– Dokąd się wybierasz? – zapytał Maksym, nie odrywając wzroku od laptopa.
– Do sklepu – odpowiedziała Aliona. – Chcę kupić tunikę, widziałam ją wczoraj, haft jest po prostu cudowny.
– Mówiłaś przecież, że szafa jest pełna. Po co te wydatki? – Głos męża był zimny jak zimowy wiatr, bez złości, tylko z irytacją.
– Na karcie zostało trochę pieniędzy, które podarowałeś mi na urodziny – szepnęła.
– Tunika, tak? Lepiej byś przeznaczyła te pieniądze na jedzenie albo na zajęcia sportowe Leszki – padła odpowiedź.
Alena zamarła w drzwiach, a jej klatka piersiowa ściskała się pod ciężarem. Nie szła ulicą, ale jakby przez szklany tunel. Wokół kwitnące klomby, witryny z powiewającymi sukienkami, dziecięcy śmiech, ale wszystko to wydawało się obce, jakby świat obserwował ją z daleka.
Poznaliśmy się osiem lat temu. Ja byłem młodym dentystą, który otworzył własną klinikę. Ty – studentką, która nie ukończyła studiów na wydziale projektowania i dorabiała jako freelancerka. Marzyłem o rodzinie, dzieciach, stabilizacji. Zabiegałem o twoją uwagę, dawałem drogie prezenty, obiecywałem ochronę.
Nie musisz już pracować – mówił. Zapewnię ci wszystko.
Na początku brzmiało to jak troska, potem zamieniło się w zasady, a potem w mury.
Alena miała już syna, męża, przestronne mieszkanie w centrum Moskwy, ale nie miała telefonu bez podsłuchu, a karta bankowa miała „ograniczony limit”. Prawie nie pozostały jej przyjaciółki: „Po co ci te bzdury, Alena? Tracisz czas”. Najważniejsze, że straciła głos, nawet myśli o pragnieniach stały się obce. Maksym zawsze wiedział lepiej.
Pewnego razu weszła do niewielkiej galerii obok parku, gdzie pachniało farbą, światło było przytłumione, a na ścianach wisiały delikatne akwarele.
Podoba się? – rozległ się głos za jej plecami.
Odwróciła się.
Przepraszam, czy to pańskie prace? – zapytała.
Przed nią stał mężczyzna w dżinsach, z farbą na palcach, z lekką brodą, o oczach niebieskich jak niebo na jego obrazach.
Ałena? – zmrużył oczy. – Jesteś Ałena Czystiakowa?
Lew? – drgnęła.
To był jej były, artysta, z którym przez prawie dwa lata marzyli o wystawach, wycieczkach do Sankt Petersburga, noclegach na podłodze z miską makaronu i rozmowach do rana. Rozstali się, kiedy ona odeszła do Maksima, wybierając „stabilność”.
Przy stole w galerii Lew nalał jej zwykłą, bez pianki, ale gorącą kawę.
W ogóle się nie zmieniłaś – zauważył.
Zmieniłam się – westchnęła Alena. Zbyt mocno.
Rozmowa toczyła się tak, jakby minęło zaledwie kilka minut, a nie osiem lat. Alena śmiała się, najpierw niezręcznie, potem swobodnie. Opowiadał o swojej pracowni, podróżach do Kazania, wystawie w Samarze.
A ty? Jak się masz? – zapytał.
Chciała odpowiedzieć: „Jestem szczęśliwa”, ale słowa utknęły jej w gardle.
„W porządku. Mam syna, męża, mieszkamy w centrum. Wszystko jak z podręcznika”.
„Malujesz?”
„Nie”.
„Dlaczego?”
„Nie mam czasu, nie ma sensu”.
Odwróciła się i szepnęła: „Teraz są inne czasy”.
W domu Maksym zapytał:
Gdzie byłaś? Dlaczego nie odpowiadałaś?
Rozładował się telefon – skłamała.
A gdyby coś się stało Liewowi?
Wszystko w porządku.
Spotkałaś się z kimś? – głos stał się metaliczny.
Wstąpiłam do galerii, spotkałam starego przyjaciela.
Mężczyznę?
Alena zacisnęła zęby.
Tak, z artystą. Po prostu pogadaliśmy.
Maksym wyszedł w milczeniu, a godzinę później zablokował jej kartę. Następnego ranka zniknął laptop.
Uznałem, że nie powinnaś spędzać tyle czasu w internecie. Lepiej zajmij się domem – napisał.
Wieczorem Alena wyjęła stare pudełko z ołówkami i zaczęła rysować twarz. Nie wyszło, wymazała, spróbowała ponownie. Ręka drżała, ale w piersi zapłonęło uczucie, jakby po raz pierwszy wdychała powietrze.
Zaczęli z Lwem korespondować, czasem spotykać się w tej samej galerii. On przynosił kartki, ona znów rysowała, niepewnie, ale z serca.
„To tak, jakbyś wracała” – powiedział kiedyś. „Musisz odejść”.
„To nie takie proste. Mam dziecko, nie mam pieniędzy, nie mam przyjaciół”.
„Pomogę ci. Nie jesteś sama”.
Maksym poczuł, że traci kontrolę.
Słyszałem, znowu spotykasz się z tym artystą? – w jego głosie zabrzmiała złość.
To moja sprawa – odpowiedziała spokojnie Alena.
Moja? Mieszkasz w moim domu, chodzisz w moich drogich sukienkach.
Nie jestem twoją własnością.
W takim razie wynoś się. Natychmiast. Bez syna, bez rzeczy.
Alena w milczeniu poszła do sypialni i otworzyła wiadomość od Lwa: „Jeśli zdecydujesz się odejść, po prostu powiedz”.
W nocy, kiedy Maksym spał, po cichu się ubrała, wzięła jego rękę, dokumenty, albumy, jego koszulkę i wyszła.
W mieszkaniu Lwa było mało mebli, ale jasno. Okrył ją kocem, podał filiżankę gorącej herbaty, nie pytając o nic.
Rano zawiozę cię do prawnika i do banku, wszystko załatwimy.
Dziękuję – wyszeptała. Myślałam, że jestem złamana, a okazało się, że po prostu spałam zbyt długo.
Dwa miesiące później Aliona wynajęła małe mieszkanie, znalazła pracę jako asystentka w pracowni artystycznej, a jej projekty zaczęły być dostrzegane. Lew nie naciskał, po prostu był przy niej.
Maksym wysyłał groźby, potem błagał, a potem znowu groził, ale było już za późno. Alena złożyła zawiadomienie na policji, a sąd przyznał jej częściową opiekę nad synem do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
W galerii odbyła się wystawa debiutantów. Jeden z akwarelowych portretów przedstawiał kobietę w klatce, trzymającą się krat, a za nią światło. Obraz nosił tytuł „Aksamitna klatka”. Aliona stała obok, słuchając szeptów widzów.
To ty? – zapytała kobieta z krótką fryzurą.
To ja.
Silna, olśniewająca, prawdziwa.
Alena uśmiechnęła się. Odzyskała głos.
Rozprawa sądowa została przełożona po raz drugi. Rankiem przed nową datą wstała wcześnie, założyła tę samą haftowaną tunikę, której nie kupiła tamtego dnia, ale uszyła sama, cienkimi złotymi nićmi na niebieskim jedwabiu. W pracowni Lwa na parapecie kwitły polne kwiaty w słoiku, za oknem padał deszcz, lekki jak westchnienie. Alena usiadła przy stole, otworzyła album i zaczęła rysować nie kratkę, nie światło za nią, ale kobiecą dłoń wyciągniętą w stronę drugiej dłoni, na spotkanie. Obok, na czajniku, przyklejona była kartka z notatką: „Jestem z tobą. Zawsze. L.”. Dotknęła jej palcem, wzięła głęboki wdech i wyszła na ulicę. Deszcz nie stanowił przeszkody. Jej kroki stały się pewniejsze.