„Mama po prostu dożywa swoich dni” – stwierdziły dzieci, dzieląc spadek. Ale na progu ich mieszkania pojawił się jej młody milioner.
„Połączmy kuchnię z salonem” – Warwara przesunęła palcem po ścianie, rysując w kurzu wyobrażoną linię.
Zrobimy studio. Teraz to modne, sprzedamy drożej.
Igor, jej starszy brat, skinął głową, przeliczając coś w myślach. Mierzył krokami skromne „dwójkę” matki, jakby już był jej pełnoprawnym właścicielem, oceniając każdy metr z punktu widzenia przyszłego zysku.
Najpierw trzeba ją przekonać, żeby przeprowadziła się na daczę. Na zawsze. Powiedzmy, że tam świeże powietrze jest zdrowsze. Co ona ma robić sama w mieście? A do tego nadzór sprawować będą Alena i Sawelii, którzy będą mogli ją odwiedzać.
Anna Pietrowna stała w drzwiach sypialni, przyciskając do siebie stary, wyblakły szlafrok.
Nie chowała się. Po prostu słuchała. Każde słowo wbijało się w nią jak cienka, lodowa igła.
Nie ściszali głosów, będąc pewni, że matka słabo słyszy lub już dawno przestało jej na tym zależeć. Że jest tylko częścią wystroju, który wkrótce trzeba będzie odnowić.
A młodsze? – zapytała Warwara, krzywiąc usta. Alena i Sawelii znowu zaczną swoją balladę o „mamowym gniazdku” i „pamięci o tacie”. Nie mają w sobie ani odrobiny praktyczności.
Co z nimi? – prychnął Igor. Zawsze byli zbyt sentymentalni. Mama po prostu dożywa swoich dni, czas, żeby to zrozumieli. Nie potrzebuje już niczego poza spokojem i opieką. A my potrzebujemy pieniędzy. Pilnie.
Anna Pietrowna słyszała te słowa nie po raz pierwszy, ale dzisiaj zabrzmiały jak wyrok.
Nie jej. Im. Przypomniała sobie, jak pół roku temu odradzali jej zapisanie się na kurs historii sztuki.
„Mamo, po co ci to? Siedź spokojnie i odpoczywaj”. Nie chcieli, żeby miała własne życie. Było im wygodnie widzieć w niej jedynie cień przeszłości. Ale właśnie na tych zajęciach poznała Dmitrija.
Wchodząc do pokoju, cicho, ale mocno zakaszlała. Dzieci odwróciły się, a ich twarze natychmiast zmieniły się z drapieżnego wyrazu w maski słodkiej troski.
– Mamusiu, dlaczego nie odpoczywasz? – paplała Warwara, chwytając ją za rękę swoim twardym, wypielęgnowanym uściskiem. – Właśnie rozmawialiśmy, że powinnaś więcej przebywać na świeżym powietrzu.
– Wszystko słyszałam – powiedziała łagodnie, ale stanowczo, wyrywając rękę. Jej głos brzmiał spokojnie, bez zwyczajowego, poddającego się tonu osoby starszej. – Już przestawiacie meble. Szybko.
Igor na chwilę się zagubił, ale szybko się opanował.
Mamo, przecież troszczymy się o ciebie. To mieszkanie wymaga remontu, opieki. Po co ci te kłopoty? Na dacie jest cicho, spokojnie.
Anna Pietrowna spojrzała na syna. Minęło dziesięć lat od śmierci męża i przez te wszystkie lata widziała, jak jej starsze dzieci zamieniły się w niecierpliwe sępy krążące nad nią.
Czekali. Czekali, aż się załamie, zgaśnie, zniknie, zwalniając powierzchnię mieszkalną.
Młodsze dzieci, Alena i Aleksiej, dzwoniły codziennie. Nie pytali o mieszkanie, ale o jej samopoczucie, o wykłady, o nowych znajomych.
Przywozili jedzenie, a nie agentów nieruchomości na „wstępną wycenę”. Widzieli w niej nie obiekty, ale swoją matkę.
Nagle rozległo się ostre, zdecydowane pukanie do drzwi.
– Kogo to znowu przyprowadził? – mruknął niezadowolony Igor, kierując się do przedpokoju. – Czy kogoś pani wezwała?
– Ja – odparła Anna Pietrowna, a w jej oczach zabłysła figlarna iskierka, zupełnie niepasująca do jej wieku.
Sama otworzyła drzwi. Na progu stał wysoki, elegancko ubrany mężczyzna, nie miał więcej niż czterdzieści lat. Uśmiechnął się, a jego uśmiech jakby rozjaśnił korytarz.
Anya, kochana, nie spóźniłem się? – wyciągnął do niej wspaniały bukiet piwonii.
Igor i Warwara zamarli. Ich szczęki powoli opadły.
Mężczyzna objął Annę Pietrowną za ramiona, pocałował ją w skroń i spojrzał na oszołomione dzieci.
Dzień dobry – jego głos był aksamitny, ale stanowczy. Nazywam się Dmitrij. Jestem mężem waszej matki. Wczoraj podpisaliśmy dokumenty. I, jak się wydaje, pojawiłem się w samą porę.
Na przód wyszła Warwara. Jej twarz, która jeszcze przed chwilą odgrywała rolę troskliwej córki, wykrzywiła się z gniewu i niedowierzania.
Mąż? Mamo, to jakiś żart? Oszalałaś? Jaki mąż?
Patrzyła to na matkę, to na Dmitrija, jakby próbując dostrzec oznaki hipnozy lub szaleństwa.
Całkiem przy zdrowych zmysłach, córko – odpowiedziała spokojnie Anna Pietrowna, przyjmując z rąk Dmitrija piwonie. Ich zapach wypełnił zatęchłe powietrze przedpokoju. Wejdź, Dima, nie stój w progu.
Dmitrij przekroczył próg, a jego obecność natychmiast zmieniła atmosferę w pokoju. Stare, ciasne mieszkanie jakby skurczyło się pod jego pewnym spojrzeniem. Nie rozglądał się z zainteresowaniem, a raczej skanował przestrzeń, jak chirurg przed operacją.
– To jakiś żart – rzekł w końcu Igor, dochodząc do siebie. Podszedł niemal tuż obok Dmitrija, próbując wyglądać na wyższego, choć ten przewyższał go o prawie pół głowy.