To moje mieszkanie! – wykrzyknęła teściowa, przyprowadzając rzeczoznawcę o siódmej rano. Odpowiedź synowej zaskoczyła wszystkich.
Siódma rano w sobotę. Kto może dzwonić o takiej porze? Ja, Marina Iwanowna, wyczułam telefon na stoliku nocnym, nie otwierając oczu.
Halo?
Mariszka, kochanie, to ja, Walentyna Pietrowna. Jedziemy do was z Michaiłem Siergiejewiczem. Nie martw się, mamy klucze.
Obudziłam się, jakby poraził mnie prąd. Głos teściowej brzmiał zbyt radośnie jak na tak wczesną porę.
Walentyna Pietrowna, kim jest Michaił Siergiejewicz?
Och, to nasz rzeczoznawca! Wczoraj uzgodniliśmy to z Igorem. Chyba wam nie powiedział? Zaraz wszystko wyjaśnię!
Połączenie zostało przerwane. Stałam, czując, jak w piersi tworzy się supeł. Rzeczoznawca? Jaki dokładnie? I po co?
Igor, który zasnął po wczorajszej imprezie, chrapał obok. Potrząsnęłam nim za ramię.
Igor! Wstawaj natychmiast!
Mm, co Marina, daj mi pospać.
Twoja matka przyjedzie z rzeczoznawcą! Co to znaczy?
Otworzył jedno oko, w którym pojawił się niepokój. Potem odwrócił się.
Nie wiem, pewnie chodzi o spadek po babci.
Igor, spójrz na mnie. SPÓJRZ NA MNIE!
Obrócił się z trudem. Znałam Igora od pięciu lat i potrafiłam od razu rozpoznać, kiedy kłamie. Teraz kłamał.
W drzwiach rozległ się dzwonek, ale nie był to zwykły długi dźwięk, tylko jakby ktoś postanowił zagrać marsz weselny Mendelssohna na domofonie.
Włożyłam szlafrok i podeszłam do drzwi. Przez wizjer zobaczyłam uśmiechniętą teściową i nieznanego mężczyznę w garniturze z teczką.
Marishka, moje słoneczko! – zawołała Walentyna Petrowna, otwierając drzwi. Jak się masz? Jak nastrój? Nie martw się, wszystko pójdzie szybko i bez problemów!
Teściowa weszła do przedpokoju bez czekania na pozwolenie i gestem zaprosiła mężczyznę, aby poszedł za nią.
Pozwólcie przedstawić Michaiła Siergiejewicza Kryłowa, rzeczoznawcę nieruchomości. Dwadzieścia lat w tej branży, duże doświadczenie.
Michaił Siergiejewicz wyciągnął rękę, uśmiechając się przepraszająco, wyraźnie czując się nie na miejscu.
Witam Szczerze mówiąc, myślałem, że już pani wie
Wie o czym? mój głos stał się ostrzejszy. Walentyna Petrowna, proszę wyjaśnić, co się dzieje.
Co mam wyjaśniać! odparła teściowa. Igor i ja postanowiliśmy sporządzić darowiznę, aby wszystko było uczciwe i przejrzyste. Mieszkanie jest ładne, przestronne, a jeśli coś się stanie… Niech Bóg pomoże! Ale nigdy nie wiadomo…
Krew zamarła mi w żyłach. Mieszkanie zostało kupione za moje pieniądze, zarobione przez trzy lata, pracując po sześćdziesiąt godzin w agencji reklamowej, a także za sprzedane biżuterie mamy po jej śmierci. Każdy rubel należał do mnie.
Igor! krzyknęłam. CHODŹ TUTAJ!
Igor pojawił się w przedpokoju w dżinsach, z oczami pełnymi winy.
To moje mieszkanie! powtórzyła teściowa, przyprowadzając rzeczoznawcę o siódmej rano. Odpowiedź synowej zszokowała wszystkich.
Igor, kochanie, powiedziała łagodnie teściowa, powiedz żonie, o czym rozmawialiśmy wczoraj. Ona jest mądra, wszystko zrozumie.
Mamo, mówiłem, że najpierw trzeba było omówić to z Mariną.
Bzdura! Co może być między rodziną? Poza tym Michaił Siergiejewicz już wyznaczył spotkanie.
Podniosłam rękę, przerywając rozmowę.
Stop. Wszyscy milczą. Michaił Siergiejewicz, za pańskim pozwoleniem, chcę zobaczyć dokumenty: zarówno pańskie, jak i wniosek o wycenę.
Rzeczoznawca spojrzał na Walentynę Petrowna, a następnie na Igora.
Wniosek złożył twój mąż jako współwłaściciel.
Współwłaściciel? Poczułam, jak coś we mnie pęka. Igor, co im powiedziałeś?
Jesteśmy małżeństwem, to nasze wspólne mienie.
NIE! Krzyknęłam tak głośno, że wszyscy zadrżeli. Nie jest wspólne! Mieszkanie jest zarejestrowane tylko na mnie! Zgodnie z umową kupna-sprzedaży, za moje pieniądze!
Pobiegłam do sypialni i wróciłam z teczką dokumentów.
Michaił Siergiejewicz, oto świadectwo prawa własności. Widzi pan? Jedynym właścicielem jest Marina Andriejewna Iwanowa. Proszę pokazać dokument, który daje mężowi prawo do dysponowania MOIM mieszkaniem.
Rzeczoznawca uważnie przejrzał dokumenty, a następnie spojrzał winnie na Igora.
Tutaj rzeczywiście jest tylko jeden właściciel. Jeśli małżonek nie wyraził zgody…
Marishka, głos Valentiny Petrovna stał się słodki, dlaczego zachowujesz się jak obca osoba? Jesteśmy jedną rodziną! Pomyśl sama, a co jeśli coś ci się stanie? Igorek może zostać z niczym!
A jeśli coś stanie się Igorowi? – odparłam ostro. Mam wyjść na ulicę?
Daj spokój! – teściowa machnęła rękami. Jestem jego matką! Nie pozwolę nikomu skrzywdzić mojego syna! A ty jesteś jeszcze młoda, piękna, jeszcze wyjdziesz za mąż
Cisza stała się tak ciężka, że słychać było tykanie zegara w kuchni. Najpierw spojrzałam na teściową, potem na męża. Na jego twarzy malował się ból, ale milczał.
Rozumiem, powiedziałam cicho. Michaił Siergiejewicz, przepraszam za niepokój. Nie będzie już oceny, ani aktów darowizny.
Ale, Mariszko
Valentina Petrovna, mój głos stał się lodowaty, przyprowadziłaś nieznajomego do mojego mieszkania o siódmej rano w sobotę, aby ocenić MOJE mienie bez mojej zgody i próbowałaś odebrać mi mieszkanie na rzecz swojego syna. Zgadza się?
To nie jest takie jednoznaczne.
Dokładnie tak. Wie pani, jak to się nazywa? Oszustwo. Wymuszenie.
Teściowa wybuchła.
Jak pani śmie! Jestem matką! Dbam o przyszłość syna!
Dba pani o mieszkanie. O wolne mieszkanie, otworzyłam drzwi. Michaił Siergiejewicz, wszystkiego dobrego. Dziękuję za poświęcony czas.
Rzeczoznawca szybko zebrał dokumenty.
Wszystko się zdarza. Do widzenia.
Wyszedł, zamknęłam drzwi i odwróciłam się do teściowej.
Porozmawiajmy szczerze. Walentyno Petrowna, czy zainwestowałaś choćby grosz w to mieszkanie?
Nie chodzi o pieniądze! Chodzi o rodzinę!
O rodzinie? Dobrze. Igor, zwróciłam się do męża, wyjaśnij mi, jak mogłeś bez mnie zawierać umowy z matką dotyczące MOJEGO mieszkania?
Igor zaniemówił.
Marina, mama martwi się o przyszłość.
Jaką przyszłość? O to, żeby wyrzucić mnie z mojego własnego mieszkania?
Nie o to! Valentina Petrovna przerwała. Wystarczy! – przerwałam, głos mi drżał, ale trzymałam się. Oboje znacie prawdę. To moje mieszkanie. Każda płytka w łazience jest moja. Jeśli nie wyjdziecie teraz, wezwę policję.
Teściowa otworzyła usta, ale nie powiedziała ani słowa, odwróciła się i wyszła. Igor stał z opuszczoną głową.
„Odejdź” – powiedziałam cicho. „I nie wracaj, dopóki nie zrozumiesz różnicy między rodziną a kradzieżą”.
Drzwi za nimi zamknęły się. Oparłam się o ścianę, powoli osunęłam się na podłogę i po prostu siedziałam. Cisza. Moja cisza. W moim domu.