Każdy z nas ma swoje skrytki, w których chowamy sekrety, a do nich jest tylko jeden-jedyny klucz – ukrywamy go tak, jakby nawet nasz własny sen mógł przed nim uciec. Byłoby cudownie, gdyby ten klucz gdzieś zniknął, ale czy to w ogóle możliwe?
O siódmej wieczorem Wasylisa, jak zwykle, odprowadziła Igora do drzwi, objęła go i mocno pocałowała. Życzyła mężowi spokojnej nocnej dyżury bez nagłych operacji i ciężkich przypadków. Takie pożegnania stały się rodzinną tradycją jeszcze od czasów szkolnych, kiedy po raz pierwszy spotkali się na szkolnym dziedzińcu. Razem wychowali trójkę dzieci – dwóch synów-bliźniaków i piękną córkę Aglaję. Dzieci już dawno się rozjechały, założyły własne rodziny, ale często odwiedzają rodziców.
Igor i Wasylisa trzymają się za ręce, żegnają się pocałunkami, obejmują się, nie ukrywając czułych uczuć. Stojąc przy drzwiach, rozpoznają swoje kroki, chód, a nawet oddech, jakby ćwiczyli taniec bez muzyki.
Wasilisa stała chwilę w korytarzu, gdy za plecami jej męża z głośnym skrzypieniem zatrzasnęły się drzwi wejściowe do klatki schodowej. Została sama, poza kotem Puszkinem, i zaczęła się zastanawiać, jak czasem dobrze jest odpocząć od siebie i pogrążyć się we własnych myślach. Jak to się mówi, ułożenie kart według kolorów od asa do szóstki oznacza uporządkowanie marzeń, uczuć i pragnień. Pasjans, nawiasem mówiąc, też lubi porządek, a nie spontaniczne decyzje.
„Nakarmiłam kota, umyłam naczynia, ugotowałam zupę, upiekłam ciasto wiśniowe” – mruknęła Wasilisa, biorąc do ręki telefon i przeglądając aktualności na „VKontakte”. Rozumiem, że szukanie dawnych przyjaciół w internecie to głupota. Ale dzisiaj tak bardzo chcę wpisać w wyszukiwarkę jedno imię, pokryte pyłem wieków. Tylko jedno jedyne słowo: Sławka.
Puszkin, przytulnie zwinięty u jej stóp, raz pokazywał grzbiet, raz brzuch, raz głowę, domagając się pieszczot. Po sycącej kolacji kot szybko zasnął, zwinięty w kłębek obok niej. Kot, jak każdy twórca, ma swój harmonogram – kilka godzin zasłużonego snu przed nocną wartą.
No dobrze, jeśli nie można, ale bardzo się chce, to można – powiedziała stanowczo Wasilisa i z sercem zamierającym w piersi wybrała na telefonie dawno zapomniane męskie imię. Czy ono zapomniało?
Internet to cud. Jedno dotknięcie i już jesteś w sieci, sunąc przez nieskończony tunel w poszukiwaniu sensu. Na pasku pojawiły się dziesiątki osób o odpowiednim imieniu i nazwisku. Wasylisa otwierała ich profile, wpatrując się w awatary.
Przez tyle lat Sławek mógł się bardzo zmienić, ale nie na tyle, żeby go nie rozpoznać – pocieszała się. A jeśli zamiast zdjęcia pojawi się samochód, zwierzę, czy… Jak mam wiedzieć, że to właśnie on? – mruknęła nerwowo, przewijając dalej.
Po piętnastu minutach znudziło jej się już patrzenie na ekran i była gotowa porzucić ten głupi pomysł, gdy nagle pojawiło się czarno-białe zdjęcie. Wasylisa szybko przewinęła dalej, ale coś sprawiło, że wróciła do tego zdjęcia.
„To niemożliwe” – wyszeptała na głos, rzucając telefon na kanapę i pędząc do sypialni. Na górnych półkach, tam gdzie chowa swoje najskrytsze sekrety, leżały pudełka z pożółkłymi kopertami.
Przyznajcie się, czy wy też przechowujecie stare bilety do kina, puste flakoniki perfum, zapomniane bilety tramwajowe, złamane spinki do włosów lub haftowaną chustkę-pamiątkę? Te drobiazgi wydają się nikomu niepotrzebne, ale przecież przechowują wspomnienia o ludziach, którzy odegrali rolę w naszym życiu.
W odległym kącie półki Vasilisa znalazła kartonowe pudełko, na którym narysowano kryształowy wazon z bukietem czerwonych róż. W środku znajdował się stary zestaw cukierków „Zefir”, który w dzieciństwie wręczano na wielkie święta. Teraz stało się schronieniem dla tajemniczych marzeń, rozbitych na miliony drobnych odłamków.
Po otwarciu pudełka znalazła stos listów w pożółkłych kopertach, przewiązanych niebieską satynową wstążką, suchą różę i mnóstwo osobistych drobiazgów. Pociągnęła za wstążkę, listy się rozsypały, jedna koperta spadła na podłogę, z której wysypały się stare czarno-białe zdjęcia.
To to samo zdjęcie, które widziałam na „VKontakte” – powiedziała z przekonaniem, przypominając sobie, jak razem ze Sławą drukowali zdjęcia w łazience, płukali je w miseczkach z wywoływaczem i suszyli na parapecie.
Wtedy jeszcze używano aparatów „Fotokar”, „Kijów” i „Zenit”. Wywoływanie zdjęć było niemal magiczne: zbyt długo ciemno, zbyt szybko jasno. Na jednym zdjęciu karmili łabędzie nad stawem, na innym siedzieli objęci na ławce w parku. Takie zdjęcia z pewnością nie znajdą się w rodzinnym albumie.
Wasilisa znalazła również swoją ulubioną sukienkę w białe groszki, za którą mama wydała całą swoją pensję, a wtedy rodzina żywiła się ziemniakami, duszoną kapustą i tatarakiem. A ciemnoniebieski pasek z błyszczącą klamrą, podarowany przez ciocię Katię, podkreślał jej smukłą talię w młodości. Czerwone sandałki, w których stała w kolejce godzinami, również powracały w pamięci.