idź do sklepu, zanim zrobią się kolejki.
Wciągnęłam głęboko powietrze.
— Pani Halino, mąka jest na dole, w szafce kuchennej. I nigdzie teraz nie pójdę. Odpoczywam.
— Odpoczywa! — wybuchnęła teściowa. — Piotr poszedł do pracy głodny, a tej nawet nie ruszy! Wstydu nie masz, sumienia też! W twoim wieku miałam na głowie cały dom i jeszcze dzieci do przedszkola prowadzałam!
Nie odpowiedziałam. Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki. Chciałam chociaż przemyć twarz, zmyć z siebie ten ciężki, lepki poranek.
W kuchni siedział teść, pan Stanisław, i głośno siorbał herbatę z mojego ulubionego kubka. Z tego samego, którego tyle razy prosiłam, żeby nie ruszać. Na stole piętrzyły się brudne talerze, kubki i sztućce, wyraźnie zostawione „dla pani domu”.
— O, pojawiła się — mruknął. — Myśleliśmy już, że jaśnie pani raczy wyjść dopiero na obiad.
Podeszłam do stołu, na którym leżały klucze. Moje klucze. Breloczek w kształcie małego srebrnego kota błysnął w promieniu słońca. Dotknęłam go palcami. Kiedyś był dla mnie znakiem niezależności, kupionym za pierwszą poważną pensję, zaraz po przeprowadzce. Teraz wydawał się ostatnim dowodem na to, że to mieszkanie nadal należy także do mnie, choć wokół panował już cudzy porządek.
— Gdzie Piotr? — zapytałam, włączając ekspres do kawy.
— Już wyszedł — rzuciła teściowa, niedbale rozsypując mąkę po blacie. — Powiedział, żebyśmy się nad tobą nie litowali i wzięli się za twoje wychowanie. Za bardzo cię rozpuścił.
Od razu wiedziałam, że kłamie. Piotr potrafił uciekać od konfliktów, milczeć, udawać, że problemu nie widzi, ale takich słów by nie powiedział. A jednak zadowolony uśmieszek na jej twarzy stał się ostatnią kroplą.
— Wychowanie? — powtórzyłam cicho.
— A jak inaczej? — pani Halina skinęła głową z satysfakcją. — Jesteś kobietą, twoje miejsce jest przy kuchence, nie przed ekranem. Pomieszkamy jeszcze z miesiąc, to może da się z ciebie coś zrobić.
Rozejrzałam się powoli po kuchni: mąka na podłodze, obcy człowiek z moim kubkiem, cudze zasady narzucone w moim własnym mieszkaniu.
Nie zaczęłam krzyczeć. Nie rozpłakałam się. Po prostu wróciłam do pokoju, odłączyłam laptop od ładowarki i wsunęłam go do torby. Przebrałam się w dżinsy i sweter, zabrałam dokumenty, portfel i telefon.
Kiedy wyszłam na korytarz, zobaczyłam, że teściowa grzebie już w mojej szafie.
Zatrzymałam się przy drzwiach i przez kilka sekund tylko patrzyłam. Jej dłonie bezceremonialnie przerzucały moje sukienki, bluzki, nawet bieliznę — wszystko to, co wieczorami po pracy układałam starannie na półkach. Robiła to pewnie, jakby miała do tego pełne prawo.
— Co pani robi? — zapytałam spokojnie, choć mój własny głos zabrzmiał chłodniej, niż się spodziewałam.
Pani Halina nawet się nie odwróciła.
— Porządek robię. Masz tu wszystko pomieszane, niczego normalnie znaleźć nie można. Połowę już przełożyłam, nie przeszkadzaj.
Podeszłam bliżej i zamknęłam drzwi szafy tuż przed jej rękami.
— Proszę nie dotykać moich rzeczy.
Odwróciła się gwałtownie, a jej twarz wykrzywiło oburzenie.
— Jak ty się do mnie odzywasz? Jestem starsza od ciebie! Lepiej wiem, jak powinno być!
— U siebie w domu może tak — odpowiedziałam cicho. — Ale nie tutaj.
Na moment zapadła cisza. Nawet w kuchni przestało coś brzęczeć i szeleścić. Teść chyba też zaczął nasłuchiwać.
— Ach, więc o to chodzi — syknęła. — Czyli my ci tutaj przeszkadzamy?
Nie odpowiedziałam. Wzięłam torbę, założyłam kurtkę i ruszyłam do drzwi.
— A ty dokąd się wybierasz? — głos teściowej zrobił się jeszcze ostrzejszy.
Zatrzymałam się przy wyjściu, wzięłam klucze i odwróciłam głowę.