On musi trafić do szpitala – powiedziała zmarznięta dziewczyna na drodze, trzymając dziecko na rękach.
Był mroźny poranek, niebo jeszcze nie zdążyło się odpowiednio ogrzać, a droga była już pokryta cienką warstwą szronu, który lśnił, jakby ktoś właśnie posypał ją cukrem pudrem. W powietrzu unosiło się coś wyjątkowego, lekka krystaliczna świeżość, która sprawiała, że chciało się wziąć głęboki wdech i poczuć, jak chłód przenika do środka. Ale zaraz potem zauważało się, jak na nosie i policzkach pojawiają się maleńkie kryształki lodu. W takich chwilach wydaje się, że czas zwalnia, a cały świat staje się nieco cichszy i spokojniejszy.
Aleksiej Petrow, kierowca autobusu, czuł się jak ryba w wodzie. Był na swoim miejscu. Ile kilometrów już przejechał? Dwadzieścia lat za kierownicą i każdy metr był mu znany. Znał te drogi jak własną kieszeń. Chociaż wydawałoby się, że nie ma w tym nic specjalnego, tylko zwykła trasa między małym miasteczkiem a centrum obwodu. Ale dla Aleksieja ta droga stała się niemal rodzinna. Wiele się działo w jego życiu na tych zakrętach. Dziury nie irytowały go już, tylko stukały pod kołami. Każdy przystanek, każdy pasażer – wszystko to było częścią jego życia, jego trasy.
Tym razem pasażerów było niewielu. Z tyłu, na ostatnich siedzeniach, siedziało dwóch studentów, wpatrzonych w słuchawki i telefony. Prawdopodobnie jechali do uczelni, nawet nie patrząc przez okno, nie zauważając zmieniającego się za nim krajobrazu. Na jednym z bocznych miejsc drzemał starszy mężczyzna z gazetą. Zakładał i zdejmował okulary, jakby zamierzał przeczytać coś ważnego, ale nie mógł się skoncentrować. Z przodu, na pierwszym siedzeniu, przytuleni do siebie, spała młoda para w ciepłych kurtkach.
Autobus toczył się po pustej drodze, lekko kołysząc się na zakrętach, a kierowca z lekką irytacją spoglądał na znajomy krajobraz. Nie było ani jasnego słońca, ani deszczu – taka pogoda sama w sobie zmuszała do zwolnienia, sprawiała, że świat stał się nieco cichszy i kołyszący. Ale tu, na jednym z zakrętów, coś przyciągnęło uwagę Aleksieja.
Przed nim, na poboczu, stała postać. Kobieta. Nie machała rękami, nie próbowała zatrzymać autobusu. Po prostu stała. Aleksiej zmrużył oczy, próbując dostrzec, co jest z nią nie tak. Miała na sobie ciemną kurtkę puchową, najwyraźniej nieprzeznaczoną na taki mróz, a w rękach trzymała coś zawiniętego. Na początku wydawało mu się, że to torba lub po prostu ubrania, ale kiedy autobus podjechał bliżej, zobaczył, że w jej rękach było dziecko. Chłopiec, owinięty ciepłym szalikiem, wyglądał jakoś zbyt bez życia.
Cóż za dziwni ludzie, mruknął pod nosem Aleksiej i jak zwykle zwolnił.
Kiedy autobus zrównał się z kobietą, opuścił szybę i krzyknął:
Hej, co tu robicie na mrozie?
Kobieta zawahała się, najwyraźniej nie spodziewając się, że ktoś ją zauważy. Podeszła nieco bliżej, ale nadal nie podniosła wzroku. Jej głos był cichy, drżący:
Przepraszam, czekam na okazję.
Aleksiej, z zaskoczeniem unosząc brwi, odpowiedział:
Okazję? W taką pogodę?
Sam prawie się roześmiał. Co to za bzdury? W takim mrozie nawet taksówkarze nie jeżdżą, a ona czeka na okazję. Już miał jechać dalej, ale coś w jej spojrzeniu go zatrzymało.
Mamy tu autobusy, powiedział. Po co się męczyć?
Kobieta, jakby go nie słyszała, powtórzyła cicho:
Jadę do szpitala, synowi zrobiło się źle w nocy, a ja nie mam pieniędzy na taksówkę, a autobus nie jeździ.
Aleksiej rzucił szybkie spojrzenie na jej owinięte szalikiem dziecko. Chłopiec rzeczywiście wyglądał na chorego. Twarz miał bladą, oczy zamknięte, oddech słaby, jakby w ogóle nie chciał żyć, ale siła matki utrzymywała go w tym świecie.
Nie zastanawiał się długo. W takich momentach nie ma czasu na długie rozmyślania. Ludzie, którzy potrzebują pomocy, nie powinni czekać. Powinni ją otrzymać natychmiast.
Proszę wejść, powiedział, machając ręką. Niech pani nie czeka na cud.
Kobieta ostrożnie weszła po schodkach autobusu, starając się nie obudzić syna. Robiła to tak delikatnie, jakby każdy jej krok był przemyślany, aby nie zakłócić ciszy. Kiedy usiadła na wolnym miejscu przy piecyku, od razu poczuła, jak otacza ją ciepłe powietrze. Było to prawdziwe wybawienie po mrozie na ulicy. Materiał jej puchowej kurtki był nadal pokryty szronem, usta drżały z zimna, ale przynajmniej w autobusie było ciepło. Kobieta cicho podziękowała kierowcy, a następnie ułożyła syna, przytulając go do siebie.
Pasażerowie po obu stronach nie mogli nie zauważyć ich pojawienia się. Ale wszyscy milczeli. Być może nie było to odpowiednie miejsce i czas na zbędne rozmowy. Ludzie w autobusie, każdy ze swoimi troskami, woleli nie wtrącać się w sprawy innych. Ktoś patrzył przez okno, ktoś przeglądał swoje rzeczy, ktoś po prostu siedział, nie zwracając uwagi. Ale kobieta w puchowej kurtce z dzieckiem znalazła się w centrum uwagi. I chociaż nikt nie zadawał pytań, wszystkie myśli płynęły w jednym kierunku: co się z nimi dzieje? Dlaczego są tutaj, w takim stanie? Dlaczego po prostu nie wezwała taksówki?
Kobieta, czując na sobie spojrzenia, lekko się zgarbiła. Nie była gotowa na te pytania. Być może czuła się niezręcznie, ale mimo to postanowiła powiedzieć kilka słów, jakby w jej duszy nie pozostała już siła, by milczeć. Odwróciła się do kierowcy i cicho, z widocznym zmęczeniem, powiedziała:
Nazywam się Tatiana. Bardzo dziękuję, nie wiedziałam, co robić.
Aleksiej skinął głową, nie odrywając wzroku od drogi. Był profesjonalistą, widział już niejedno. Wiedział, że kiedy ludzie spotyka się z nieszczęściem, czasami nie potrzebują wielu słów. Najważniejsze, żeby się nie odwracać.
Nie martw się, powiedział spokojnie. Najważniejsze, żeby zdążyć do szpitala.
Zauważył, że Tatiana ledwo powstrzymywała łzy. Wpatrywała się w syna, który, sądząc po wszystkim, nadal pozostawał w półśnie. Z jej opowieści zrozumiał, że kobieta wychowuje go sama. Mąż zmarł, gdy dziecko miało zaledwie rok, rodzice mieszkali daleko, nie było skąd oczekiwać pomocy. Została sama, próbując poradzić sobie z chorobami syna i trudną sytuacją.
Aleksiej poczuł, jak coś ścisnęło mu się w środku, gdy patrzył na ten kruchy obraz. Czasami w życiu zdarzają się chwile, kiedy rozumiesz, że nawet mały gest może zmienić wszystko.
Droga do miasta zajęła nieco ponad godzinę, ale czas ciągnął się w nieskończoność. Kiedy autobus podjechał do szpitala, Aleksiej nie czekał, aż ktoś otworzy drzwi. Wysiadł pierwszy, pomógł Tatianie zejść po schodach, podniósł jej torbę i szybko zaprowadził ją do recepcji. Pielęgniarki od razu zauważyły dziecko i szybko przejęły kontrolę nad sytuacją. Tatiana drżącą ręką nadal nie puszczała syna, dopóki lekarze nie przekonali jej, aby oddała go na oddział intensywnej terapii.
Aleksiej stał obok, milcząc, aż ona odwróciła się i powiedziała:
Nigdy nie zapomnę tego, co pan zrobił.
On tylko skinął głową, nie wiedząc, co odpowiedzieć.
W drodze powrotnej myślał o nim, o chłopcu, o jej oczach, o tej ciszy w autobusie, kiedy wszyscy milczeli, ale czuli. I być może właśnie w takich drobiazgach tkwi cały sens jego dwudziestu lat za kierownicą.
Kiedy autobus ponownie wyjechał na trasę, słońce w końcu przebiło się przez chmury i złocistymi pasmami padło na oblodzoną drogę.