W biurze przy Newskim Prospekcie Aliona Pietrowna nie wyróżniała się niczym spośród koleżanek. Około dwudziestu kobiet, młodych, pięknych, w wieku od dwudziestu do trzydziestu lat. Alena ma już czterdzieści osiem lat, ale dzięki genom odziedziczonym wygląda prawie o dwadzieścia lat młodziej; jej matka do dziś wygląda jak dwudziestopięciolatka.
– Alena, jak to się dzieje, że zawsze wyglądasz tak zadbana? – pytały koleżanki, a ona tylko się uśmiechała.
– Nic specjalnego – odpowiadała – rano nakładam lekki krem na dzień, a wieczorem po prostu myję twarz pianką. Do kosmetyczki chodzę raz na trzy, cztery miesiące.
„Ukrywasz coś?” – drażnili ją młodsi koledzy.
„Nie, szczerze, niczego nie ukrywam” – odpowiadała Aliona.
Aliona jest rozwiedziona już od jedenastu lat: były mąż odszedł do dwudziestoletniej dziewczyny, a ich córka wyszła za mąż i mieszka z mężem w regionie Ałtajskim. Samotność już jej się znudziła, chociaż czasami proponowano jej ponowne małżeństwo. Jeden z sąsiadów, Wadim, proponował wspólne zamieszkanie i obiecał się ożenić, ale w jego mieszkaniu mieszkają dwa kundelki, a Alena jest obojętna wobec zwierząt i nie chce mieć zwierząt domowych.
W weekendy tęskni, obserwując, jak pary rodzinne wyjeżdżają na dacze, spacerują po parku z dziećmi, chodzą do kina. Czasami ona i jej przyjaciółka Warwara, która ma już wnuki, wybierają się do kina lub na wystawę, ale takie wyjścia są rzadkie. Częściej Alena zostaje w domu, pochłonięta laptopem lub telewizorem.
W ich dziale pojawił się nowy specjalista, Aleksiej. Ma pięćdziesiąt dwa lata, jest poważnym mężczyzną, nie jest przystojniakiem, ale też nie budzi niechęci. Nosi okulary w drogiej oprawce, surowy garnitur i krawat; regularnie zmienia garderobę, a każdy garnitur leży na nim jak ulity. Aleksiej nie jest pulchny, ale ma krępą budowę ciała.
O jego przybyciu jako pierwsza dowiedziała się Julia, młoda pracownica, która wpadła do gabinetu wcześnie rano:
Dzień dobry! Gratuluję wszystkim pojawienia się nowego kolegi, choć nie wygląda on na najświeższego, to prezentuje się przyzwoicie – zaśmiała się.
Cześć, Julia – odpowiedziało pozostałych pięciu, którzy pracują razem od dawna. A kto do nas przybył? – zapytała najstarsza, Wiera Iwanowna, która ma prawie sześćdziesiąt lat i wkrótce przejdzie na emeryturę, ale na razie nie może rzucić pracy.
Ojej, Wero Iwanowna, to pani też się zaintrygowała – wtrąciła Julia – myślałam, że już nie interesują się panie mężczyznami.
No, no, córeczko, dożyjesz mojego wieku – odpowiedziała Wera, głośno się śmiejąc.
Aleksiej od razu przyciągnął uwagę Aleny, gdy przekroczył próg ich gabinetu. Nie spieszył się jednak z okazywaniem zainteresowania, traktował każdego uprzejmie i spokojnie, całkowicie pochłonięty pracą.
Dziewczyny – zauważyła Katerina, czterdziestoletnia koleżanka – to dziwne, że taki przystojny mężczyzna zachowuje się tak powściągliwie. Może ma już za sobą długą historię z kobietami, a może jest po prostu skromny, albo coś mu dolega? – roześmiała się głośno, a wszystkie ją poparły.
Może jest żonaty, ale nie nosi obrączki – przypuszczała Julia.
Jednak dział kadr szybko wyjaśnił: Aleksiej nie jest żonaty.
„Więc albo mieszka z jakąś dziewczyną bez oficjalnych dokumentów, albo po prostu jest wolny” – dyskutowali koledzy.
„A jeśli jest wolny, to dlaczego jest taki ostrożny?” – zauważyła Vera Iwanowna, kierując się intuicją. „Mam wrażenie, że naprawdę jest samotny”.
Intuicja nie zawiodła: Aleksiej był wolny. Alena chciała zwrócić jego uwagę i postanowiła odezwać się pierwsza.
Cześć, jak ci się podoba w naszym zespole? – spróbowała.
W porządku – odpowiedział krótko i poszedł do recepcji do szefa.
Następnego dnia Alena zrobiła mu komplement:
„Ten garnitur i krawat bardzo ci pasują”.
„Dziękuję, ale to już nie jest nowy”, odpowiedział, i rozmowa się zakończyła.
Alena kilkakrotnie próbowała kontynuować rozmowę, ale Aleksiej wydawał się wycofany. Zaczęła czytać o psychologii i dowiedziała się, że należy on do typów nieśmiałych, których „oswojenie” wymaga więcej czasu.
To niełatwe zadanie, pomyślała, ale postaram się.
Alena zaczęła staranniej dobierać ubrania, przynosić do biura domowe ciasta, częstować nimi kolegów, w tym Aleksieja, mając nadzieję, że to przyciągnie jego uwagę. Pewnego razu przyszła jej do głowy myśl, że on nie lubi słodyczy, a bardziej interesuje go wsparcie zawodowe.
Aleksiej nieustannie zmagał się z nowymi dokumentami, szef zrozumiał już, że jest on rzetelnym specjalistą i coraz bardziej go obciążał. Alena zaproponowała swoją pomoc:
– Mogę ci pomóc z tym nowym programem, z którym na razie sobie nie radzisz – powiedziała i spędziła z nim kilka wieczorów, odpowiadając na jego pytania w ciągu dnia.
W końcu Aleksiej wszystko opanował i podziękował:
– Dzięki, Alena, bez ciebie bym sobie nie poradził. Czy coś mi się należy?
Może po prostu kawa z eklerką po pracy – zażartowała.