Kiedy pewne wyjątkowo wymagające małżeństwo odmówiło zapłaty mojemu ciężko pracującemu ojcu hydraulikowi, byli przekonani, że przechytrzyli wszystkich.
Nie mieli jednak pojęcia, że ich arogancja obróci się przeciwko nim, a finał tej historii pozostawi ich z łazienką pełną żalu i problemów.
Tak właśnie mój tata sprawił, że ich nieuczciwy plan dosłownie spłynął do kanalizacji.
Cześć wszystkim!
Mam na imię Phoebe, choć tata od zawsze mówi do mnie Pippi.
A skoro o nim mowa, poznajcie Pete’a – ma 55 lat, siwą brodę, mocne dłonie i twarz człowieka, który całe życie ciężko pracował.
To ten typ hydraulika, którego każdy chciałby mieć za sąsiada. Dla mnie natomiast jest prawdziwym superbohaterem, nawet jeśli nie nosi peleryny.
Mój ojciec należy do ludzi, którzy każdą realizację traktują tak, jakby wykonywali ją we własnym domu. Jeśli choć jedna płytka nie leży idealnie, potrafi rozebrać pół łazienki i zrobić wszystko od nowa.
Niestety niektórzy widzą takie zaangażowanie i błędnie uznają je za okazję do wykorzystania czyjejś dobroci.
Dokładnie tak postąpili państwo Carlyle.
Tyle że nie zdawali sobie sprawy, z kim zadarli.
Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu, gdy odwiedziłam tatę.
Siedział na tarasie, palił cygaro i śmiał się tak głośno, jakby właśnie usłyszał najlepszy dowcip swojego życia.
– Co cię tak rozbawiło, staruszku? – zapytałam, siadając obok.
Jego oczy błysnęły.
– Pippi, nie uwierzysz w to, co się wydarzyło. To kompletne szaleństwo!
Pochylił się do przodu i nadal chichotał.
– Pamiętasz remont łazienki, o którym ci mówiłem?
– Jasne.
– No więc muszę ci opowiedzieć o Carlyle’ach. Ja nazywam ich „przypalaczami”.
Usiadłam wygodniej. Z doświadczenia wiedziałam, że kiedy tata zaczynał historię w ten sposób, szykowało się coś naprawdę interesującego.
– Ci ludzie chcieli absolutnie wszystko – kontynuował. – Nowe płytki, designerską armaturę, luksusowe dodatki. Sami wybierali każdy najmniejszy szczegół. Nawet miejsce na uchwyt papieru toaletowego konsultowali przez pół godziny.
– Brzmi jak idealni klienci – zażartowałam.
Tata prychnął.
– Tak się tylko wydawało. Na początku rzeczywiście było spokojnie, ale potem…
Jego mina natychmiast spoważniała.
– Co się stało?
– W ostatnim dniu pracy kończyłem fugowanie płytek. Oni siedzieli na kanapie i już wtedy planowali, jak mnie oszukać.
Przybrał przesadnie teatralny ton, naśladując panią Carlyle.
– Och, Pete, to zupełnie nie tak miało wyglądać! Te płytki są okropne! Wszystko jest źle!
Westchnęłam.
– Ale przecież sami je wybrali.
– Dokładnie! – wykrzyknął, rozkładając ręce. – I teraz najlepsze. Oświadczyli mi, że zapłacą jedynie połowę uzgodnionej kwoty. Połowę!
Szczęka niemal opadła mi na ziemię.
– Połowę? Po dwóch tygodniach ciężkiej pracy nad ich wymarzoną łazienką?
– Właśnie tak.
– I co zrobiłeś?
W oczach taty pojawił się figlarny błysk.
– Najpierw próbowałem z nimi normalnie porozmawiać. Nie byli zainteresowani. Pan Carlyle spojrzał na mnie i powiedział: „Kończ robotę i wynoś się stąd, Pete. Nie dostaniesz od nas ani grosza więcej.”
Poczułam, jak rośnie we mnie złość.
– To skandal! Pracowałeś dla nich dniami i nocami!
Tata poklepał mnie po dłoni.
– Spokojnie, Pippi. Twój stary miał jeszcze jednego asa w rękawie.
– Co zrobiłeś?
Jego uśmiech stał się jeszcze szerszy.
– Dokończyłem pracę. Ale zamiast przygotować fugę na samej wodzie…
Zawiesił głos.
– …dodałem do niej cukier i miód.
Mrugnęłam kilka razy.
– Cukier i miód? Do fugi? Dlaczego?
Tata odchylił się w fotelu i zaciągnął cygarem.
– Poczekaj. Zaraz wszystko zrozumiesz.
Opowiedział, jak spokojnie spakował narzędzia, schował otrzymaną połowę należności do kieszeni i odjechał z uśmiechem.
– Ale tato – przerwałam – czy oni nie zauważyli, że coś jest nie tak?
Pokręcił głową.
– Nie od razu. Wszystko wyglądało normalnie. Fuga wyschła, jak powinna. Jednak kilka tygodni później…
Pochyliłam się bliżej.
– Co było później?
– Wtedy zaczęło się prawdziwe przedstawienie.
Machnął cygarem w powietrzu.
– Wyobraź sobie. Carlyle’owie siedzą zadowoleni, przekonani, że przechytrzyli starego Pete’a. Pewnego dnia pani Carlyle wchodzi do łazienki i nagle widzi…
– Co?
– Mrówki! Dziesiątki mrówek maszerujących po fugach, jakby właśnie otwarto dla nich autostradę.
Parsknęłam śmiechem.
– Nie wierzę!
– To dopiero początek – powiedział. – Następnego dnia pojawiły się karaluchy. Potem kolejne owady. W krótkim czasie cała okoliczna populacja pełzających stworzeń uznała ich łazienkę za idealne miejsce spotkań.
Potrząsnęłam głową.
– Skąd o tym wiedziałeś?
Tata puścił oko.
– Pamiętasz Johnny’ego? Mojego starego kumpla? Mieszka obok nich i regularnie zdawał mi raporty.
– I co robili Carlyle’owie?
Tata roześmiał się.
– Próbowali wszystkiego. Wydali fortunę na firmy zajmujące się zwalczaniem szkodników, ale nic nie pomagało.