Jestem twoją żoną, a nie służącą! Jeśli mama potrzebuje pomocy, idź sam i zrób to.
Lada, posłuchaj. Mama prosi, żeby umyć okna balkonowe, a ona już nie jest w stanie tego zrobić. Lista zakupów na ten tydzień jest ogromna. Czy możesz dzisiaj pójść do sklepu?
Kirill wszedł do kuchni w szortach i pogniecionej koszulce, jakby właśnie wrócił z sobotniego spaceru po parku. Podszedł do dzbanka z wodą, napełniając sobie szklankę, prawie nie zauważając żony. Lada siedziała przy małym stoliku przy oknie, popijając poranną kawę. Promienie słońca rysowały na obrusie fantazyjne wzory, ale jej wzrok był skierowany do wewnątrz.
To nie pierwszy raz, kiedy dostaje podobne zadania. Wszystko zaczynało się od niewinnych drobiazgów: „Lado, przynieś mamie chleb”, „Możesz przynieść tabletki?”. Potem przyszły ciężkie torby, generalne sprzątanie u teściowej i drobne naprawy, które, według Anny Lwowej, „mógł wykonać tylko młody i sprawny człowiek”. A Kirill prawie nigdy nie pojawiał się u jej mamy: zawsze „brakowało mu sił”, „był zmęczony” lub „nie miał nastroju”. „No cóż, jesteś wolny” – mówił, a Lada wzdychała, biorąc torby, myjąc podłogę, naprawiając usterki, słuchając skarg teściowej na zdrowie, ceny, sąsiadów i to, jak „biedny Kiryusz znowu wpadł w tarapaty”.
Kirill, jej głos brzmiał niezwykle spokojnie, ale w jego tonie dało się wyczuć stal, która sprawiła, że się odwrócił. Już mówiłam: jestem twoją żoną, a nie pomocnicą mamy, a tym bardziej nie bezpłatną pokojówką. Jeśli Anna Lwowna potrzebuje pomocy, dlaczego sam nie pójdziesz? Masz przecież dzień wolny, prawda?
Kirill mrugnął, zawstydzony. Zazwyczaj takie rozmowy kończyły się tym, że Lada ustępowała po niewielkiej perswazji.
Myślałem, że się zawahał, marszcząc brwi. To przecież nie jest trudne! Mycie okien, robienie zakupów to kobiece zajęcia. Ty lepiej ode mnie wiesz, jak to robić.
Lada skrzywiła się, a jej uśmiech zapowiadał burzę.
„Kobieca praca”? – powtórzyła sarkastycznie. Czyli noszenie pięciokilogramowych worków ziemniaków i czyszczenie szyb na siódmym piętrze to teraz wyłącznie kobiecy obowiązek? A ty będziesz odpoczywać w domu, oszczędzając siły, żeby wieczorem wygodnie rozłożyć się na kanapie?
Napięcie w pokoju wzrosło. Kirill gwałtownie postawił szklankę na stole, a jego twarz zaczerwieniła się.
Co znowu zaczynasz? Po prostu zapytałem! Wiesz przecież, że mama jest samotna, że jest jej już ciężko! Zamiast pomocy, histeria!
Histeria? Lada uniosła brew. Więc moja niechęć do bycia niewolnicą nazywa się „histerią”? Posłuchaj uważnie.
Co jeszcze?
Jestem twoją żoną, a nie dziewczyną do biegania! Jeśli mama potrzebuje pomocy, idź sam!
A co to ma wspólnego ze mną? Przecież powiedziałem
To twoja matka. Jeśli naprawdę jest jej ciężko, to twoim obowiązkiem jako syna jest jej pomóc. Naprawdę uważasz, że syn powinien zrzucać wszystko na żonę? Nawiasem mówiąc, nie proszę cię, żebyś pomagał swojej mamie. Jej problemy są moimi problemami, sama je rozwiązuję. Więc kochanie, weź listę, szmatkę, wiadro i idź do mamy. Jeśli nie masz własnych rękawiczek, weź moje. Ja zajmę się swoimi sprawami. Nie będzie już żadnych „prośb”. Zrozumiałeś?
Kirill spojrzał na nią, jakby była obcą osobą. Zwykły porządek się załamał. Zwykle Lada ustępowała, ale teraz była zimna, zdecydowana, bez żadnych opcji.
Rozumiesz, co mówisz?! To brak szacunku dla starszych! Dla mojej mamy! Podniósł głos, robiąc krok do przodu.
Lada nie drgnęła.
Nie, Kirill. To szacunek do siebie. Podstawowy szacunek do siebie. Jeśli tego nie rozumiesz, to twój problem.
Wstała, spokojnie obszedła stół i wyszła z kuchni, zostawiając go samego wśród plam słońca, zniszczonego komfortu i nagłej świadomości, że świat nie jest już tak przytulny.
Kirill nie zamierzał się poddawać. Poszedł za nią do salonu, gdzie Lada siedziała już z książką. Zatrzymał się w drzwiach, zaciskając pięści, a jego twarz płonęła gniewem.
Po prostu postanowiłaś się poddać? syknął. Nie słuchać moich próśb? Twojej mamy? Czy to normalne dla żony?
Lada powoli odłożyła książkę.
A ty uważasz za normalne przerzucanie obowiązków synowskich na żonę? – zapytała, nie podnosząc głosu. Mówisz o swojej mamie, ale zapominasz, że ona jest też twoja. Ma dorosłego, zdrowego syna, który ma wolne. Dlaczego wysyła żonę, a sam zostaje na kanapie?
Bo wcześniej nikogo to nie obchodziło! – niemal krzyknął, rzucając się do pokoju. Zawsze pomagałaś i wszystko było w porządku! Co się zmieniło? Teraz czujesz się jakbyś miała koronę na głowie?
To, co się zmieniło, to fakt, że nie mogę już tego robić. Odpowiedziała Lada spokojnie, bez gniewu, tylko z głębokim zmęczeniem. Jestem zmęczona byciem wygodną pomocnicą dla was obojga, a nie pełnoprawną osobą. Jestem zmęczona tym, że nikt nie bierze pod uwagę mojego czasu, sił, pragnień. Mówisz: „Zawsze się zgadzałaś”. A czy zastanawiałeś się, ile mnie to kosztowało? Ile razy poświęcałam swoje plany, odpoczynek, a nawet zdrowie, tylko po to, żeby wam dogodzić?
Kirill prychnął, machnął ręką, jakby odpędzając natarczywą muchę.
Och, znowu ofiary! Prawdziwa święta męczennica! Nikt cię do tego nie zmuszał. Sama się zgodziłaś, więc znaczy się, że ci to odpowiada!
Robiłam to, aby zachować pokój w rodzinie – odparła gorzko Lada. Miałam nadzieję, że to docenisz, że poczujesz, jak mi jest ciężko. Ale ty potraktowałeś to jako coś oczywistego, jakbym była zobowiązana do obsługi wszystkich twoich krewnych. I wiesz, co jest ciekawe? Moja mama ani razu nie poprosiła cię o pomoc przy oknach lub ogrodzie, chociaż jej też jest ciężko. Ona rozumie, że mamy swoje życie. A twoja mama, razem z tobą, uważa mnie za darmowy zasób na żądanie.
Nie porównuj ich! – wybuchnął, z twarzą wykrzywioną gniewem. Kirill zamilkł. Po raz pierwszy w całej rozmowie w jego oczach pojawiło się nie zło, ale zagubienie, jak u dziecka, które nagle zrozumiało, że przekroczyło granicę, ale nie wie, jak wrócić. Lada patrzyła na niego nie z wyzwaniem, ale ze zmęczonym smutkiem, jakby żegnała się z czymś, co już dawno powinno się skończyć.
Nie wymagam idealnego męża, powiedziała cicho. Chcę tylko, żebyś mnie dostrzegał. Nie jako pomocnicę, nie jako środek do celu, ale jako osobę obok ciebie. A jeśli nie potrafisz, to może rzeczywiście powinniśmy porozmawiać nie o oknach balkonowych, ale o tym, czy mieszkamy razem, czy tylko sąsiedzi w jednym mieszkaniu.
Wstała, przeszła do sypialni i zamknęła drzwi cicho, prawie bezgłośnie. Kirill pozostał na środku salonu, zaciskając i rozluźniając palce, jakby próbując uchwycić to, co już przepadło. Za oknem powoli gasło światło dnia, a w mieszkaniu zapanowała ciężka, szczera cisza, w której nie można było już udawać.