„Jeden podpis i wyrzucą mnie z mieszkania!” – zachichotał Dmitrij do słuchawki, rozmawiając ze swoją kochanką.
Walentina zamarła przy lekko uchylonych drzwiach balkonowych, słysząc, jak mąż beztrosko gawędzi z kuchni. Gorące lipcowe słońce ledwo poruszało lekkimi zasłonami, a głos Dmitrija brzmiał wyraźnie, jakby stał tuż obok.
Został tylko jeden podpis, a mieszkanie jest już sprzedane! – śmiał się. Wyobrażasz sobie, Sweta, jakie to proste?
Walentina zmrużyła oczy, próbując zrozumieć, o jakim mieszkaniu mowa i kim jest ta Sweta.
Nie, ona jest kompletną idiotką – kontynuował mąż. Podpisze wszystko, o co poproszę. Najważniejsze, żeby wszystko załatwić prawidłowo, żeby urząd skarbowy był zadowolony, a my mieliśmy zysk.
Oparła się o ścianę, czując, jakby jej skóra się ochłodziła, mimo że na zewnątrz panował upał. Trzypokojowe mieszkanie w centrum Moskwy, odziedziczone po babci trzy lata temu, przed ślubem było jej wyłączną własnością. Pół roku temu Dmitrij przekonał żonę, by sporządziła pełnomocnictwo, aby „zarządzać sprawami”, podczas gdy Valentina będzie w podróży służbowej. W tamtym momencie wszystko wydawało się logiczne – w rodzinie zaufanie musi być bezwarunkowe.
A co, jeśli się obudzi i zorientuje się? – zapytał, jakby odpowiadał na uwagę swojej kochanki.
Będzie już za późno! – roześmiał się Dmitrij. Do tego czasu mieszkanie będzie już sprzedane, a my zaczniemy nowe życie za pieniądze z transakcji.
Walentina zamknęła oczy, próbując ogarnąć to, co usłyszała. Mąż planował oszukać żonę, zmusić ją do podpisania fałszywych dokumentów, sprzedać mieszkanie i uciec z kochanką.
Nie przejmuj się – uspokajał swoją towarzyszkę. Walia jest naiwna, niczego nie zrozumie. Powiem jej, że to tylko zmiana dokumentów, a ona to podpisze. Całkowicie mi ufa.
Walentina rzeczywiście mu ufała. Trzy lata temu wierzyła w Dmitrija bez zastrzeżeń: wyglądał na godnego zaufania, pracował w firmie budowlanej, dobrze zarabiał, był uważny i troskliwy. A przynajmniej umiejętnie to udawał.
Dokumenty są prawie gotowe – powiedział Dmitrij. Jutro przyniosę je do domu i powiem, że trzeba je pilnie podpisać. Waleria nawet nie zdąży ich przeczytać – ona mi ufa.
Walentina cicho weszła do sypialni, starając się nie zdradzić swojej obecności. Serce biło jej tak głośno, że wydawało się, iż mąż mógł je usłyszeć nawet z kuchni. Potrzebowała chwili, aby przemyśleć sytuację.
– Dobrze, Svetik, do jutra – zakończył rozmowę Dmitrij. – Zbierz rzeczy, wkrótce będziemy wolni i bogaci.
Usłyszała, jak mąż poszedł do łazienki, i delikatnie położyła się na łóżku, udając, że zasypia. Po kilku minutach Dmitrij zajrzał do pokoju.
– Val, śpisz? – zapytał cicho.
Walentina wymamrotała coś niezrozumiałego, nie otwierając oczu. Mąż skinął głową i poszedł włączyć telewizor w salonie.
W nocy Walentina nie zamknęła oka, rozmyślając nad tym, co usłyszała. Obraz był ponury: mąż miał kochankę, planował sprzedać mieszkanie i uciec, a żona była dla niego jedynie przeszkodą.
Rano Dmitrij był wyjątkowo czuły. Przygotował śniadanie, pocałował żonę w policzek i zapytał o plany na dzień.
– Walusia, mam dziś bałagan z papierami – powiedział, dopijając kawę. – Może przyniosę coś do podpisania. Urząd skarbowy wymaga ponownego zarejestrowania wszystkich transakcji.
– Jakiego ponownego zarejestrowania? – zapytała ostrożnie Walentyna.
– To tylko formalność – machnął ręką. – Nowe wymagania. Wszyscy właściciele muszą zaktualizować dokumenty.
Valentina skinęła głową, udając, że wierzy, ale w głowie już zabrzmiał sygnał: oszustwo się zaczęło, a mąż przygotowuje grunt pod swój plan.
W pracy trudno jej było się skupić. Myśli nieustannie wracały do wczorajszej rozmowy. Od jak dawna mąż ma romans? Jak długo przygotowywał ten oszukańczy plan?
Wieczorem Dmitrij przyszedł z teczką dokumentów. Na twarzy malowała się biznesowa powaga, ale w oczach błysnęła iskra.
Val, te dokumenty trzeba podpisać – rozłożył kartki na stole. Pilnie, do jutra.
Walentina podeszła do stołu, uważnie przeglądając dokumenty. Pismo było nieznane, pieczęcie rozmazane. Najwyraźniej podróbka.
Co to za organizacja? – zapytała, wskazując na formularz.
Urząd skarbowy – odpowiedział mąż, nie mrugając okiem. Otworzyli nowy oddział zajmujący się nieruchomościami.
Walentina wzięła jedną kartkę i udawała, że ją uważnie czyta. W rzeczywistości po prostu grała na czas, zastanawiając się nad dalszymi krokami.
Dim, dlaczego to takie pilne? – zapytała. Zazwyczaj dają czas na zapoznanie się z dokumentami.
Trwa reforma – wyjaśnił. Kto nie zdąży do końca miesiąca, ten zapłaci karę.
Valentina odłożyła dokumenty.
Podpiszę to jutro rano – zaproponowała. Chcę wszystko dokładnie przeczytać. A co, jeśli przeoczę coś ważnego?
Twarz Dmitrija nieco się zmarszczyła.
Wal, nie ma tu nic do czytania. To standardowa procedura. Im szybciej to podpiszesz, tym szybciej dadzą ci spokój.
I tak chcę to zrozumieć – nalegała Walentyna. To przecież moje mieszkanie.
Nasze mieszkanie – poprawił mąż. Jesteśmy rodziną.
Rodziną. Walentyna z trudem powstrzymała gorzki uśmiech. Jaka to rodzina, skoro mąż zamierza ją okraść i wyjechać do kochanki?
Dobrze – zgodził się Dmitrij po chwili. Ale podpiszemy to jutro rano, czas nas goni.
Valentina całą noc studiowała dokumenty. Nie miała wykształcenia prawniczego, ale niektóre punkty wyglądały podejrzanie: dziwne sformułowania, nietypowe wymagania, wątpliwe pieczęcie.
Rano, kiedy Dmitrij brał prysznic, Valentina sfotografowała dokumenty i wysłała je swojej przyjaciółce Oksanie, która pracuje w kancelarii prawnej.
– Wal, podpisałaś już? – zapytał mąż, wychodząc z łazienki.
– Jeszcze nie – odpowiedziała. – Najpierw zadzwonię do urzędu skarbowego, żeby wyjaśnić szczegóły.
Dmitrij zamarł z ręcznikiem w rękach.
– Po co dzwonić? Wszystko jest jasno napisane.
– Dla własnego spokoju – wyjaśniła Walentyna. – To poważne dokumenty, dotyczące nieruchomości. Lepiej się upewnić.
– Ale to pilne! – zaprotestował. – Dzisiaj jest ostatni dzień!
– W takim razie sama pójdę do urzędu skarbowego i podpiszę to w obecności urzędnika – zaproponowała Walentyna.
Twarz Dmitrija zbladła.
– Wal, nie komplikuj, podpisz to w domu, sam przyniosę dokumenty – nalegał. Walentyna spojrzała na niego spokojnie, niemal ze współczuciem.
– Dima, już wszystko zrozumiałam – powiedziała cicho. – Wczoraj wieczorem zadzwoniła Oksana. Te dokumenty to fikcja. Jest tam zapisana sprzedaż mieszkania przez firmę-przykrywkę. Fałszywe dane, fałszywe pieczęcie. Chciałeś, żebym podpisała zrzeczenie się praw własności, prawda?
Stał, nie mogąc wydobyć z siebie ani słowa.
Nie jestem głupia – kontynuowała, chowając dokumenty do teczki. I nie jestem ślepa. Telefon, uśmiechy rano, twoja „pilna praca”. Myślałeś, że nic nie zauważę?
Dmitrij spuścił wzrok.
„Odejdź” – powiedziała Walentyna. „Natychmiast. I nie wracaj. A jeśli spróbujesz, złożę pozew. Mam wszystko zapisane”.
Wyszła na balkon, zostawiając go stojącego pośrodku pokoju z pustym ręcznikiem w rękach.
Słońce ogrzewało jej twarz. Po raz pierwszy od dawna czuła spokój.