„Z mamą już wszystko ustalone” — powiedział Piotr, odruchowo poprawiając mankiety koszuli, których oczywiście na sobie nie miał. Sam gest był pełen teatralnej powagi, jakby przećwiczył go przed niewidzialną salą pełną zachwyconych widzów, ale w realiach naszego dwupokojowego mieszkania na kredyt i jego rozciągniętej domowej koszulki wyglądało to raczej tak, jakby chomik próbował udawać tygrysa przed skokiem nad przepaścią.
Podniosłam wzrok znad laptopa i powoli zdjęłam okulary.
— Piotrze — powiedziałam spokojnie — zaraz przypomnę ci podstawową zasadę naszego małżeństwa, którą najwyraźniej ominąłeś z taką samą pewnością siebie, z jaką kiedyś omijałeś wykłady z mechaniki technicznej. Jeżeli coś zostało uzgodnione beze mnie, to nie jest uzgodnienie. To fatamorgana.
Mąż przewrócił oczami tak mocno, że przez sekundę naprawdę się wystraszyłam, czy przypadkiem nie zobaczy tam własnego mózgu. Choć po ostatnich wydarzeniach prędzej spodziewałabym się pustej auli z dobrą akustyką.
— Anka, ty znowu czepiasz się szczegółów. Mama chce po prostu godnie uczcić jubileusz. U niej w mieszkaniu jest remont, nie ma klimatu do świętowania, poza tym ciasno. A u nas jest przestrzeń, światło, energia dostatku!
Ta osławiona „energia dostatku” w naszym domu utrzymywała się wyłącznie dzięki moim dwóm projektom zawodowym i mojej umiejętności niewyrzucania pieniędzy na bzdury w rodzaju „magnetyzerów do wody”, na które Piotr z zadziwiającą konsekwencją przepuszczał połowę pensji menedżera sprzedaży czegoś tak niezbędnego, że nikt nie potrafił wyjaśnić, do czego właściwie służy.
— Jubileusz? — zapytałam. — Ten sam, na który pani Krystyna zamierza zaprosić „najbliższych” w liczbie czterdziestu osób, w tym daleką ciotkę z Radomia, która ostatnio próbowała wynieść moje łyżeczki do herbaty, bo, cytuję, „leżały bez opieki”?
— To się nazywa zaradność! — Piotr uroczyście uniósł palec. — Poza tym mama powiedziała, że ty, jako prawdziwa pani domu, z radością pokażesz rodzinie swoje talenty kulinarne. To zaszczyt, Aniu. Wkład w kapitał rodzinny!
— Wkład jest wtedy, gdy coś inwestujesz i potem masz z tego zysk. A kiedy wkładasz pieniądze, czas i nerwy, a w zamian dostajesz górę talerzy oraz uwagi o zbyt małej ilości majonezu, to nie jest inwestycja. To pomoc humanitarna dla okupantów.
Piotr się obraził. On w ogóle źle znosił chwile, kiedy używałam logiki. W jego świecie, gdzie on był niedocenionym strategiem biznesowym, a jego matka świętą kobietą z dożywotnią licencją na rację, logika uchodziła za coś pomiędzy czarną magią a osobistą zniewagą.
— Jesteś bez serca — wydał werdykt i spróbował majestatycznie oddalić się do kuchni, lecz kieszeń dresów zahaczyła o klamkę. Rozległ się trzask. Majestat natychmiast uleciał z niego jak powietrze z przebitego materaca. — Cholera! To wszystko przez twoją negatywną energię!
— To nie energia, kochanie. To fizyka. I tani dres.
Następnego dnia do naszego mieszkania, oczywiście bez dzwonienia — klucze miała „na wszelki wypadek”, który z niewiadomych powodów zdarzał się trzy razy w tygodniu — dostojnie wpłynęła pani Krystyna.
— Anno — zaczęła, nawet nie uznając za stosowne się przywitać. — Zasłony trzeba zdjąć. Są ponure. Mam jubileusz, potrzebuję święta duszy, a nie tego waszego… minimalizmu ludzi ubogich duchowo.
Spokojnie upiłam łyk kawy.
— Pani Krystyno, minimalizm jest wtedy, kiedy człowiek niczego nie ma. A kiedy człowiek ma gust i nie czuje potrzeby wieszania w oknach zakurzonych portier ze złotymi chwostami z epoki meblowej katastrofy, to nazywa się styl.
Przebiegłam wzrokiem po liście. Jedzenia było tam tyle, jakby planowano bankiet w osiedlowym domu kultury.
Pani Krystyna zaśmiała się, aż zadźwięczały jej ciężkie korale.
— Jaki catering, moja droga? Piotrek ma teraz trudniejszy etap. A ty jesteś żoną. Twoim obowiązkiem jest trzymać zaplecze. Przecież nie żądam od ciebie prezentu w kopercie. Po prostu przygotujesz stół. Produkty, dobrze już, Piotr kupi.
— Czyli — starannie złożyłam listę w coś na kształt papierowego samolociku — mam wziąć kilka dni wolnego na własny koszt, spędzić dwadzieścia godzin przy kuchence, potem obsłużyć czterdziestu ludzi, wysłuchać, że galareta trzęsie się niewystarczająco patriotycznie, a na końcu umyć stos naczyń wielkości pasma górskiego?
— To jest rodzina! — zapiszczał Piotr, wynurzając się z łazienki. — Dlaczego ty wszystko przeliczasz na godziny i wysiłek? Gdzie twoja kobieca mądrość?
— Kobieca mądrość, Piotrusiu, polega na tym, żeby umieć odróżnić rodzinę od pasożytnictwa. W przyrodzie jest na przykład grzyb maczużnik. On pewnie też uważa, że ma z mrówką bliską relację. Dopóki nie wyjada jej od środka.
Piotr poczerwieniał. Najwyraźniej chciał powiedzieć coś wzniosłego, zaczął nawet od słów: „Kobieta to naczynie…”, ale od razu zakrztusił się własną śliną i zaczął kaszleć.
— Naczynie, jak widzę, przepełnione — zauważyłam.