Cóż… życie potrafi zaskakiwać w sposób, który w najśmielszych serialach z czasów PRL-u wydawałby się nierealny. Nigdy bym nie przypuszczała, że mój były mąż okaże się tak drobiazgowy i nudny, że jego zachowanie przerodzi się w czystą farsę. Wyobraźcie sobie: policzył wszystkie śrubokręty w zestawie, który podarowałam mu na 23 lutego. I to nie raz, lecz dwa razy — najpierw w milczeniu, a potem podejrzliwie, jakby podejrzewał, że jedną przywłaszczyłam sobie. Później biegał po całym mieszkaniu, zbierając swoje rzeczy, a każdą półkę i róg sprawdzał z niepokojem, czy przypadkiem nie zostawił swoich ortopedycznych wkładek, bez których — jak twierdził — życie traci sens.
Dziesięć lat naszego życia wydawało się rozpłynąć w powietrzu. Ja mam teraz pięćdziesiąt sześć lat, on sześćdziesiąt. Przez te wszystkie lata panowała między nami pozorna harmonia: działka, ogórki na parapecie, ciche wieczory przy herbacie z sucharkami, niekończące się serie policyjnych seriali, które mógł oglądać godzinami. Jesienią nawet planowaliśmy złożyć wniosek do USC, „żeby wszystko było zgodnie z prawem, bez przeciągania”, jak mawiał.
I nagle, niczym grom z jasnego nieba, stanął w przedpokoju — zmęczony, jakby życie go pobiło — i nerwowo bawił się czapką, wypowiadając:
— Ludmiła, proszę, nie gniewaj się. Jesteś dobrą kobietą, solidną, ale zbyt… ziemską. Mi jeszcze za wcześnie na spokój! Potrzebuję wrażeń, pasji, ruchu! Z tobą czuję się jak w fotelu bujanym przed telewizorem. Chcę żonę, nie babcię.
Ledwo powstrzymałam parsknięcie. Babcia?! To on mówi do mnie?! Mnie, która dwa razy dziennie mierzyłam mu ciśnienie, pilnowałam diety, tłumaczyłam, dlaczego po sześciu wieczorem nie wolno jeść smażonego?
— Mam inną — oznajmił. — Marina. Ma trzydzieści osiem lat. Z nią odczuwam drugi wiatr. Pojedziemy na snowboard, w podróże. Czuję się przy niej młody.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, pozostawiając absolutną ciszę, przerywaną jedynie przez utrzymujący się w powietrzu zapach jego „budżetowego” perfumu i corannego korwalolu, którym niezmiennie się skraplał, jakby próbował zatrzeć własny wiek.
Pierwszy tydzień spędziłam prawie leżąc, twarzą do ściany, myśląc: „Koniec, Ludmiła. Oficjalnie do muzeum”. Patrzyłam w lustro i widziałam zmęczoną buldożkę z workami pod oczami i zmarszczkami.
Ale nagle coś we mnie ożyło. W sobotę wstałam o siódmej, jak zwykle, gotując mu owsiankę. Zatrzymałam się w kuchni. I pomyślałam: po co?
Zaparzyłam sobie mocną, czarną kawę, jak kiedyś lubiłam, choć jemu nigdy nie dawałam. Pokroiłam duży kawałek tortu „antydepresanta” kupionego poprzedniego dnia i usiadłam przy oknie. Po raz pierwszy od lat poczułam spokój. Nikt nie jęczał, nie tupotał, nie narzekał na wiadomości ani moje seriale.
I zrozumiałam, że samotność nie jest straszna. Wręcz przeciwnie — była zaskakująco przyjemna i kojąca.
Pieniądze zostały — zawsze powtarzał, że „każdy płaci za siebie”, choć lubił od czasu do czasu rozpieścić się czerwoną rybą. Czas rozciągał się przede mną jak morze. Co teraz z nim zrobić, całym tym moim wolnym czasem?
Nie zapisałam się na automatyczne „rękodzieła”, jak radzą blogerki, lecz poszłam na taniec. Zumba! Tańczę, śmieję się wśród kobiet w podobnym wieku. Nikt nie powtarza: „Ludmiła, siedź w domu”.
Obcięłam włosy, rozjaśniłam je. Kupiłam dżinsy, które według niego „sprawią, że włosy staną dęba”. I ku mojemu zaskoczeniu ból pleców minął. Wygląda na to, że przez lata Sergey siedział mi na szyi, nie pozwalając odetchnąć.
Po pół roku przypomniałam sobie o nim tylko z przyzwyczajenia, przeglądając stare zdjęcia. Pewnego dnia, gdy szłam po nowe trampki do tańca w „Gulliverze”, usłyszałam piskliwy głos:
— Sergey, pospiesz się! Film się zacznie, popcorn weź!
Odwróciłam się i ujrzałam Marinę. Pędziła przed nim niczym pociąg: bez ognia w oczach, po prostu kobieta po pięciu operacjach plastycznych, z gładkim czołem i ustami jak pierożki, w pstrokatej kombinacji i niebotycznych szpilkach.
Sergey szedł za nią, wychudzony, wyciągnięty, w podartych modnych dżinsach, a jego żylaste nogi przyciągały wzrok. W jednej ręce niósł torby, w drugiej pudełko po pizzy i coś jeszcze.
— Marina, usiądźmy choćby na chwilę, zadyszka… — wymamrotał, ledwo oddychając.
— Jaka zadyszka, Sergey?! Sam mówiłeś, że jesteś sportowcem! Nie kompromituj mnie!
I wtedy jego wzrok natrafił na mnie.
Stałam tam, świeża po treningu, z rumieńcem na twarzy, w nowym płaszczu i modnych trampkach. Uśmiechałam się. W środku spokój.
Patrzył na mnie tak, jakby wrzucono go w zimie do przerębla i oczekiwał, że go uratuję. Nawet zrobił krok w moją stronę…
— Sergey! — wrzasnęła Marina. — Oszalałeś?!
Zadrżał, wymamrotał coś i powlókł się za nią, skulony i pokonany.
A ja obserwowałam tę scenę i ledwo powstrzymałam śmiech. Nie złośliwie, lecz z ulgi.
Chciał pasji — oto ma pasję. Tyle że teraz ona go całkowicie wyciska. Myślał, że młoda doda mu młodości, a młodość trzeba odnaleźć w sobie, nie w tanim perfumie i podartych dżinsach.
Chciał żony, nie babcię. Teraz nie ma ani tego, ani tego.
I kto teraz pozostaje obolałym staruszkiem przy kapryśnej wnuczce?