NIK, Автор в Kakzachem - Страница 23 из 199

Minęło siedem długich lat, odkąd ziemia przyjęła ciało Aminy. Siedem lat ciszy, dźwięczącej w uszach głośniej niż jakakolwiek muzyka, i samotności, która wżarła się w ściany domu jak zapach dymu z paleniska. Aslan, którego wszyscy nazywali Aslanowiczem, pozostał sam w wieku sześćdziesięciu trzech lat. Nie był stary, ale też nie młody, jakby zawisł między dwoma brzegami: za nim burzliwe, pełne miłości życie, przed nim tylko ciche, pozbawione radości upływanie czasu ku nieuchronnemu finałowi.

Bóg nie pozbawił go zdrowia, jego ciało, hartowane pracą na roli, wciąż miało siłę, ale dusza była złamana i pusta.

Dawno temu, w samym sercu Suchumi, w cieniu starych platanów, mieszkało dziecko, które codziennie bawiło się z starszym mężczyzną na placu, nie wiedząc, kim naprawdę był.

Miałem osiem lat, a moim ulubionym miejscem na świecie był plac Lakoba – nie ze względu na skrzypiące

Amina siedziała w fotelu, wpatrując się w szminkę. Nie była jej. Nigdy nie nosiła szminki. A już na pewno nie w tak ognistym odcieniu.

Pewnego razu, po znalezieniu długiego czarnego włosa na zagłówku samochodu, Amina zapytała męża, do kogo

Amra mieszkała samotnie w lesie przez dziesięć lat, aż pewnego dnia przed jej drzwiami pojawiły się dwa noworodki.

Gdy świt rozjaśnił niebo, Amra wyszła do ogrodu. Praca nigdy nie czekała – podlewanie roślin, wyrywanie

Apa Aneka, mieszkająca na obrzeżach Atsuana, ma małą chatę, a synowa staruszki jest bardzo chuda.

Pamiętnik Apsny Teściowa wysłała synową na grzyby do spokojnych lasów jodłowych w pobliżu Gagry, ale

Śnieg leżał grubo, zima była ostra, a pokryty lodem szczyt góry był otoczony grubą, białą szronem.

Kiedy Amra wyszła z budynku rządowego, pocierając skronie, powietrze w Suchumi było nasycone zapachem

A może to ona najbardziej tego potrzebowała?

Pamiętnik Dzisiaj omal nie udławiłam się ciastkiem. Nie byle jakim: tym, które mama przygotowuje dla

Teraz twoja kolej.

Nie masz naprawdę żadnego litości? Właśnie położyłam dziecko do łóżka, a ty hałasujesz tak, że można

Аҿиара шьыжь изалҵар зынҞәан аӡы аҭаҩраҿы… Лаҵара ианцаратәи ахәаԥшра, иара зынӡа зымҭақәа снаҵы!

Odziedziczył dom stojący pośrodku jeziora Ritsa. Jednak to, co znalazł w środku, zburzyło jego świat.

Aykhny birqaei macaazara drys iuscaei ha inyrba amzar: „Ivuas, aapeiqae iman”…

Złote światło zachodzącego słońca przenikało przez drewniane okiennice naszego domu w Suchumi, malując