Powietrze na oddziale położniczym było ciężkie, gęste, przesycone ostrą wonią środków dezynfekujących i tą bezlitosną, szpitalną czystością, która zawsze wydaje się chłodniejsza od zwykłego porządku. Michał zatrzymał się przy masywnych drzwiach wejściowych, czując się tam dziwnie obco, jakby ktoś postawił go w miejscu, do którego wcale nie pasował. W dłoniach trzymał duży bukiet białych chryzantem — kwiatów surowych, niemal urzędowych, trochę zbyt zimnych jak na narodziny dzieci, ale właśnie takie od lat lubiła jego teściowa, Teresa Wiśniewska. Ten dzień zdążył już rozciąć rodzinę na pół: jedni nie mogli powstrzymać zachwytu, inni mówili szeptem, że to nie odwaga, tylko czyste szaleństwo.
W wieku pięćdziesięciu pięciu lat Teresa zdecydowała się na coś, co większość ludzi uznałaby za niemożliwe albo przynajmniej niepojęte. Urodziła bliźnięta. Chłopca i dziewczynkę — „od razu komplet”, żartowały z uśmiechem położne na izbie przyjęć. Dla lekarzy był to przypadek rzadki, dowód na możliwości współczesnej medycyny i upór kobiecego organizmu. Dla sąsiadów z rodzinnych ogródków działkowych — temat numer jeden do plotek. „Po pięćdziesiątce znowu pieluchy? Przecież to obłęd” — szeptano za jej plecami. Michał milczał. Widział przecież, jak bardzo promieniała jego żona, Katarzyna. Była jedynaczką i od dziecka marzyła o rodzeństwie. Teraz, gdy sama dawno przekroczyła trzydziestkę, to pragnienie spełniło się w sposób osobliwy, spóźniony i trudny do nazwania.
— Panie, będzie pan tak stał? Proszę wejść, ale naprawdę tylko na chwilę! — ostry głos dyżurnej pielęgniarki wyrwał Michała z odrętwienia. — Pacjentka jest wykończona, dziesięć minut i koniec. I proszę założyć fartuch. To nie warsztat.
Michał bez słowa narzucił na ramiona cienki foliowy fartuch, który nieprzyjemnie szeleścił przy każdym ruchu, po czym wszedł do sali. Teresa leżała na wysokim szpitalnym łóżku. Wyglądała na skrajnie zmęczoną: skóra miała szarawy, suchy odcień, jak stary pergamin, pod oczami ciemniały głębokie cienie. A jednak jej wzrok, utkwiony w dwóch przezroczystych łóżeczkach stojących przy oknie, niósł w sobie coś, czego Michał nigdy wcześniej u niej nie widział — triumf, niemal władczą matczyną dumę.
— Wejdź, Michał — powiedziała cicho, poruszając tylko głową. — Popatrz na nie. Tylko spójrz, jakie szczęście.
Zrobił kilka kroków i położył bukiet na stoliku. Teresa nawet nie zerknęła na kwiaty. Michał nachylił się najpierw nad pierwszym łóżeczkiem. Leżał w nim mały różowy zawiniątek z pomarszczoną buzią dziewczynki. Spała mocno, zaciskając drobniutkie piąstki tak, jakby już teraz szykowała się do obrony własnego miejsca na świecie. „Macierzyństwo potrafi być straszną siłą” — przemknęło mu przez głowę. Potem spojrzał na drugie łóżeczko, gdzie spał chłopiec. Był odrobinę większy od siostry i niespokojnie poruszał ustami przez sen.
Michał pochylił się niżej, chcąc przyjrzeć się twarzy nowego członka rodziny, i właśnie wtedy coś w nim gwałtownie opadło, jakby serce zerwało się z niewidzialnej nici. Na szyi niemowlęcia, trochę poniżej lewego ucha, wyraźnie odcinało się znamię. Nierówne, o dziwnym kształcie, mniej więcej wielkości małej monety. W głowie Michała huknęło tak, jakby ktoś rozbił obok niego szkło. Takie samo. Dokładnie takie samo. W tym samym miejscu on nosił swoje od urodzenia. Odruchowo dotknął własnej szyi i poczuł pod palcami szalone pulsowanie żyłki.
Sala nagle straciła kontury. Ściany zaczęły płynąć, powietrze zrobiło się gorące, ciężkie, lepkie, jakby wpadł w gęstą mgłę, z której nie da się wydostać. Nie mógł nabrać tchu. Chwycił oparcie krzesła, żeby nie runąć na podłogę, a jego palce zbielały od napięcia.
— Michał? Co się stało? Jesteś blady jak ściana! — głos Teresy dobiegł do niego przytłumiony, jak zza zamkniętych drzwi.
— Nic… tylko… tu jest duszno — wydusił z trudem, cofając się ku wyjściu.
Prawie wybiegł na korytarz, nie reagując na zaniepokojone pytania. Oparł się plecami o zimne kafelki i łapczywie chwytał powietrze ustami. Przed oczami, jak urwane kadry ze starego filmu, zaczęły wracać obrazy tamtego wieczoru, który przez ostatnie dziewięć miesięcy próbował z rozpaczą wymazać z pamięci.
To było latem. Urodziny Katarzyny na działce jej rodziców. Wieczór zaczął się zupełnie zwyczajnie: grill, domowe wino, życzenia, śmiech, zapach dymu i rozgrzanej trawy. Teresa była wtedy dziwnie ożywiona. W lekkiej sukience, z rozpuszczonymi włosami, wyglądała tak, jakby na chwilę wymknęła się własnemu wiekowi — żywa, ciepła, pełna energii, której nikt od dawna nie próbował w niej zobaczyć. Władysław, jej mąż i ojciec Katarzyny, jak zwykle przesadził z domową nalewką i zasnął w hamaku jeszcze przed pierwszymi gwiazdami. Katarzyna pojechała do miasta: musiała przygotować się do ważnego porannego seminarium i obiecała, że wróci o świcie.