— Kasiu, ty może lepiej nie bierz tej sałatki — rzucił Paweł, nawet nie odrywając oczu od mięsa na ruszcie. — Tam jest majonez. Tobie takich rzeczy chyba nie wolno.
I od razu parsknął śmiechem.
Przy stole siedziało dwanaście osób. Letni taras naszego domu, talerze, kieliszki, zapach grilla, karkówka i szaszłyki, które od rana przygotowywałam sama. Marynata była według przepisu, który dopracowywałam prawie trzy lata. Sałatkę, nawiasem mówiąc, też zrobiłam ja.
Od siedmiu lat słyszałam wciąż to samo. Zaczęło się już przy pierwszym spotkaniu, kiedy Michał przyprowadził Pawła, żebyśmy się poznali. Paweł zmierzył mnie wtedy od góry do dołu, gwizdnął cicho i powiedział: „No, Michał, nie wiedziałem, że masz gust do kobiet z krągłościami”. Uśmiechnęłam się. Uznałam, że to żart. Prostacki, ale jednak żart.
Bardzo się myliłam.
Z Michałem pobraliśmy się osiem lat temu. Ja miałam czterdzieści lat, on trzydzieści osiem. Dla nas obojga było to drugie małżeństwo. Michał pracował jako inżynier w biurze projektowym, a ja wtedy otwierałam już drugi lokal „Słodkiej Sprawy”. Mojej sieci cukierni. Zbudowanej od zera, bez kredytów i bez czyjejkolwiek pomocy. Przez trzy lata każdy zarobiony grosz wkładałam z powrotem w firmę. Gdy braliśmy ślub, miałam dwa punkty. Dziś mam ich pięć.
Paweł był przyjacielem Michała jeszcze ze szkoły. Dorastali na tym samym osiedlu, razem byli w wojsku, razem każdej jesieni jeździli na ryby. Dla Michała Paweł był niemal jak brat. Doskonale to rozumiałam. Chyba właśnie dlatego tak długo zaciskałam zęby.
Michał wiedział o wszystkim. Sama poprosiłam go, żeby nie mówił Pawłowi, kto naprawdę stoi za zleceniami dla jego agencji. Nie chciałam mieszać ich przyjaźni z pracą. Michał milczał.
A Paweł dalej rozdawał swoje „żarciki”.
Tamtego wieczoru na tarasie postawiłam na stole ostatni półmisek — pieczone warzywa — i usiadłam obok Michała. Paweł już nalewał wino do kieliszków. Jego żona, Ewa, siedziała naprzeciwko i patrzyła w swój talerz. Zawsze patrzyła w talerz, kiedy zaczynał się kolejny występ jej męża.
— Kasiu, do lata mogłabyś chociaż trochę schudnąć — powiedział Paweł, podając komuś kieliszek. — W ogóle zakładasz jeszcze kostium kąpielowy? Czy znowu chowasz się pod pareo?
Nad stołem zapadła cisza. Ktoś zakasłał niezręcznie. Michał położył mi dłoń na kolanie. Ten sam gest, który znałam aż za dobrze. „Wytrzymaj. Przecież on nie ma nic złego na myśli”.
Wzięłam kieliszek do ręki i spojrzałam na Pawła.
— Paweł, a ty wiesz, że twoja agencja nadal nie spłaciła zobowiązania za biuro? — zapytałam spokojnie. Bez nacisku. Jakbym mówiła o pogodzie. Wiedziałam o tym, bo Aneta kiedyś mimochodem wspomniała, że opóźnienie w makietach tłumaczyli kłopotami z czynszem.
Uśmiech Pawła na sekundę zadrżał. Tylko na jedną krótką sekundę. Zaraz potem znowu się roześmiał.
— A ty skąd niby wiesz coś o moim biurze? — zakręcił kieliszkiem w dłoni. — Michał się wygadał? No pięknie, bracie.
Michał nie powiedział ani słowa.
Dopiłam wino. Paweł natychmiast przeskoczył na inny temat — piłka, wakacje, samochód. Wszystko wróciło do zwykłego rytmu. A ja pomyślałam: dobrze. To przecież nie pierwszy raz. I to też jakoś przeżyję.
Późnym wieczorem, kiedy wszyscy już się rozjechali, stałam przy zlewie i myłam naczynia. Michał podszedł od tyłu i mnie objął.
— Wybacz mu. On po prostu taki jest.
— Ja świetnie wiem, jaki on jest — odpowiedziałam. — Ale „on taki jest” to nie jest usprawiedliwienie.
Michał pocałował mnie w tył głowy i poszedł spać. A ja jeszcze długo stałam przy zlewie, patrząc, jak gorąca woda spływa po palcach. Nie czułam ani ciepła, ani domowego spokoju. Tylko zmęczenie. Siedem lat tych samych przytyków. Siedem lat tych samych usprawiedliwień ze strony Michała. I za każdym razem to samo ciężkie milczenie przy stole.
Miesiąc później Paweł zadzwonił. Zaprosił nas na swoje urodziny. Kończył czterdzieści dwa lata.
Upiekłam tort. Pewnie to było głupie. Ale jestem cukierniczką. Trzypiętrowy, oblany czekoladową polewą, z karmelową dekoracją. Sześć godzin pracy. Osobno beza, osobno krem, osobno przełożenie, osobno ozdoby. Ważył prawie cztery kilogramy.
Michał niósł pudełko do samochodu tak ostrożnie, jakby trzymał w rękach niemowlę.
— Cudo — powiedział. — Paweł padnie.
Paweł rzeczywiście oniemiał. Tylko zupełnie nie tak, jak się spodziewaliśmy.
Było około dwudziestu gości. Restauracja, którą Paweł wynajął na cały wieczór. Długi stół, śnieżnobiałe obrusy, muzyka na żywo. Ewa w nowej sukience, cicha jak zawsze. Paweł w samym centrum. Opalony, z białym uśmiechem, w koszuli za jakieś półtora tysiąca złotych. Obejmował każdego, kto wchodził, klepał mężczyzn po plecach, kobietom całował dłonie. Człowiek czarujący. O ile nie znało się go bliżej.
Postawiłam pudełko na osobnym stoliku i podniosłam wieko. Tort naprawdę lśnił. Karmelowe nitki pięknie łapały światło lamp. Kilku gości podeszło bliżej i zaczęło robić zdjęcia.
— Kto to zrobił? — spytała kobieta w bordowej sukience.
— Ja — odpowiedziałam.
— Jest pani cukierniczką?