— Jestem w ciąży z twoim narzeczonym.
— Ty chyba oszalałaś! Ta suknia kosztuje tyle, co używana skoda! — Alicja patrzyła na przyjaciółkę z niedowierzaniem, a potem znowu zerknęła na metkę, jakby cyfry mogły się nagle zmienić.
— Nie, to ty oszalałaś, jeśli myślisz, że wyjdę za mąż w czymś, przez co Piotr nie zapomni oddychać — Marta obracała się przed lustrem, podtrzymując ciężki, luksusowy tren. — Ślub ma się tylko raz w życiu!
— Oby — mruknęła Alicja, nadal wpatrzona w cenę. — Ale naprawdę, Marta, po co aż taki wydatek? Piotr kocha ciebie, nie tę koronkową kołdrę.
Marta nagle przestała się uśmiechać. Zatrzymała się w półobrocie, a jej spojrzenie stało się ciemniejsze, cięższe.
— Kiedy tracisz rodziców, zaczynasz rozumieć, jak kruche są chwile. Chcę, żeby ten dzień był idealny. Żeby mama i tata, jeśli gdzieś tam patrzą, mogli być ze mnie dumni.
Alicja od razu zmiękła i pożałowała swojej ostrości. Rodzice Marty zginęli w wypadku samochodowym trzy lata wcześniej, a ona od tamtej pory chowała ból za śmiechem, lekkością i udawaniem, że wszystko już dawno się zagoiło.
— Przepraszam — Alicja podeszła i objęła ją ostrożnie, żeby nie pognieść drogiej sukni. — Jeśli właśnie tej sukni potrzebujesz, to znaczy, że jest tego warta.
— Wiesz, co jest zabawne? — Marta uśmiechnęła się słabo, odgarniając niesforny kosmyk włosów. — Piotr sam zaproponował, żebyśmy wzięli pieniądze z naszego „funduszu na podróż”. Powiedział, że Kraków nam nie ucieknie, a narzeczona w idealnej sukni zdarza się tylko raz.
Alicja uśmiechnęła się, przypominając sobie Piotra: wysokiego, spokojnego mężczyznę o dobrych oczach i lekko nieśmiałym uśmiechu. On i Marta wyglądali jak dwie strony tej samej monety. Ona była jasna, impulsywna, pełna ruchu. On opanowany, rozsądny, cichy.
— Ala, ja jestem taka szczęśliwa — szepnęła Marta, kiedy ekspedientka odeszła po welon. — Czasem trudno mi uwierzyć, że Piotr to najlepsze, co mnie spotkało.
— Zaraz po mnie, oczywiście — zażartowała Alicja, a Marta parsknęła śmiechem.
— Oczywiście! A właśnie, pogadamy o panieńskim? Zostały dwa tygodnie.
— Wszystko załatwione — zapewniła ją Alicja, bo to ona wzięła na siebie organizację. — Mały dom za miastem, basen, sauna, karaoke i siedem twoich najlepszych przyjaciółek. Żadnych striptizerów, tak jak prosiłaś.
— A szkoda — Marta puściła do niej oko. — Ewa by żałowała. Po rozwodzie nadal szuka światła w tunelu.
— Dla Ewy mam osobną niespodziankę — uśmiechnęła się Alicja.
Ekspedientka wróciła z koronkowym welonem i rozmowa natychmiast zeszła na długość, styl i sposób upięcia.
Do domu Alicja wróciła zmęczona, ale zadowolona. Marta wybrała suknię i dodatki, więc zostawały już tylko ostatnie szczegóły ślubu. Leżąc później w gorącej wannie, Alicja myślała o wieczorze panieńskim zaplanowanym na najbliższy weekend.
Kiedy wyszła z łazienki, usłyszała dźwięk wiadomości. Agnieszka, kolejna z dziewczyn, pisała, że nie da rady przyjechać, bo jej syn dostał gorączki.
— Szkoda — mruknęła Alicja, odpisując życzenia szybkiego powrotu do zdrowia. Przeczucie podpowiadało jej jednak, że to nie będzie ostatnia rezygnacja.
Następnego ranka zadzwoniła Beata, przepraszając, że nie udało jej się wyrwać z pracy.
— Nie martw się — uspokoiła ją Alicja. — Najważniejsze, że na ślubie będziemy wszystkie.
W piątkowy wieczór, kiedy Alicja ruszała starym busem wypchanym torbami z jedzeniem, z siedmiu zaproszonych przyjaciółek zostały tylko cztery: Alicja, Ewa, Kasia i Wiktoria. Marta jednak wcale się nie załamała.
— Mniej ludzi, więcej powietrza — oznajmiła, zapinając pas na przednim siedzeniu obok Alicji. — I więcej prosecco na głowę!
Ewa, rozwiedziona przyjaciółka, zdążyła już otworzyć butelkę musującego wina i rozlewała je do plastikowych kubeczków.
— Za pannę młodą! — zawołała. — Za najpiękniejszą, najszczęśliwszą i najbardziej fartowną kobietę pod słońcem!
— I za jej cudownego narzeczonego! — dodała Kasia, która pracowała z Piotrem w firmie budowlanej. — Każda kobieta mogłaby tylko marzyć o takim facecie.
— Mnie się taki nie trafił — westchnęła Ewa. — Mój były okazał się zwykłym draniem.
— Nie wszyscy mężczyźni są tacy sami — odezwała się łagodnie Alicja. — Piotr taki nie jest.
— Właśnie — podchwyciła Marta. — Czasem mam wrażenie, że na niego nie zasłużyłam. Wczoraj wróciłam do domu, a on już zrobił kolację, zapalił świece, otworzył wino. I powiedział: „Tyle pracujesz przy naszym ślubie, odpocznij”.
— To się nazywa mężczyzna — powiedziała Wiktoria z lekką zazdrością. — Mój nawet jajecznicy nie umie zrobić.
Rozmowa potoczyła się w stronę męskich wad i zalet, a kiedy bus zatrzymał się pod niewielkim, dwupiętrowym domkiem nad jeziorem, prosecco było prawie wypite, a nastrój wyraźnie lżejszy.
Domek wynajęty przez Alicję okazał się przestronny i przytulny. Na parterze znajdowała się duża kuchnia połączona z salonem oraz taras z podgrzewaną balią. Na górze były trzy sypialnie i sauna.
— Nie wierzę! — zachwyciła się Marta, rozglądając się po wnętrzu. — Przeszłaś samą siebie, dziewczyno!
