Takie było moje życie do zeszłego piątkowego wieczoru.
Mam czterdzieści sześć lat, od dawna jestem po rozwodzie i pracuję jako główna księgowa w niewielkiej firmie transportowo-logistycznej. Życie poukładane, dzieci dorosłe, i nagle pomyślałam: dlaczego nie dać sobie szansy na nowy związek? Tak trafiłam na portal randkowy. Wśród mnóstwa jednolitych profili i nijakich wiadomości od razu wyróżnił się Marek.
Miał pięćdziesiąt osiem lat. Na zdjęciach wyglądał dostojnie: srebrne włosy, elegancki garnitur, pewny siebie wzrok, w tle dobra zagraniczna limuzyna. W profilu napisał:
„Jestem mężczyzną spełnionym, cenię komfort i jakość życia, szukam kobiety do poważnego związku — tej, która ma dość chłopięcego zachowania i pasożytów”.
Brzmiało to, przyznam, bardzo kusząco. Piszemy sobie tydzień. Marek pisał starannie, cytował literaturę, snuł rozważania o zasadach, sprawiał wrażenie człowieka starej daty, dla którego honor, słowo i godność wciąż coś znaczą.
Kiedy zaproponował spotkanie, wybrał sam znaną restaurację mięsna w centrum miasta. Lokal zdecydowanie nie należał do tanich: miękkie przytłumione światło, masywne skórzane kanapy, witryny z dojrzewającym mięsem na sali. Już wtedy pomyślałam, że chce zrobić wrażenie.
Przyszłam punktualnie, lekko ułożyłam włosy, założyłam ukochaną szmaragdową sukienkę. Marek już siedział przy stoliku. Na żywo był trochę niższy i bardziej masywny niż na zdjęciach, ale emanował pewnością siebie — nawet lekkim protekcjonalnym tonem, jakby wiele już widział i wiele rozumiał.
„Wie pani, tydzień był po prostu szalony. Negocjacje, partnerzy, ciągłe napięcie… ciało potrzebuje białka” — głośno oznajmił kelnerowi, żeby usłyszeli sąsiedzi. „Proszę przynieść mi ribeye, średnio wysmażony. A wie pani co? Skoro już tu jesteśmy, niech będą dwa. Jestem dziś głodny jak wilk. I butelka najlepszego shiraza”.
Kelner skinął uprzejmie i odszedł. Zaskoczyło mnie takie apetyczne zamówienie, ale milczałam. W końcu dorosły, zamożny mężczyzna ma prawo zjeść, jak mu się podoba, zwłaszcza w piątkowy wieczór.
Czekając na zamówienie, Marek wygłosił monolog. Opowiadał o swoich rzekomych sukcesach biznesowych, o tym, jak podwładni go szanują, partnerzy słuchają, a potem płynnie przeszedł do tematu, który uwielbiają wielcy panowie z portali randkowych — „materializmu współczesnych kobiet”.
„Wie pani, Anno — mówił pouczająco, podczas gdy kelner otwierał drogą butelkę wina i nalewał mu kieliszek, mnie nawet nie zaprosił, pamiętając, że zamówiłam herbatę. — Dzisiejsze kobiety patrzą tylko na pieniądze. Nikt nie widzi mężczyzny jako osoby. Wszyscy szukają portfela.
A ja nie jestem bankomatem. Chcę partnerskich relacji, równości. Jak w Europie”.
Kiwnęłam uprzejmie głową, delikatnie podjadając krewetki z sałatki. W tym czasie przynieśli mu mięso. Dwa ogromne kawałki marmurkowej wołowiny leżały na drewnianej desce, wydzielając ciepło i aromat przypraw. W powietrzu mieszały się zapachy rozmarynu, masła i złocistej skorupki.
Mój towarzysz rzucił się na steki z taką żarłocznością, że nie mogłam nie odwrócić wzroku. Kroił mięso wielkimi kawałkami, wpychał je do ust, popijał winem i wciąż snuł rozważania o godności, zasadach i „właściwych kobietach”. Sok z mięsa lśnił mu na brodzie. Scena — delikatnie mówiąc — nie była romantyczna.
Pod koniec kolacji po dwóch stekach nie zostało nic poza pustą deską i tłustymi śladami, a butelka shiraza wypita do ostatniej kropli. Ja dawno dopiłam herbatę i tylko czekałam, aż przedstawienie się skończy.
Marek głośno odburknął w serwetkę, rozłożył się na kanapie i strzelił palcami, przywołując kelnera.
„Rachunek, proszę!”
Na stoliku pojawiła się czarna skórzana teczka. Marek leniwie ją otworzył, przebiegł wzrokiem kwotę i jego zadowolona mina zmieniła się w surową powagę. Następnie spokojnie przesunął teczkę w moją stronę.
„No, Anno. Razem szesnaście tysięcy osiemset złotych. Od ciebie — osiem tysięcy osiemset”.
Na chwilę zaniemówiłam. Jakby ktoś wcisnął w środku pauzę. Spojrzałam na rachunek, potem na Marka, znowu na rachunek.
„Przepraszam, Marku, dobrze słyszałam? Chcesz, żebym zapłaciła połowę tego wszystkiego?”
Spojrzał na mnie wyraźnie zirytowany, jakbym zadała niewiarygodnie głupie pytanie.
„A co cię dziwi? W restauracji rachunek dzielimy po równo. Nie jestem sponsorem, by karmić obce kobiety. Jesteśmy nowocześni. Od razu mówiłem, że chcę równych relacji. Czy ty jesteś jedną z tych, co gotowe są sprzedać się za kawałek mięsa?”
Takiej bezczelności dawno nie spotkałam. Moja sałatka i herbata kosztowały dokładnie tysiąc dwieście złotych. Reszta — ponad piętnaście tysięcy — to dwa jego ogromne steki i butelka drogiego wina, do których nawet nie dotknęłam. W praktyce postanowił luksusowo zjeść na mój koszt, maskując zwykłe skąpstwo pięknymi słowami o europejskiej równości.
Chciało mi się wykrzyczeć całą prawdę o jego „zasadach” i męskiej szlachetności. Ale jestem księgową. Liczę w liczbach i wiem: tam, gdzie wystarczy dokładny rachunek, emocje są zbędne.
Uśmiechnęłam się najbardziej ujmująco, jak potrafiłam.
„Wiesz, Marku, masz całkowitą rację. Ja też cenię europejskie podejście, niezależność i finansową uczciwość. Przepraszam, muszę na chwilę poprawić makijaż, a potem wszystko ustalimy”.
Uśmiechnął się, pewny sukcesu swojego sztucznego czaru. Odchylił się na oparciu kanapy, grzebał w zębach wykałaczką.
Wstałam, wzięłam torebkę i ruszyłam w stronę toalety. Po drodze skręciłam do recepcji, gdzie stał właśnie nasz kelner.
„Młody człowieku — powiedziałam spokojnie, ale stanowczo — proszę, wystaw mi osobny rachunek. Przy stoliku czwartym zamawiałam tylko sałatkę z krewetkami i herbatę”.
Kelner, najwyraźniej zorientowany w sytuacji, skinął i bez zbędnych pytań wprowadził dane w terminal.
„Tysiąc dwieście złotych” — oznajmił.
Przyłożyłam kartę, dopłaciłam mu jeszcze trzysta złotych napiwku, a resztę — zrobiłam krótką pauzę — wliczając dwa ribeye i butelkę wina, proszę, przekaż mojemu towarzyszowi. Bardzo nalegał na rozdzielną płatność, jak prawdziwy Europejczyk.
Do stolika już nie wróciłam. Przeszłam przez salę tak, by Marek mnie zauważył. Przy wyjściu spotkałam jego wzrok. Wciąż siedział, pewny, że zaraz wrócę z portfelem. Wysłałam mu powietrzny pocałunek, pomachałam serdecznie i wyszłam w chłodną noc warszawską.
W drodze taksówką do domu telefon nieustannie dzwonił. Marek próbował połączyć się kilkakrotnie. Potem przyszły wiadomości. Najpierw zdezorientowane: „Anno, gdzie jesteś? Kelner żąda zapłaty”. Później oburzone: „Co sobie pozwalasz?” A dalej już wprost złe: „Jesteś drobna, chciwa oszustko! Normalni ludzie tak nie postępują!”
Później wyszło na jaw, że „udany biznesmen” nie miał na karcie nawet sumy na rachunek, który sam zamówił. Musiał prosić znajomych o pożyczkę, by zamknąć własne żądanie.
Z ogromną satysfakcją zablokowałam numer i usunęłam korespondencję. Tak poznałam prawdziwego współczesnego „dzielnika rachunku” — mężczyznę, który tak boi się bycia wykorzystanym, że sam chętnie żyje na czyjś koszt, nazywając skąpstwo pięknymi słowami o równości.
A czy wy spotkaliście się z takimi postaciami — ludźmi, którzy próbują rozwiązać swoje finansowe problemy pod płaszczykiem uczciwego partnerstwa i nowoczesnej równości? Jak sobie radziliście w podobnych sytuacjach?