Udał, że ledwo wiąże koniec z końcem, i zamiast do eleganckiej restauracji zabrał ją tylko na spacer po mieście. Dopiero pod koniec pierwszego wieczoru zobaczył, kim naprawdę była

Postanowiłem sprawdzić dziewczynę i udawałem, że mam kłopoty z pieniędzmi. Na pierwsze spotkanie nie zaprosiłem jej do modnej kawiarni ani do restauracji, tylko na zwykły spacer. Nie spodziewałem się jednak, że zanim wieczór dobiegnie końca, pokaże mi swoje prawdziwe oblicze.

Nigdy nie lubiłem obnosić się z tym, co osiągnąłem, choć przed trzydziestką miałem już całkiem stabilne życie. Prowadziłem własną sieć warsztatów samochodowych, miałem duży dom i porządną terenówkę. Z zewnątrz wyglądało to tak, jakby wszystko było poukładane. Tylko w sprawach sercowych ciągle coś pękało. Kobiety często nie widziały we mnie Michała, który lubi wędkowanie, stary rock i spokojne wieczory bez hałasu. Widziały Michała, który może zapłacić za wakacje na Malediwach i kupić drogi płaszcz. Wystarczyło, że orientowały się, iż stoją przed „dobrze ustawionym przedsiębiorcą”, a ich spojrzenie natychmiast się zmieniało. Robiło się ostre, kalkulujące, zachłanne. Miałem dość bycia nie człowiekiem, lecz portfelem w butach.

Kiedy poznałem Anię przez internet, uznałem, że tym razem zaryzykuję i sprawdzę wszystko od razu. W profilu nie napisałem, czym się zajmuję, a zdjęcia wybrałem zwyczajne — bez samochodów, drogich lokali i udawanego luksusu. Pisaliśmy do siebie mniej więcej tydzień. Ania była pielęgniarką, czasem robiła literówki, ale pisała szczerze, ciepło i bardzo żywo. Gdy rozmowa zeszła na spotkanie, zaproponowałem park. Zazwyczaj podjeżdżałem po dziewczyny autem, ale tym razem wysłałem wiadomość:

— Spotkajmy się przy wejściu do parku o 19:00. Tylko wybacz, teraz jestem bez samochodu, stoi u mechanika. A z taksówkami też nie poszaleję, bo wypłata się opóźnia.

To był mój test. Wiele dziewczyn w takim momencie znikało albo nagle uznawało, że może lepiej zobaczyć się „innym razem”. Ania odpisała prawie natychmiast, jeszcze z uśmiechniętą buźką:

— Jasne, żaden problem! Jest ładna pogoda, a spacer dobrze robi.

Przygotowałem się jak do ważnej akcji. Terenówkę zostawiłem w garażu. Włożyłem starą kurtkę, którą nosiłem jeszcze na studiach, sprane dżinsy i trampki, które dawno miały swoje najlepsze dni za sobą. Szwajcarski zegarek zdjąłem, a na rękę założyłem zwykłą opaskę sportową. Do kieszeni włożyłem dokładnie pięćset złotych w gotówce. Przyszedłem wcześniej, usiadłem na ławce i nagle złapałem się na tym, że denerwuję się jak chłopak przed pierwszą randką. Ania pojawiła się punktualnie. Miała prosty płaszcz, rozpuszczone włosy i płaskie buty.

— Cześć! — uśmiechnęła się tak, że od razu zrobiło mi się cieplej. — Ty jesteś Michał?

— Tak, to ja. Przepraszam, że tak skromnie. Mam teraz trochę trudniejszy czas. W pracy przestoje, parę długów się nazbierało. Restauracji dzisiaj nie udźwignę.

Machnęła tylko ręką, jakby to nie miało żadnego znaczenia.

— Daj spokój. Nie spotkaliśmy się przecież po to, żeby się najeść, tylko żeby porozmawiać. Szczerze mówiąc, ja za restauracjami specjalnie nie przepadam, zawsze jest tam głośno. Chodźmy lepiej nad staw.

Spacerowaliśmy prawie trzy godziny. Rozmawialiśmy o wszystkim: o książkach, o dzieciństwie, o tym, dlaczego jesienią powietrze pachnie inaczej niż przez resztę roku. Ania ani razu nie zapytała, gdzie pracuję, ile zarabiam i jakie mam plany finansowe. Interesowało ją, jakiej muzyki słucham, czy lubię psy i czy boję się wysokości. Śmiała się z moich żartów, nie z mojego statusu. Przy niej pierwszy raz od dawna poczułem się swobodnie. Nie musiałem grać człowieka sukcesu, błyszczeć, udowadniać, że jestem coś wart. Byłem zwykłym facetem w starej kurtce — i wyglądało na to, że jej to wystarczało.

Pod wieczór zrobiło się chłodniej. Oboje zgłodnieliśmy. Akurat przechodziliśmy obok małej budki z kebabem i kawą.

— Może coś zjemy? — zaproponowałem. — Tylko stawiam to, na co mi wystarczy.

Wsadziłem rękę do kieszeni, wyjąłem swoje pięćset złotych i udawałem, że bardzo uważnie przeliczam banknoty.

— Poprosimy dwie kawy i jednego kebaba na pół — powiedziałem do sprzedawcy.

Ania stała obok. Czekałem na jej reakcję. Myślałem, że zaraz skrzywi usta. Że rzuci coś w stylu: „Fuj, jedzenie z budki” albo „Nie stać cię nawet na normalną kolację dla dziewczyny?”. Byłem już gotów na to, że nagle przypomni sobie o pilnej sprawie i nasza randka skończy się w jednej chwili.

Ale Ania niespodziewanie zrobiła krok do przodu.

— Proszę chwilkę poczekać — zwróciła się do sprzedawcy.

Otworzyła torebkę i wyjęła portfel.

— Michał, schowaj pieniądze — powiedziała do mnie stanowczo, ale z uśmiechem. — Ty musisz jeszcze jakoś dociągnąć do wypłaty. A ja dzisiaj dostałam premię, więc tym razem ja stawiam.

Potem odwróciła się do okienka.

— Poprosimy dwa duże kebaby. I dwa cappuccino. A jeszcze te ciastka z wiśniami, dwie sztuki.

Stałem obok i patrzyłem na nią, zupełnie nie wiedząc, co powiedzieć.

— Aniu, nie trzeba, naprawdę głupio mi — próbowałem dalej trzymać się swojej roli.

— Głupio to spać na suficie, bo kołdra spada — roześmiała się. — Przestań. Dzisiaj ja mam pieniądze, więc płacę ja. Jutro będziesz miał ty, to zapłacisz ty. Normalna sprawa, jesteśmy ludźmi. Najważniejsze, żeby było smacznie i miło.