Wielkomiejskie randki coraz bardziej przypominają bezwzględny nabór do zarządu potężnej korporacji: ty przychodzisz z całkiem przyzwoitym życiorysem, a po drugiej stronie stołu siedzi komisja rekrutacyjna z wydętymi ustami i kasą fiskalną zamiast serca.
Mam trzydzieści cztery lata. Jestem zwyczajnym, twardo stąpającym po ziemi facetem. Kieruję niewielkim działem projektowym, jeżdżę żwawym, choć dalekim od luksusu japońskim crossoverem i regularnie spłacam kredyt za swoje dwupokojowe mieszkanie na osiedlu sypialnianym. Nie jestem żadnym królem życia, ale na wygodne funkcjonowanie, steki w weekendy i urlop nad morzem spokojnie mi wystarcza.
Martę poznałem przez aplikację randkową. Na zdjęciach miała same oznaki sukcesu: kieliszki z bąbelkami na tle cudzych jachtów, zamyślone spojrzenia w dal i filozoficzne cytaty o „życiu w obfitości”. W wiadomościach przedstawiła się jako specjalistka „w branży estetycznej”, której bardzo brakuje „silnego męskiego ramienia”. Umówiliśmy się na piątkowy wieczór w modnej restauracji ze stekami w centrum. Lokal wybrała oczywiście ona.
Byłem na miejscu dziesięć minut przed czasem. Zamówiłem podwójne espresso, usiadłem przy dębowym stoliku pod oknem i cierpliwie czekałem.
Marta pojawiła się po czterdziestu minutach.
Nie weszła do sali — ona do niej wpłynęła, niosąc samą siebie jak porcelanowy eksponat z muzeum. Zrzuciła beżowy trencz na ręce podbiegającej hostessy, poprawiła idealnie ułożone, salonowe włosy i westchnęła ciężko, z wyraźnym cierpieniem. Potem podeszła do naszego stolika, z hukiem rzuciła na blat najnowszego iPhone’a ekranem do dołu i opadła w głęboki fotel z miną osoby śmiertelnie zmęczonej niedoskonałością tego świata. Oczywiście przeprosiny za spóźnienie nie leżały w planach królowej.
Ledwie zdążyłem otworzyć usta, by się przywitać, a Marta już uniosła palec, zatrzymując przechodzącego obok kelnera.
— Poproszę ribeye dry-aged, medium rare — wyrecytowała, nawet nie zaglądając do karty. — I kieliszek malbeca. Chociaż nie, od razu dwa. Miałam dziś trzy call’e z rzędu, muszę jakoś zrzucić z siebie stres.
Kelner, niewzruszony ani odrobinę, wszystko zanotował i zniknął. Ja zamówiłem skromnie medaliony wołowe i jeszcze jedną kawę. Nigdy nie byłem skąpy, ale kiedy od pierwszych sekund czuć w powietrzu nie flirt i ciekawość, tylko koszyk konsumpcyjny, mój wewnętrzny kalkulator sam wybudza się z trybu uśpienia.
Czekając na zamówienie, Marta bez ostrzeżenia przeszła do ataku. W ogóle nie interesowało jej, jakie filmy oglądam, jak minął mi weekend ani jakiej muzyki słucham w aucie. Zamiast rozmowy rozpoczęła bezlitosny audyt.
— A czym przyjechałeś? — rzuciła niby od niechcenia, przewijając coś w telefonie.
— Swoim. Crossoverem — odpowiedziałem spokojnie, mieszając kawę łyżeczką.
— Aha, pewnie jakiś Japończyk? Rozumiem… — jej starannie wyskubane brwi drgnęły lekko w górę, ale mówiły aż nadto. — A mieszkanie masz własne czy wynajmujesz? Kredyt? Na osiedlu? Jasne.
Kelner bezszelestnie wyrósł obok nas i postawił przed nią pachnący obłędnie kawałek drogiego mięsa na grubej drewnianej desce. Marta chwyciła ciężki nóż i widelec. I właśnie wtedy zrobiło się naprawdę interesująco. Rozmowa kwalifikacyjna weszła w decydującą fazę.
— Słuchaj, Adrian — odcięła pokaźny kawałek steku, włożyła go do ust, popiła drogim czerwonym winem i spojrzała na mnie z lodowatą wyższością szkolnej wicedyrektorki. — Mam trzydzieści lat. Szanuję swój czas i nie mam zamiaru marnować go na złudzenia. Powiedzmy sobie wprost: ile zarabiasz miesięcznie? Tylko uczciwie. Bez tych wszystkich męskich bajek o premiach i perspektywach.
Odłożyłem widelec z kawałkiem mięsa.
— Średnio wychodzi dwieście tysięcy. Na komfortowe życie w zupełności mi to wystarcza — odpowiedziałem, patrząc jej prosto w oczy.
Marta znieruchomiała. Widelec ze szparagiem zawisł jej w powietrzu, niedoniesiony do ust. Jej idealna twarz wydłużyła się tak, jakbym właśnie wyznał, że mieszkam pod mostem, myję się w toalecie na stacji i żywię wyłącznie suchym chlebem.
— Dwieście… tysięcy? — powtórzyła głośnym, drżącym szeptem, od którego siwy mężczyzna przy sąsiednim stoliku aż nerwowo się poruszył. — Mówisz poważnie? W Warszawie?!
— Jak najbardziej — upiłem łyk kawy, oparłem się wygodniej i przygotowałem na dalszy spektakl.
Z głośnym brzękiem rzuciła sztućce na talerz.
— Adrian, przecież to śmieszne! — rozłożyła ręce tak gwałtownie, że o mało nie strąciła kieliszka. — Dla faceta w twoim wieku pensja poniżej trzystu tysięcy to w ogóle nie jest żaden poziom! To próg biologicznego przetrwania! Rozumiesz? Mężczyzna z takim dochodem nie jest w stanie wziąć odpowiedzialności za kobietę z klasą!
Milczałem, pozwalając jej kopać sobie dół jeszcze głębiej. A ona, czując coraz większą swobodę, rozkręcała się z każdą sekundą.