Po tych słowach teściowej na zawsze odeszłam od męża.
Tatuś znowu nie ma czasu, prawda? Siedmioletni Pawlik patrzy na mnie z dołu do góry. W jego oczach nie ma ani śladu dziecięcego zdziwienia, tylko szara, nieznośnie dorosła tęsknota.
Ma prawie czterdziestkę gorączki, czoło mu płonie. Już od trzech godzin nie mogę dodzwonić się do tego mężczyzny.
Telefon Dmitrija milczy. Pewnie kolejne „ważne spotkanie”, którego „nie można przerwać”.
Te spotkania, niczym zły los, zawsze zdarzały się wtedy, gdy go potrzebowaliśmy.
Tata ma bardzo odpowiedzialną pracę, kochanie. Przyjedzie, jak tylko będzie miał chwilę.
Kłamstwo osiadło na języku jak lepka warstwa.
Sama już dawno przestałam wierzyć w tę „pracę”, składającą się z niekończących się wyjazdów służbowych do sąsiedniego miasta i „spotkań”, które zawsze wypadały wyłącznie w weekendy i święta.
Znowu wybieram jego numer. Automatyczna sekretarka. Ręka sama sięga po numer teściowej, Galiny Siergiejewny.
To moja ostatnia linia obrony, osobista kapitulacja. Zadzwonić do niej oznacza przyznać, że nie daję rady.
Że jestem złą, niewygodną żoną, która nie stworzyła mężowi takich warunków, by pragnął wracać do domu, a nie uciekał z niego.
Olenka, córeczko, jej głos w słuchawce brzmi tak mdło-słodko, że aż zgrzytam zębami. Coś się stało? Pawlik znowu zachorował? Ma przecież takie słabe gardło.
Zachorował, Galina Siergiejewna. Bardzo mocno. Czy mogłaby Pani przekazać Dmitrijowi, żeby włączył telefon? Musi pilnie kupić leki. Lista jest długa, a ja sama z Paszą nie mogę wyjść.
Po drugiej stronie słychać krótką, ale wymowną ciszę. Niemal fizycznie czuję, jak dobiera słowa.
Och, kochanie. Obawiam się, że dzisiaj nie będzie mógł. Ma ważniejsze sprawy. Rozumiesz to, prawda?
Ważniejsze niż chory syn? – wyrwało mi się ostro.
Olenka, nie zaczynaj. Jesteś przecież mądrą dziewczynką. Oczywiście, Dymie jest ciężko, rozrywać się między dwoma domami. Powinnaś go wspierać, a nie krytykować. On przecież stara się dla was, dla obu rodzin.
Jej słowa przeleciały obok mojej świadomości, utknąwszy gdzieś na obrzeżach. „Między dwoma domami”.
No tak. Nasz dom i jej. Wieczna pomoc mamie. Raz naprawić kran, raz przywieźć ziemniaki z daczy, raz po prostu posiedzieć obok, bo u niej „ciśnienie skacze”.
Tak bardzo zmęczyła mnie ta niekończąca się pętla jego synowskich obowiązków, na które szła lwia część czasu i sił.
Rozumiem was – rzucam sucho, przerywając rozmowę. Sama sobie poradzę.
Odkładam telefon, czując, jak wszystko w środku ściska się w ciasny, zimny węzeł z powodu głuchej, bezsilnej irytacji.
Syn znów zaczął kaszleć, więc poszłam do kuchni, żeby rozpuścić w wodzie gorzki proszek na gorączkę.
W głowie krąży mi zdanie teściowej. Coś w nim nie gra. Jakieś fałszywe nuty, których nie potrafię uchwycić.
Noc była ciężka, lepka od upału i strachu. Prawie nie spałam, zmieniając okłady na rozgrzanym czole Pawlika i wsłuchując się w jego chrapliwy oddech.
Dmitrij zaszczycił nas swoją wizytą dopiero następnego dnia w porze obiadowej. Wszedł cicho, na palcach, jakby bał się mnie obudzić.
Wyglądał na zmęczonego, ale nie tym zmęczeniem, jakie pojawia się po pracy, tylko takim, jakie pozostaje po zbyt wesołej nocy.
Obcy. Z jego strony unosił się ledwo wyczuwalny zapach – nie jego wody kolońskiej, ale czegoś słodkiego, kwiatowego, zupełnie niemęskiego.
Jak tu sprawy? – zerknął do pokoju, nie decydując się podejść, jakby bał się zarazić. Mama powiedziała, że Pasia ma gorączkę. Wysoką?
Już lepiej. W nocy było czterdzieści. Przyjechała karetka.
Patrzyłam na niego i czekałam. Na wyrzuty sumienia? Współczucie? Choćby odrobinę troski. Zamiast tego skrzywił się z niezadowoleniem.
Ol, prosiłem cię, żebyś nie niepokoiła mamy z byle powodu. Potem mi głowę urwie, tak się martwi. Wiesz przecież, jakie ma ciśnienie. Po co ją denerwować?
Mówił o swojej wygodzie. O spokoju swojej mamy. O wszystkim, tylko nie o nas. Nie o synu, który całą noc wiercił się z gorączki i wołał go.
I wtedy coś zaskoczyło w mojej głowie.
To właśnie to zdanie teściowej, które wczoraj odrzuciłam.
„Dimie jest ciężko, rozrywać się między dwoma domami”
„On przecież stara się dla was, dla obu rodzin”
Dla obu rodzin. Nie dla naszego domu i jej. Ale dla naszej rodziny. I jeszcze jednej.
Powietrze nagle stało się gęste, lepkie, trudno było je wdychać. Spojrzałam na męża w nowy sposób.
Na jego pognieciony kołnierzyk. Na to, jak unika mojego spojrzenia.
Na ten obcy, słodkawy zapach, który wsiąkł w skórę.
Wszystko ułożyło się w jedną całość. Niekończące się „narady”. Nagłe „podróże służbowe” bez telefonów.
Drugi telefon, rzekomo „służbowy”, którego nigdy nie widziałam włączonego.
Pieniądze, które znikały z budżetu na „nieprzewidziane wydatki”.
To nie było tylko przypuszczenie. To była pewność, zimna i ostra jak odłamek szkła pod skórą.
Dmitriju, biorę głęboki oddech, co twoja mama miała wczoraj na myśli? O „obu rodzinach”.
Zamarł i gwałtownie podniósł na mnie wzrok. W jego oczach przemknął zwierzęcy strach.
Ale natychmiast skrył się za zwykłą maską irytacji.
Znowu zaczynasz? Wymyślasz? Mama jest starszą osobą, coś jej się wymsknęło, a ty chętnie się tego chwycasz. Przestań mnie dręczyć, nie spałem całą noc, pracowałem, żeby wam z Paszą niczego nie brakowało!
Podnosił głos, próbując mnie przytłoczyć, zmusić, bym znów poczuła się winna.
Kiedyś to działało. Ale nie dzisiaj.
Milczałam, patrząc na niego, a to milczenie brzmiało głośniej niż jakikolwiek krzyk. Zamilkł, zdezorientowany, zdając sobie sprawę, że scenariusz nie zadziałał.
Jestem zmęczona, Dmitriju. Idź odpocząć.
Wciąż coś mamrotał, ale już go nie słuchałam.
Myśli były jasne jak nigdy dotąd.
Rano zachowywał się tak, jakby nic się nie stało. Przyniósł nawet Pawlikowi głupiego plastikowego robota z kiosku. Syn obojętnie obrócił go w dłoniach i odłożył.
A potem zadzwonił jego drugi, „służbowy” telefon, który przez nieuwagę zostawił na stole. Dmitrij wyskoczył z łazienki i chwycił go, ale zdążyłam dostrzec na ekranie nazwę „Słoneczko”. Nie krzyknęłam. Nie pytałam. Po prostu zebrałam swoje rzeczy i rzeczy Pawlika cicho, spokojnie, jakby wszystko to było już dawno postanowione. Kiedy wyszedł, wciąż trzymając telefon w dłoni, stałam przy drzwiach z torbą na ramieniu.
Odchodzisz? – zapytał, a w jego głosie przemknęło coś w rodzaju zdziwienia, jakby naprawdę wierzył w swoją bajkę.
– Tak – odpowiedziałam. – Na zawsze.
Drzwi zamknęły się za nami delikatnie, bez trzasku. Na ulicy padał drobny deszcz, ale Pawlik uśmiechnął się, po raz pierwszy od wielu dni. Wzięłam go za rękę i odeszłam, nie oglądając się za siebie.