Kiedy mój syn niedawno wyprowadził się do własnego mieszkania, w domu nagle zrobiło się dziwnie cicho. Ta cisza nie była spokojna, tylko pusta, jakby ktoś zabrał z mieszkania cały codzienny ruch, dźwięki czajnika o świcie i trzaskanie drzwiami. Mam czterdzieści dziewięć lat i doskonale wiem, że na tym etapie życie się nie kończy. Właśnie dlatego postanowiłam spróbować randek przez internet i założyłam konto w aplikacji.
Z Markiem dopasowało mnie niemal od razu. Miał pięćdziesiąt dwa lata. Pisał poprawnie, bez koszmarnych błędów, bez obleśnych żartów i bez tych tanich aluzji, po których człowiek ma ochotę natychmiast zamknąć czat. Już samo to wydało mi się przyjemną odmianą.
Trzeciego dnia naszej rozmowy przysłał mi coś w rodzaju osobistego manifestu. Wiadomość była długa, chłodna i tak bezpośrednia, że nie dało się jej zrozumieć inaczej niż dosłownie.
„Ustalmy wszystko od razu i uczciwie — przeczytałam na ekranie. — Mam za sobą wieloletnie małżeństwo i bardzo trudny rozwód. Dzieci są dorosłe, żyją po swojemu. Teraz wreszcie chcę trochę pożyć dla siebie. W relacji potrzebuję swobody. Nie chcę, żeby ktoś czegoś ode mnie stale oczekiwał, wysysał ze mnie energię albo robił mi awantury o byle co. Szukam dojrzałej, rozsądnej kobiety.
Powiem jasno, bez upiększania: nie zamierzam finansować kobiecych zachcianek. Perfumy, sukienki, kosmetyczki, fryzjerzy i podobne sprawy to nie moja bajka. Interesuje mnie spokojna, partnerska znajomość”.
Przeczytałam tę wiadomość dwa razy. Szczerze mówiąc, takie deklaracje od dawna mnie nie przerażają. Czasem nawet je cenię. Mam normalną pracę, sama potrafię zapłacić za to, czego potrzebuję i na co mam ochotę. Nie szukałam mężczyzny po to, żeby zaglądać mu do portfela albo urządzać sobie sponsora na późne popołudnia.
Jasność? Konkret? Zasady podane na początku? Bardzo dobrze. Sama mam już serdecznie dość gierek, ukrytych oczekiwań i udawania kogoś bardziej hojnego, bardziej czułego albo bardziej gotowego na związek, niż jest się naprawdę.
„Rozumiem cię, Marek — odpisałam. — Mnie też odpowiada prostota i uczciwość. Interesowności nie znoszę. Spotkajmy się i po prostu spokojnie porozmawiajmy”.
Umówiliśmy się na sobotnie popołudnie.
Skoro tak mocno podkreślał równość i brak zbędnych oczekiwań, postanowiłam dać mu dokładnie to — bez ozdobników. Nie zamierzałam robić z normalnego spotkania w kawiarni pokazu mody ani próby generalnej przed galą w Operze Narodowej. Bez godzinnego stania przed lustrem, bez rytuałów, bez przebierania połowy szafy.
Wyjęłam ulubione granatowe dżinsy, założyłam zwykły T-shirt, a na wierzch narzuciłam szarą koszulę w kratę. Do tego wygodne trampki. Włosy zebrałam gumką w schludny, praktyczny kucyk. Wyglądałam normalnie. Po prostu jak kobieta, która idzie w sobotę na kawę, a nie na casting do luksusowej reklamy.
Kiedy zaczęliśmy rozmawiać, szybko zrozumiałam, że siedzi przede mną naprawdę ciekawy człowiek. Pierwsze randki często są męczące: albo zapada ciężka cisza, albo rozmowa zmienia się w nudne przesłuchanie o byłych partnerach. Tutaj było inaczej. Tematy pojawiały się same, jedno zdanie prowadziło do drugiego, nie było tych nerwowych pauz, w których oboje patrzą w filiżanki.
— Widziałaś ostatnią premierę w Teatrze Powszechnym? — zapytał, odkrawając ostrożnie kawałek sernika. — Reżyser, moim zdaniem, za bardzo przekombinował scenografię. Pomysł był mocny, ale realizacja trochę się rozjechała. Klasyki nie powinno się tak bezkarnie rozciągać.
— Widziałam — skinęłam głową, odsuwając pusty talerz po sałatce. — Co do scenografii, przyznam ci rację, była dyskusyjna. Ale główny aktor uratował cały spektakl. Miał niesamowitą mimikę, potrafił rozbawić salę prawie bez tekstu.
— Właśnie! Dokładnie to samo pomyślałem! — ożywił się Marek. — A scena z listem? Przecież to było aktorstwo najwyższej próby.
Dyskutowaliśmy o książkach, przeszliśmy na nowe odkrycia naukowe, potem znów wróciliśmy do teatru i kina. Marek zachowywał się uprzejmie, z wyczuciem, nie wchodził mi w słowo. Słuchał uważnie i naprawdę wyglądał na zainteresowanego tym, co myślę, a nie tylko tym, kiedy będzie mógł znów mówić o sobie.
Było mi z nim niespodziewanie lekko. Tak lekko, że w pewnym momencie złapałam się na tym, że w myślach już wybieram miejsca, do których moglibyśmy pójść następnym razem.
Potem kelnerka przyniosła rachunek w małym drewnianym pudełku i położyła go przy brzegu stolika. Marek nawet nie drgnął w jego stronę. Napił się wody ze szklanki i spojrzał na mnie pytająco.
— Za swoją sałatkę i deser zapłacę sama — powiedziałam, wyjmując kartę z torebki.
Mój rachunek był niewielki, coś około czterdziestu kilku złotych. Marek z zadowoleniem kiwnął głową, wyciągnął ze starego skórzanego portfela pieniądze za swoją kawę i sernik, po czym włożył je do pudełka. Ani najmniejszej próby gestu, ani jednego „ja zaproszę”, ani choćby symbolicznego odruchu, żeby sprawić kobiecie przyjemność.