Pierwszego dnia wakacji, kiedy egzaminy były już za nią, rodzice powiedzieli Warwarze, że muszą z nią poważnie porozmawiać.
Gdy tylko poznała wyniki ostatniego egzaminu, ogarnął ją niepokój: szansa na miejsce na studiach państwowych malała z każdym dniem. Chociaż oceny były wysokie, to najwyraźniej nie wystarczały, by dostać się na wybrany kierunek.
Warwara miała z rodzicami jasną umowę: jeśli dostanie się na studia państwowe, pieniądze zgromadzone na jej naukę pójdą na zakup jednopokojowego mieszkania w stolicy regionu. Rodzice planowali kupić ją przed ukończeniem studiów. A jeśli trzeba będzie płacić za naukę, marzenie o mieszkaniu zniknie, a Warwara będzie musiała sama rozwiązać kwestię mieszkaniową, bo trzypokojowe mieszkanie rodzinne zostanie oddane starszemu bratu.
Warwara zgodziła się, uznając warunki za sprawiedliwe. Rodzice dotrzymali słowa, opłacając jej naukę. Opuściła rodzinną wioskę w obwodzie tułskim, wprowadziła się do akademika i pomyślnie ukończyła pierwszy rok studiów. Kiedy wróciła do domu na ferie, rodzice od razu powiedzieli, że chcą omówić ważną sprawę.
Kochana Warwara, musimy porozmawiać o twojej nauce – zaczął ojciec.
Co się stało? – zapytała zaskoczona.
Niestety, nie możemy już dłużej finansować twojej nauki na uniwersytecie – wyjaśnił.
Jak to? Dlaczego? – zdziwiła się Warwara.
Sytuacja się zmieniła. Twój brat Anton postanowił się ożenić, a my potrzebujemy pieniędzy na ślub i na zakup mieszkania dla niego – powiedział ojciec.
Anton, starszy brat Warwary, był od niej dwa lata starszy. Ledwo ukończył dziewiątą klasę, potem poszedł do technikum i dyplom zdobył dopiero w zeszłym roku.
– Tato, Anton ma dopiero dwadzieścia lat! Po co się spieszyć? – zapytała Warwara, nie rozumiejąc.
– Jego narzeczona Alla jest w ciąży. Niedługo zostaniesz ciocią – odpowiedziała matka.
– Dlaczego mam cierpieć z powodu jego błędów? Anton nawet nie wie, gdzie jest najbliższa apteka, a wy odbieracie mi możliwość zdobycia wykształcenia! – sprzeciwiła się Warwara.
To twoja wina – rzucił ostro ojciec. Gdybyś dostała się na studia państwowe, nie mielibyśmy tych problemów.
Ale gdybym dostała się na studia państwowe, nie otrzymałabym obiecanej kawalerki! Teraz trafi ona do Antona. Jeśli nie opłacę drugiego roku do 10 września, po prostu mnie wyrzucą. Rozumiecie? – wybuchnęła.
Doskonale rozumiemy – odparła chłodno matka. I mamy rozwiązanie. Weź dokumenty i złóż je na innym wydziale, gdzie twoje oceny będą wystarczające. We wrześniu będziesz mogła rozpocząć naukę za darmo. Tak, stracisz rok, ale wyższe wykształcenie i tak zdobędziesz.
Świetnie! Wszystko za mnie decydujecie, jakby nie miałam własnego zdania! – wykrzyknęła.
Nic dziwnego – zauważyła z goryczą Warwara. Słuchaj – podniósł głos ojciec, wyraźnie zirytowany – przestań się kapryśnić. To nasze pieniądze i mamy prawo decydować, gdzie je zainwestować. Teraz ważniejsze jest pomóc Antonowi z dzieckiem niż realizować twoje plany. Daliśmy ci alternatywę, innego wyboru nie ma. Koniec.
Po rozmowie Warwara nie mogła powstrzymać łez. Cały wieczór zastanawiała się, co dalej robić.
Rano podjęła decyzję: będzie pracować przez całe lato, aby zebrać pieniądze na naukę.
Znalezienie pracy zajęło jej trochę czasu, ale w końcu Warwara zatrudniła się w barze szybkiej obsługi. Aby zwiększyć swoje dochody, brała jak najwięcej zmian, czasami wracając do domu tylko na krótką drzemkę przed kolejną zmianą.
Warwara postanowiła nie iść na ślub brata, mimo namów rodziców, by podarować nowożeńcom coś porządnego.
Jak możesz nie przyjść? Twój brat się żeni, a ty nie chcesz mu pogratulować? Co powiem krewnym? – zapytała matka.
Powiem prawdę. Wydaliście pieniądze przeznaczone na moją naukę na ślub Antona. Nie ma mnie na uroczystości, bo pracuję, żeby opłacić studia.
W połowie lata Warwara zdała sobie sprawę, że nie uda jej się zebrać potrzebnej kwoty. Postanowiła przenieść się do centrum regionu i przejść na studia zaoczne.
25 sierpnia spakowała się i wyruszyła w drogę. W ciągu pozostałych dni przed rozpoczęciem roku akademickiego znalazła sobie mieszkanie.
Wynajęła mały pokój w mieszkaniu wspólnym, gdzie mieszkała już inna dziewczyna, również próbująca samodzielnie radzić sobie z życiowymi trudnościami. Z pracą wszystko ułożyło się pomyślnie: harmonogram był elastyczny, a wynagrodzenie zależało od liczby zmian. Warwara pracowała z całych sił i radziła sobie z wszelkimi przeszkodami.
Postanowiła nie informować rodziców o swoim nowym życiu. Nie dzwoniła do nich pierwsza i nie interesowała się ich sprawami. Matka dzwoniła do niej mniej więcej dwa razy w miesiącu, pytając, jak się ma. Warwara odpowiadała: „Wszystko w porządku”, nie wdając się w szczegóły.
Matka często narzekała, że córka nie przyjeżdża do domu na święta. Warwara nie odmawiała wprost, ale przez trzy lata ani razu nie odwiedziła rodzinnego domu.