To ty go zepsułaś! – rzuciła mi w twarz była żona mojego męża.
Mamo, dlaczego Kirill ma inne nazwisko? – zapytał Ilja, przeglądając pamiętnik swojego przyrodniego brata.
Anna zamarła z chochlą w ręku nad garnkiem barszczu. Pytanie zawisło w powietrzu jak nóż nad głową. Ilja siedział przy kuchennym stole, odrabiając lekcje, nie podnosząc nawet wzroku znad zeszytu.
Bo ma innego tatę – odpowiedziała cicho, mieszając zupę.
A gdzie jest jego tata?
Mieszka osobno.
Ilya w końcu oderwał wzrok od zeszytu i spojrzał na matkę. W wieku dziesięciu lat rozumiał więcej, niż Anna by chciała.
A dlaczego Kirill czasami płacze w nocy?
Serce Anny ścisnęło się. Wiedziała. Siedmioletni Kirill często szlochał we śnie, chowając twarz w poduszce. Psycholog powiedział, że to kwestia adaptacji: stres związany z rozwodem rodziców i pojawieniem się nowego taty w domu.
Trudno mu się przyzwyczaić, odpowiedziała Anna, wyłączając kuchenkę.
A mi z Dmitrijem Iwanowiczem było łatwo, zauważył Ilja. On jest fajny, prawda?
Anna uśmiechnęła się. Tak, Dmitrij naprawdę okazał się dobrym mężem i ojcem. Po rozwodzie przez trzy lata sama wychowywała Ilję, pracując na dwa etaty i zasypiając nad jego podręcznikami. A potem spotkała Dmitrija na zebraniu w szkole – on też był rozwiedziony i wychowywał syna Kirilla.
Ich związek rozwijał się powoli. Oboje bali się popełnić błąd, zranić dzieci. Ale miłość pokonała strach.
Ania, jestem w domu! – rozległ się głos Dmitrija z przedpokoju.
Tata przyszedł! – ucieszył się Ilja i pobiegł na spotkanie z ojczymem.
Anna patrzyła za nim. Ilja od razu zaakceptował Dmitrija, ale z Kirilem było trudniej.
Dmitrij wszedł do kuchni, objął żonę i pocałował ją w skroń.
Jak się masz? Gdzie jest Kirill?
W pokoju. Dima, musimy porozmawiać, Anna ściszyła głos. Dzwoniła Svetlana.
Twarz męża pociemniała. Svetlana to jego była żona, matka Kirilla. Każdy jej telefon wywracał mu świat do góry nogami.
Co tym razem?
Chce zabrać Kirilla na weekend. Mówi, że stał się zamknięty w sobie, źle się uczy.
A co odpowiedziałaś?
Co? Oczywiście, niech zabiera. Ale ona zasugerowała… Anna się zawahała.
Co?
Że to moja wina. Że źle go traktuję.
Dmitrij westchnął ciężko i usiadł przy stole.
Anya, przecież wiesz, że to nieprawda. Od pierwszego dnia starasz się być dla niego mamą.
Staram się, ale czy mi się to udaje? W głosie Anny zabrzmiały łzy. Ilja od razu cię zaakceptował, a Kirill do tej pory mnie unika.
Daj mu czas. On ma inną historię. Ilya widział, jak ci ciężko, i cieszy się, że ma obrońcę. A Kirill mieszkał z dwojgiem rodziców i jego świat się zawalił. Poza tym Svetlana nastawia go przeciwko tobie.
Anna wiedziała. Po ślubie Svetlana wypowiedziała wojnę. Nie mogła pogodzić się z tym, że jej były mąż jest szczęśliwy z inną kobietą.
Pamiętasz, jak wtargnęła na nasze wesele?
Dmitrij skrzywił się. Jak mogę zapomnieć? Svetlana wtargnęła do sali w środku ceremonii, krzyczała, żeby zwrócili jej syna, krzyczała, że Anna zniszczyła ich rodzinę, chociaż ona i Dmitrij rozwiedli się pół roku przed poznaniem się.
Ona nigdy się nie uspokoi, powiedział zmęczony Dmitrij. Ale damy sobie radę. Najważniejsze, żeby nie pozwolić jej wpływać na dzieci.
W drzwiach pojawił się Kirill. Chudy, jasnowłosy chłopiec o smutnych oczach. Stał, nie decydując się wejść.
Kirill, chodź na kolację, zawołała Anna, łagodząc głos.
Chłopiec powoli podszedł i usiadł z dala od niej. Anna poczuła ból. Co robi źle?
Jak w szkole? – zapytał Dmitrij.
Normalnie – mruknął Kirill, wpatrując się w talerz.
Nauczycielka mówiła, że stałeś się roztargniony.
Kirill wzruszył ramionami.
Może coś cię martwi? – zapytała ostrożnie Anna.
Chłopiec rzucił na nią okiem i odwrócił się.
Wszystko w porządku.
Kirill, Anna chce ci pomóc – powiedział cierpliwie ojciec.
Ona nie jest moją mamą! – wybuchnął chłopiec. Mam mamę! Prawdziwą!
Anna zbladła. Dmitrij zacisnął pięści.
Kirill, przeproś!
Nie przeproszę! Ona jest obca! Nie chcę tu mieszkać! Chcę do mamy!
Chłopiec zerwał się z krzesła i wybiegł. Trzasnęły drzwi.
Anna zakryła twarz dłońmi. Dmitrij ją objął.
Wybacz mu. On nie rozumie.
Rozumie. I ma rację. Jestem dla niego obca. Bez względu na to, jak bardzo się starałam, zniszczyłam jego rodzinę.
Anya, wystarczy. Rozstaliśmy się ze Svetą przed twoim pojawieniem się. Wiesz dlaczego.
Anna wiedziała. Svetlana zdradzała, nie ukrywała romansów. Mówiła, że dusi się w małżeństwie. Ale kiedy Dmitrij złożył wniosek o rozwód, zdała sobie sprawę. Było już za późno.
Ale Kirill o tym nie wie. Dla niego wszystko zaczęło się ode mnie.
Dowie się, kiedy dorośnie.
A na razie jestem złoczyńcą, który ukradł mu ojca.
Ilya ostrożnie zajrzał do kuchni.
Mamo, Kirill płacze.
Anna spojrzała na Dmitrija. W jego oczach widziałam ten sam ból.
Porozmawiam z nim, powiedziała.
Podeszła do drzwi i zapukała.
Kirill, można?
Nie chcę!
Proszę. Muszę ci coś powiedzieć.
Cisza. Potem szept: „Wejdź”.
Anna weszła. Chłopiec leżał odwrócony do ściany. Usiadła na skraju łóżka.
Chcesz, żebym opowiedziała ci o moim ojcu?
Kirill nie odpowiedział, ale czuła, że słucha.
Moi rodzice rozwiedli się, kiedy miałam osiem lat. Tata odszedł do innej kobiety. Potem mama wyszła za wujka Wanię. Wiesz, co robiłam?
Kirill lekko się odwrócił.
Nienawidziłam wujka Wani. Myślałam, że jeśli będę zła, to on odejdzie, a tata wróci. Niszczyłam jego rzeczy, byłam niegrzeczna. Biedny wujek Wania cierpiał. A mama płakała.
I co potem?
Potem zrozumiałam, że tata odszedł nie z jego powodu. Po prostu przestał kochać mamę. A wujek Wania nas kochał. Ale zrozumiałam to zbyt późno.
Za późno?
Wujek Wania zmarł, kiedy miałam szesnaście lat. Zmarł, a ja nie zdążyłam mu powiedzieć, że był dla mnie jak ojciec. Żyłam z bólem, że nie zdążyłam go pokochać, kiedy jeszcze żył.
Kirill powoli usiadł, obejmując kolana rękami.
Nie chcę, żebyś mnie nienawidził – kontynuowała cicho Anna. Nie proszę, żebyś był dla mnie jak mama. Chcę tylko, żebyś wiedział, że jestem tutaj i nie jest mi to obojętne.
Chłopiec milczał, ale po raz pierwszy od dawna nie odsunął się, kiedy delikatnie pogłaskała go po włosach.
W kuchni Dmitrij i Ilja w milczeniu dokończyli borsuka. Za oknem powoli robiło się ciemno, a w domu po raz pierwszy od wielu dni nie panowała cisza, ale przeczucie czegoś nowego, ciepłego, kruchego, wyrastającego z bólu.